ვეფხისტყაოსანი
Ο Ιππότης με δέρμα τίγρη
ტარიელისაგან და ავთანდილისგან ქვაბს მისლვა და ასმათის ნახვა
Άφιξη τοΰ Ταριέλ καί τοΰ Άβταντίλ στή σπηλιά
იტირეს და გაემართნეს, ქვაბისაკე თავნი არნეს;
რა ასმათმან დაინახნა, განაღამცა გაეხარნეს!
მოეგება, მოტიროდა, ცრემლმან მისმან კლდენი ღარნეს,
აკოცეს და ა-ცა-ტირდეს, კვლა ცნობანი ააჩქარნეს.
ასმათ თქვა: “ღმერთო, რომელი არ ითქმი კაცთა ენითა,
შენ ხარ სავსება ყოველთა, აღგვავსებ მზეებრ ფენითა;
გაქო, ვით გაქო, რა გაქო, არ-საქებელო სმენითა!
დიდება შენდა, არ მომკალ ამათთვის ცრემლთა დენითა!”
ტარიელ ეტყვის: “ჰე, დაო, მით ცრემლი აქა მდინია,
საწუთრო ნაცვლად გვატირებს, რაც ოდეს გაგვიცინია.
ძველი წესია სოფლისა, არ ახლად მოსასმინია.
ვა შენი ბრალი, დავ, თვარა სიკვდილი ჩემი ლხინია!
სწყუროდეს, წყალსა ვით დაღვრის კაცი უშმაგო, ცნობილი?
მე თვალთა ჩემთა მით მიკვირს, რად ვარ ცრემლითა ლტობილი!
უწყლოობა ჰკლავს, წყალი სდის, აროდეს არ გახმობილი.
ვა, წახდა ვარდი პობილი, ვა, მარგალიტი წყობილი!”
ავთანდილსცა მოეგონა მისი მზე და საყვარელი;
იტყვის: “ჩემო, ვით ვეგები მე უშენოდ სულთა მდგმელი?
შენ არ გახლავ, ჩემი ჩემთვის სიცოცხლეა სანანელი,
გითხრამცა ვინ, რა მჭირს, ანუ რა ცეცხლი მწვავს, რაგვარ ცხელი!
ვარდი ამას ვით იაზრებს: მზე მომშორდეს, არ დავჭკნეო,
ანუ ჩვენ, გლახ, რა გვერგების, რა ჩასვენდეს გორსა მზეო?
გულო, გიჯობს, გაუმაგრდე, თავი სრულად გაიკლდეო,
ნუთუ მოგხვდეს ნახვა მისი, სულთა სრულად ნუ დაჰლეო”.
სული დაიღეს, დადუმდეს, ორთავე ცეცხლი სდებოდა;
ასმათი შეჰყვა, შევიდა, ცეცხლი მათებრვე ჰგზებოდა,
დაუგო ტყავი ვეფხისა, რომელ კვლა მიწყივ ჰგებოდა;
ორნივე დასხდეს, უბნობდეს, რაცა მათ ეამებოდა.
Κλάψαν καί γιά τή σπηλιά καί οί δυό τό δρόμο πήραν.
Χάρηκε σάν τό μωρό ή Άσμάτ, δταν φανήκαν.
Έτρεξε στήν άναντή τους καί τά δάκρυα τήν βρέχαν,
φιληθήκανε καί κλάψαν, μά οί σκέψεις άλλου τρέχαν.
Είπε ή Άσμάτ: «Θεε’ μου, είναι ή βουλή σου θεία,
δλα τά πλήρεις έσύ, μάς φωτίζεις τήν καρδία.
Πώς μπορώ νά σέ ύμνήσω, πού ό νοϋς μου ά8υνατεϊ;
Δόξα νάχ’ ή δύναμή σου, στή ζωή πού μέ κρατεί».
Λέει ό Τάρης: «Αδελφή μου, χύνω δάκρυα, γιατί
κάθε μιά παλιά χαρά μας μέ πόνους θά πληρωθεί
Νόμος είν’ αυτός αιώνιος, τίποτε δέν είναι νέο.
Σέ πονώ, άλλά γιά μένα θάνατο ποθώ καί κλαίω.
Γνωστικός ποιός δικασμένος χύνει κάτω τό νερό;
Πώς άστείρευτα τά μάτια τρέχουν δάκρυα; Απορώ!
Άνυδρα όλα πεθαίνουν, όμως βρίθει τό πηγάδι.
Χάθη τ ’ άνθισμένο ρόδο, άπ ’ τήν κλωστή μαργαριτάρι».
Κι ό Άβταντίλ θυμάται τόν ήλιο του, τό καμάρι.
«Ώ άγαπημένη», λέγει, «είναι ή ζωή μου μαύρη.
Μακριά σου, Τινατίν μου, κλαίω καί άναστενάζω.
Ποιός θά σοϋ τό πει πώς πάσχω καί στό στήθος μου σπαράζω.
Ποιός μπορεΐ νά πει τό ρόδο, δίχως ήλιο πώς ανθείς
τί θά γίνουμ’, άν ό ήλιος πίσω άπ’ τό βουνό κρυφτεί;
Κράταγε καρδιά μου, βάστα, γίνε πέτρα σάν τό βράχο,
ΐσως νά τόν δεΐς μιά μέρα, τόπο στή ζωή άν θάχω».
Ησυχάσανε λιγάκι, σώπασαν κι οί δυό πονούνε,
ή Άσμάτ μαζί μ’ εκείνους στή σπηλιά πήγαν νά μπούνε.
Έστρωσε τό δέρμα τίγρη, όπως πάντα στή σπηλιά,
κάθησαν οί δυό λεβέντες κι άρχισαν γλυκομιλιά.