წიგნი ნესტან-დარეჯანისა საყვარელსა თანა მიწერილი პირველი

Πρώτο γράμμα τής Νεστάν Ταρετζάν στόν άγαπημένο της

წიგნი ვნახე, მისი იყო, ვისი მდაგავს ცეცხლი გულსა;
მოეწერა მზისა შუქთა: “ნუ დაიჩნევ, ლომო, წყლულსა;
მე შენი ვარ, ნუ მოჰკვდები, მაგრა ბნედა ცუდი მძულსა.
აწ ასმათი მოგახსენებს ყველაკასა ჩემგან თქმულსა.

ბედითი ბნედა, სიკვდილი რა მიჯნურობა გგონია?
სჯობს, საყვარელსა უჩვენნე საქმენი საგმირონია!
ხატაეთს მყოფნი ყოველნი ჩვენნი სახარაჯონია,
აწ მათნი ჯავრნი ჩვენ ზედა ჩვენგან არ დასათმონია!

შენგან ჩემისა ქმრობისა წინასაც ვიყავ მნდომია,
მაგრა აქამდის საუბრად კვლა ჟამი არ მომხდომია,
ძოღან ხელ-ქმნილსა გიჭვრეტდი კუბოსა შიგან მჯდომია,
მანდა ყველაი მასმია, რაცა შენ გარდაგხდომია.

მართლად გითხრობ, მომისმინე ესე, რაცა მოგახსენე:
წა, შეები ხატაელთა, თავი კარგად გამაჩვენე;
გიჯობს, ცუდად ნუღარა სტით, ვარდი კვლამცა რად დასტენე?
მზემან მეტი რაღა გიყოს, აჰა, ბნელი გაგითენე!”

ასმათი მეუბნებოდა უშიშრად, არ მეკრძალვოდა;
ჩემი რა გითხრა, რა ვიყავ, ლხინი რად დამეთვალვოდა!
გული მი და მო მიარდა, კრთებოდა და მემალვოდა;
მით პირი ჩემი გაბროლდა და ღაწვი გამელალვოდა”.

«Γράμμα πήρα άπό κείνη, πού μέ άναψε φωτιά
κι έγραφε τοϋ ήλιου ή άχτίδα: “Κρύψε τήν πληγή βαθιά!
Ε ’ιμαι ταίρι σου, μά ξέρε τούς λιγόψυχους μισώ,
ρώτα τήν Άσμάτ νά μάθεις, πώς καί γιά ποιόνε άγρυπνώ.

Τή ζωή μ έσέ νά ένώσω, δέν τό κρύβω, τό ποθούσα,
μά ν άνοιξω τήν καρδιά μου, πρώτ’ έγώ δέν τό τολμοϋσα.
Τό μεγάλο σου τόν πόνο μέ λαχτάρα τόν κοιτώ
και στενάζω κι υποφέρω, γιά τόν πόνο σου αύτό.

Άχ, ζευγάρι σου νά γίνω, πρό πολλοϋ τό λαχταρούσα,
μά μοϋ έλειπε τό θάρρος, νά μιλήσω δέν μπορούσα.
Ξαπλωτό στήν πολυθρόνα σ’ έβλεπα ξεμυαλισμένο,
άργά ένιωσα τά βέλη, πού σέ είχαν χτυπημένο.

Άκουσε τή συμβουλή μου: Γιά τήν άνταρσία αύτή,
τούς Χαταϊτες εσυ χτύπα, νά σέ ίδώ πιά νικητή.
Μή θρηνείς δίχως αιτία, δοξασμένο άς σέ δώ,
νά θερμαίνω τή ζωή σου, σάν τόν ήλιο έγώ ποθώ”.

Η Άσματ όλα μοϋ ταπε, κοφτά δίχως δισταγμό.
Τι νά πώ; Άπ τή χαρά μου έδιωξα κάθε καημό.
Ή καρδιά μου μέσ’ στά στήθια, φτερουγίζει σάν πουλί,
οί παρειές μου σάν ρουμπίνια γίναν κι άστραψ’ ή μορφή».