წიგნი ნესტან-დარეჯანისა საყვარელსა თანა

Δεύτερο γράμμα τής Νεστάν Ταρετξάν στόν άγαπημένο της

მონა მოვიდა, მიამბო ამბავი მან მართალია:
თქვენსა ამბავსა იკითხავს აჯიღოსანი ქალია.
მაშინვე ვიცან, ავიჭერ, ჩქარ-ჩქარად გულ-გამკრთალია;
მოვიდა, ვნახე ასმათი ჩემ თანა მომავალია.

მე ვისთვის ვკვდები, მეამა ასმათის ნახვა მე მისად.
აღარ მივუშვი, ვაკოცე, ქმნადღა თაყვანის-ცემისად;
ხელი მოვჰკიდე, დავისვი ახლოს ტახტისა ჩემისად,
ვჰკითხე, თუ: “ნეტარ, მისრულა მორჩი ალვისა ხე მისად?

მიამბე მისი ამბავი, სხვად ნურას მეუბნებია!”
მითხრა, თუ: “გკადრებ მართალსა, აწ ჩემგან არ-სათნებია,
დღეს ერთმანერთი გინახავს და ტურფად მოგწონებია,
აწ კვლაცა ცნობა ამბვისა მას ჩემგან უბრძანებია”.

წიგნი მომართვა, ჩავხედენ, პირისა თემთა მთენისა.
ეწერა: “ვნახე სიტურფე წყალ-ჯავარისა შენისა.
ომ-გარდახდილი ჰშვენოდი, შენატევები ცხენისა,
არ-ავი მიმიჩს მიზეზი ჩემისა ცრემლთა დენისა.

ღმერთმან თუ მცა ენა ჩემი ქებად შენდა უშენოსა,
შენთვის მკვდარი აღარ ვიტყვი, მაშა მომკლავ უშენოსა;
მზემან ლომსა ვარდ-გიშერი ბაღჩას ბაღად უშენოსა;
შენმან მზემან, თავი ჩემი არვის ჰმართებს უშენოსა!

თუცა მიგდის ღვარი ცრემლთა, მაგრა ცუდად არ იდენო,
ამას იქით ნუღარ იდენ, ჭირსა თავი არიდენო;
შენნი მჭვრეტნი ჩემთა მჭვრეტთა აგინებენ, არ იდენო;
რომე წეღან მოგეხვივნეს, იგი ჩემთვის არიდენო.

იგი მე მომცენ რიდენი, რომელნი წეღან გშვენოდეს,
რა მნახო, შენცა გეამოს, შენეულითა მშვენოდეს;
ესე სამკლავე შეიბი, თუ ჩემი გა-ღა-გვლენოდეს,
ერთი ასეთი ცოცხალსა სხვა ღამე არ გაგთენოდეს”.

«Μπήκ’ ό δοϋλος καί μοϋ εΐπε: “Μιά γυναίκα πού φροντίζει
νά σκεπάσει τή μορφή της, θέλει, λέει, νά σέ μιλήσει”.
Έκατάλαβα ποιά ήρθε, πήδηζα μέ καρδιοχτύπι,
μπήκε ή Άσμάτ μέ βία, κάτι ήθελε νά μ’ εΐπει.

Τής Άσμάτ ό έρχομός ήταν χαρά μεγάλη,
τήν έφίλησα καί είπα νά μή γέρνει τό κεφάλι.
Τήν έπήρα ά π ’ τό χέρι καί τήν κάθησα στό μιντέρι,
τήν έρώτησα άν ήρθε τ ’ ούρανοϋ μας τό άστέρι.

“Μίλα με γιά κείνη μόνο καί μή λές τίποτε άλλο”,
είπε: “Χωρίς κολακείες στήν κουβέντα μου νά βάλλω,
σ ’ αύτή τή συνάντησή σας έμιλήσαν οί ματιές σας,
τώρα μ’ έστειλε νά μάθω τίς ειδήσεις τίς καλές σας”.

Άπό κείνη πού κι ό ήλιος ζήλεψε τήν ομορφιά της,
πήρα μήνυμα πού γράφει: “Σάν τής Πούλιας θέλ’ ό πλάστης,
νάν’ ή λάμψη τών ματιών σου. Νικητή άφότου σ ’ είδα,
γέμισαν τά μάτια δάκρυα κι ή καρδιά κρυφή έλπίδα.

Νά σέ τραγουδώ μέ πρέπει καί έγκώμια νά σοϋ ψάλλω,
τ ’ ανθισμένα μου τά νιάτα ποτέ δέ θά δώσω σ ’ άλλο.
Είν’ αύτός ό χωρισμός μας βάσανο καί θάνατός μου
καί σέ σένα μόν’ άνήκουν κάθε πόθος καί παλμός μου.

Δίκαια τά Εάκρυά σου καί ή θλίψη σου ή τόση,
ας φθάνουν δλοι τή μοίρα, πού τις τύχες μας θά ένώσει.
Πάψε τΐΐά νά χύνεις 8άκρυα, λατρευτό μου παλικάρι,
σέ παρακαλώ\ αν θέλεις, κάνε μου μιά μόνο χάρη.

Τό μαντήλι πού φορούσες, στείλε μου τό νά στολίσει,
την άτέλειτ’ ομορφιά μου καί χαρά νά μέ γεμίσει.
Τό βραχιόλι μου σοϋ στέλνω, έχε το γιά θύμησή μου,
φόρα το νά μή ξεχάσεις τήν άγάπη τήν πιστή μου”».