ავთანდილისგან შენც იცი ჩემთვის თავისა დადება,
აწ მე მაქვს ნაცვლად მისისა მოხმარებისა წადება:
შენ მიდი, ჰკითხე, რა უნდა, მან ქმნას ამისი ცხადება,
ვითა დამივსო სახმილი, ეგრე მისიცა კმა დება.

უთხარ: “ძმაო, რა გარდიხდის შენგან ჩემსა ჭირ-ნახულსა!
ღმერთი მოგცემს წყალობასა, მისგან ზეცით შესახულსა!
თუ ვერა ვიქმ საწადელსა შენსა, შენთვის გაზრახულსა,
არა ვნახავ სახლსა ჩემსა, არ დარბაზსა, არცა ხულსა.

აწ მითხარ, ჩემგან რა გინდა, ანუ რათ მოგეხმარები?
ვარჩევ, წავიდეთ არაბეთს, იყავ ჩემიცა მარები;
ტკბილის სიტყვითა გავმართოთ და ხრმლითა – საომარები:
თუ შენ შენს ცოლსა არ შეგრთავ, მე ჩემსა არ ვექმარები”.

რა ფრიდონ უთხრა ავთანდილს ტარიას მოციქულობა,
მას გაეცინნეს, გაღიმდა, ჰშვენოდა მხიარულობა;
თქვა, თუ: “მეშველი რად მინდა? მჭირს არავისგან წყლულობა!
ჩემი მზე არცა ქაჯთა ჰყავს, არცა სჭირს ლხინ-ნაკლულობა.

ჩემი მზე ტახტსა ზედა ზის, მორჭმული ღმრთისა ნებითა,
საკრძალავი და უკადრი, ლაღი, არვისგან ვნებით-ა,
არცა რა უმძიმს ქაჯთაგან, არცა გრძნეულთა გრძნებითა,
მას ზედა შველა რად მინდა? რად მეჭვ რასაცა თნებითა?

რა მოვა ჩემთვის განგება, ზეცით მოსრულნი ზენანი,
ღმერთი იწადებს, მომივლენ გულსა სახმილთა ლხენანი;
მაშინღა მომხვდენ მოკვდავსა მზისა ელვათა ფენანი,
უმისჟამისოდ ცუდია ჩემგან მი და მო რბენანი.

მიდი და ჰკადრე ტარიელს პასუხი, ჩემგან თხრობილი:
“მადლი რად უნდა, მეფეო, ხარ რაზომ გინდა ლმობილი?
ვარ მუცლითგანვე დედისათ თქვენად სამონოდ შობილი,
ღმერთმან მუნამდის მიწა მყოს, ვირ მეფე იყო ცნობილი.

“Well do you know of Avtandil’s faithful service to me.
Since he has sacrificed all for my sake I desire to serve him.
Go now and ask. Perhaps he will tell you his wishes.
He has extinguished my fires yet burns in a furnace himself.

“Tell him: ‘Nothing can repay the woes you have seen for my sake!
God Himself will reward you and pour down blessings upon you.
If for your sake I fail fo fulfil all that you long for,
May I be cursed. May I never behold my home and my country!

“‘Tell me, my friend, your desire, tell me how I can help you.
With you as our guide let us go at once to the realm of Arabia.
All will be done as you wish – with words, or, if needs be with battle.
If you will Hot marry your sun I will be no husband to mine'”.

Nuradin went to Avtandil and told him Tariel’s message.
Avtandil laughed and the smile that lit up his face became him.
He said: “Whom do I need to help me? I am not wounded.
No Kajis have captured my sun, nor is she sorely afflicted.

“By God’s will she sits on a throne, a puissant and powerful sovereign.
She is loved and respected, enjoys peace in her kingdom.
She is oppressed by no Kajis nor by spells and magic of wizards.
Tell me then why should I want any help with regard to my loved one?

“I have commended myself to the bands of the Heavenly powers
Who will, I hope, bring balm to my heart that fires are consuming;
Then I will see once again the radiant rays of the sun.
Therefore till then, my Pridon, other attempts are all futile.

“Go and report my answer to Tariel and tell him as follows:
What have I done, O King, to deserve your thanks and praises?
Even from the womb of my mother I was destined to be your servant.
Let me remain but dust till I see you acknowledged as king.

გებრძანა: “შეყრა მწადიან საყვარელისა შენიხა”.
ეგე არს მსგავსი გულისა ლმობიერისა თქვენისა;
მუნა მე ხრმალი არ მიკვეთს, არცა სივრცელე ენისა,
მიჯობს მოლოდნა საქმისა მის განგებისა ზენისა.

ესეა ჩემი საწადი და ჩემი მოსანდომარე:
ინდოეთს გნახო მორჭმული, საჯდომთა ზედა მჯდომარე,
გვერდსავე გიჯდეს მნათობი, პირი ელვათა მკრთომარე,
მებრძოლნი თქვენნი მოგესრნენ, არვინ ჩნდეს მუნ მეომარე.

რა გამისრულდენ ესენი ჩემნი გულისა ნებანი,
მაშინღა მივალ არაბეთს, მომხვდენ მის მზისა ხლებანი;
ოდესცა სწადდეს, დამივსნეს ამა ცეცხლისა დებანი.
სხვა თქვენგან არა არ მინდა, მძულან ცუდნიღა თნებანი”.

რა ფრიდონ ჰკადრა ტარიელს ესე სიტყვანი ყმისანი,
მან ბრძანა: “მაგას არა ვიქმ, ამას არ უნდა მისანი!
ვითა მან პოვნა მიზეზნი ჩემისა სულთა დგმისანი,
ეგრევე მანცა სამისოდ ნახნეს ძალ-გულნი ძმისანი!

მიდი, უთხარ ჩემ მაგიერ სიტყვა ჩემგან არ-ნათნები:
“მე შენისა გამზრდელისა უნახავად არ დავდგები.
ვეჭვ, მრავალი დამეხოცოს მონა, მისგან საყვარლები,
ვითხოვ ხოლე შენდობასა, ეგეთიღა მოვბრუნდები”.

ესე უთხარ: “ამის მეტსა ჰმოციქულობ ნურას ნუო,
ხვალე წასლვა არ დავშალო, არცა საქმე გავათუო;
მე არ მიზამს არაბთ მეფე, რომე სიტყვა გავაცრუო,
ამოდ ვსთხოვო ქალი მისი, შევეხვეწო, შევაგუო”.

უამბო ფრიდონ ავთანდილს ტარიას მოციქულობა:
არ დადგებისო, ცუდია შენგან ცდისაღა თქმულობა”.
მას დაუმძიმდა, მოედვა კვლა გულსა კვამლ-ალმულობა.
ასრე ხამს რიდი მეფეთა, ყმათაგან მოკრძალულობა!

“‘You said you desired to see me united to my beloved;
This is the prompting and wish of your generous heart, my Tariel,
Sword cannot cut nor eloquence move where love is in power.
Better for me to wait and trust to the will of Heaven.

“‘This is my only desire, to see you the sovereign of India,
Enthroned on two golden thrones, you and the heavenly sun,
She at your side with her beautiful countenance flashing forth Iightning,
And with your enemies shattered beneath the might of your power.

“When this desire of mine to behold you made king is accomplished,
I shall return to Arabia where the light of my life Is waiting.
She will extinguish the flames that are straining and burning within me.
I flatter you not when I say that this is my only desire”.

Pridon acquainted Tariel at once with Avtandil’s answer.
He said: “Though this is his wish, by God, I refuse to fulfil it.
Just as he found the means to restore my life and happiness.
Even so shall he see how a faithful and grateful brother can serve him.

“Go now, my Pridon, to him and tell him all I have spoken.
Add: ‘I cannot remain but must pay my respects to Rostevan.
Have you forgotten the day I slaughtered his favourite soldiers?
I only desire to behold that king and entreat his forgiveness”.

“All is decided. Tell him not to send me any more messages.
Say I shall set out at dawn without fail for the kingdom of Arabia,
Surely the king of the Arabs will hear my words and forgive me;
Also with pleasant entreaties, I shall beg the hand of his daughter”.

Pridon went back to Avtandil and told him Tariel’s decision:
“He has resolved to go. Nothing you say will dissuade him”.
Though in Avtandil’s heart disappointment was kindled anew,
Yet obedience is due to kings and submission from servants.

ავთანდილ მივა მუხლ-მოყრით ტარიას შესახვეწელად,
ფერხთა ეხვევის, აკოცებს, აღარ შეჰხედავს ზე წელად,
ეტყვის: “კმა, რაცა შევსცოდე როსტანს წლეულად მე წელად,
კვლა ნუ მიქმ ერთგულობისა გამტეხლად, და-ცა-მლეწელად.

რასაცა ჰლამი, არ მოგცემს მას ღმრთისა სამართალია,
გამზრდელსა ჩემსა ვით ვჰკადრო მე საქმე სამუხთალია!
მე მისთვის ხელი ვით გავძრა, ვინ ჩემთვის ფერ-ნამკრთალია!
ვით მოიხმაროს მონამან პატრონსა ზედა ხრმალია!

ეგე საქმე მე და ჩემსა საყვარელსა შეგვამდურვებს,
ვა თუ გაწყრეს, გაგულისდეს, კუშტი გულსა შეაურვებს,
ამბავსაცა დამიძვირებს, ჭვრეტისათვის მომასურვებს,
შენდობასა ხორციელი კაცი ვერა დამიურვებს”.

ტარიელ უთხრა სიცილით, მან მზემან შუქ-ნაფენამან,
ხელი მოჰკიდა ავთანდილს, აჰმართა, ააყენა მან:
“მიყოო კარგი ყველაი მომართებამან შენამან,
მაგრა სჯობს, შენცა გალხინოს ჩემმან შენითა ლხენამან.

დია მძულს მეტი მოყვრისა შიში, კრძალვა და რიდობა,
მძულს გაუწყვედლად კუშტობა და სულ-მძიმობა, დიდობა;
თუ მოყვარეა, გულისა ქმნას ჩემკე მონაზიდობა,
თვარა მე ჩემდა, იგ მისდა, დია სჯობს კიდის-კიდობა.

მე ვიცი გული საშენოდ შენისა საყვარელისა,
არ ეწყინების სტუმრობა შენისა მე შემყრელისა.
რად-მცა რა ვჰკადრე მეფესა თხრობა რასაცა ჭრელისა!
ოდენ ნახვისა მათისა ნატრა მაქვს სანატრელისა.

ამას ოდენ მოვახსენებ მუდარით და შეპოვნებით,
რომე მოგცეს ქალი მისი მან მისითა მოგონებით,
რათგან ბოლო შეყრავეა, სიშორესა ვით ეთნებით?
დააშვენეთ ერთმანერთი, თავის-თავის ნუ დასჭნებით”.

So he at once went to Tariel and on bended knee beseeched him.
With downcast eyes he remained humbly kneeling before him.
“I have sinned against my king. I cannot sin any longer.
Why make me add new sin to my sin and again deceive him?

“The justice of Heaven will never allow your desire to be granted.
How can I be disloyal to one whom I love as a father,
Who for my sake sits gloomy and pale, lamenting my absence?
How can I use my sword against a devoted master?

“Would such a treacherous deed please my sun, his daughter?
I would be cursed and wretched if she frowned upon me in anger;
Then I would languish alone, parted from her for ever,
For she will never forgive a treacherous deed of a lover”.

Tariel whose radiance eclipsed the brightest of suns sprang forward.
Taking Avtandil’s hand, he raised and embraced him laughing;
“I am indebted to you who delight in the gladness you gave me,
Why not add joy to my joy by letting me see you rejoice?

“Friends should be open-hearted, unreserved and frank to each other;
Continuous silence and gloom, and a haughty demeanour is hateful.
He who desires my friendship should always be frank and outspoken,
Otherwise let him depart from me and seek not my friendship.

“The beart of a lover is always as one with the heart of its loved one,
Therefore the sight of your friend will not annoy or displease her.
I shall converse with the king In prudent and pleasing language,
I only desire to behold the all-admired might of your sovereign.

“Only this will I ask you and humbly entreat his highness:
That of his own free will he should give you his daughter in marriage.
Since you love one another why should you bear separation?
Why should you suffer apart? Beautify one another”.