ეპილოგი

EPÍLOGO

გასრულდა მათი ამბავი ვითა სიზმარი ღამისა.
გარდახდეს, გავლეს სოფელი, – ნახეთ სიმუხთლე ჟამისა!-
ვის გრძლად ჰგონია, მისთვისცა არის ერთისა წამისა.
ვწერ ვინმე მესხი მელექსე მე რუსთველისად ამისა.

ქართველთა ღმრთისა დავითის, ვის მზე მსახურებს სარებლად,
ესე ამბავი გავლექსე მე მათად მოსახმარებლად,
ვინ არის აღმოსავლეთით დასავლეთს ზართა მარებლად,
ორგულთა მათთა დამწველად, ერთგულთა გამახარებლად.

დავითის ქმნანი ვითა ვთქვნე სიჩალხე-სიხაფეთანი!
ესე ამბავნი უცხონი, უცხოთა ხელმწიფეთანი,
პირველ ზნენი და საქმენი, ქებანი მათ მეფეთანი,
ვპოვენ და ლექსად გარდავთქვენ, ამითა ვილაყფეთანი.

ესე ასეთი სოფელი, არვისგან მისანდობელი,
წამია კაცთა თვალისა და წამწამისა მსწრობელი!
რასა ვინ ეძებთ, რას აქმნევთ? ბედია მაყივნებელი,
ვის არ შეუცვლის, კარგია, ორისავ იყოს მხლებელი.

ამირან დარეჯანის ძე მოსეს უქია ხონელსა,
აბდულ-მესია – შავთელსა, ლექსი მას უქეს რომელსა,
დილარგეთ – სარგის თმოგველსა, მას ენა-დაუშრომელსა,
ტარიელ – მისსა რუსთველსა, მისთვის ცრემლ-შეუშრომელსა.

Esta historia ha acabado como se acaba el sueño de una noche.
Su tiempo pasó y ellos han abandonado el mundo. Estas son las traiciones del tiempo;
incluso para aquel que piensa que es muy largo, no dura más que un instante.
Yo, cierto bardo mesjian del pueblo de Rustavi, soy quien la ha escrito.

Para el dios de los georgianos, que David, el sol, sirve en su curso,
puse en versos esta historia, a fin de que le sirviera de distracción
a quien es temido desde el Oriente hasta el Occidente,
y destruye a los traidores y premia a los fieles.

¡Cómo podría yo cantar con el arpa de David, afinada y de recio sonido,
la historia maravillosa de monarcas lejanos y extranjeros,
las antiguas costumbres y sus hazañas, el elogio de los reyes!
Yo la encontré y la hice versos, envolviéndola en un bello lenguaje.

Tal y como es el mundo no debe por nadie ser creído:
un momento a los ojos de los hombres, apenas un parpadeo de las pestañas.
¿Qué buscas? ¿En qué te afanas? El Destino es una ofensa.
Feliz aquel a quien él rechaza si lo acompaña al otro mundo.

Mose Joneli cantó a Amiran, el hijo de Daredjan;
Shavteli, cuyo poema todos admitan, compuso las rimas de Abdul Messia;
Sarguis Tmogveli, de lengua infatigable, el elogio de Dilarguet
y Rustaveli cantó a Tariel, por quien sus lágrimas corren sin cesar.