ნესტანისაგან ტარიელის ხმობა

NESTAN SUMMONS TARIEL TO HER PRESENCE

დღესა ერთსა საწოლს მოვე მეფისა სრით წამოსრული,
ვჯე და მასვე ვიგონებდი, არ მიეცა თვალთა რული;
წიგნი მქონდა საიმედო, ამად ვიყავ მხიარული;
კარსა მცველმან მონა უხმო, უთხრა საქმე დაფარული.

“მონააო ასმათისი, საწოლს ვუთხარ შემოყვანა.
მოეწერა: “გიბრძანებსო”, ვისი მესვა გულსა დანა.
ლხინმან ბნელი გამინათლა, ამიფოლხვა ჯაჭვთა მანა,
წავე, მონა წავიტანე, რამცა ვუთხარ ამისთანა!

ბაღჩა შევვლე, არა დამხვდა კაცი ჩემი მოუბნარი;
ქალი წინა მომეგება მხიარული, მოცინარი,
მითხრა: “ვაშად ამოგიღე, არ გასვია გულსა ნარი,
მოდი, ნახე ვარდი შენი უფრჭვნელი და დაუმჭნარი”.

ამიგდო ქალმან ფარდაგი მძიმე თავისა ძალითა,
სადა დგა კუბო შემკული ბადახშითა და ლალითა;
შიგან ჯდა იგი პირითა მზისაებრ ელვა-მკრთალითა,
მე შემომხედნის ლამაზად მის მელნის ტბისა თვალითა.

დიდხან ვდეგ და არა მითხრა სიტყვა მისსა მონასურსა,
ოდენ ტკბილად შემომხედნის ვითამცა რა შინაურსა;
ასმათ უხმო, მოიუბნეს; ქალი მოდგა, მითხრა ყურსა:
აწ წადიო, ვერას გითხრობს, მე კვლა მიმცა ალმან მურსა.

ასმათ გამომყვა, წამოვე, ფარდაგი გამოვიარე,
ვთქვი: “საწუთროო, ვის წეღან გული დარმანთა მიარე,
მაშინ მოგეცა იმედი, ლხინი რად გამიზიარე?”
გულმან გაყრისა სიძნელე კვლა უფრო დამიტია-რე!”

ასმათ ლხინსა მიქადებდა, ჩავიარეთ შიგან ბაღი;
მითხრა: “ეგრე წასლვისათვის ნუ გაჩნია გულსა დაღი,
სიმძიმილთა ერდო დაჰხაშ, სიხარულის კარი აღი;
სირცხვილი აქვს საუბრისა, მერმე თავსა ჰკრძალავს ლაღი”.

“Once on returning from Parsadan, weary I entered my chamber.
Sleep avoided my eyes as thoughts of the maiden absorbed me.
But when I re-read her letter, I felt hopeful again and happy,
And happier still when informed that her slave had arrived with a message.

“Asmat’s slave entered my room. I read the letter she sent me.
She who had wounded my heart, summoned me now to her presence.
Joy once again pierced my darkness, loosening the fetters that choked me.
Wordless, with only the slave, at once I set out for the palace.

“I entered the garden alone. No one was there to meet me.
Suddenly Asmat appeared with her countenance glowing in smiles.
I have extracted,’ she said, ‘the thorn from your heart forever.
Come now and see your rose, unfaded, unwithered and fragrant’.

“Asmat drew back the rich curtains, revealing a gem-studded throne
Under a golden canopy, gleaming with rubies and diamonds;
Upon it was seated the maiden whose face shone bright like the sunrays.
The raven-black pools of her eyes met mine with looks of affection.

“Speechless we gazed at each other, struck dumb by the strength of our feelings.
Long did I stand in silence while we looked at each other in rapture.
At last she said something to Asmat who approached and whispered: ‘Leave.
She cannot find words to address you!’ The flames in me turned to ashes.

“Drawing the curtains aside, she led me away from the chamber.
Why did you heal my wound, O fate!’, I cried in my anguish,
“’Only to wound me again and shatter the gladness you gave me?’
The pain of parting is anguish that gnaws the heart of a lover.

“Asmat promised me comfort as we wended our way through the garden.
Why, Should you torture your heart at this parting?’ She said to me gently.
Open the portals of joy and conceal from all eyes your sorrow.
She is ashamed to speak, therefore her dIgnified manner”.