ტარიელის ტირილი და დაბნედა

Θρήνος τού Ταριέλ καί λιποθυμία του

აქა მხეც-ქმნილი ტარიელ ტირს, ჭირი ეათასების;
თქვა: “მე მაქვს სამხრე, რომელი კვლა წინას მკლავსა მას ების!”
იგი შეიხსნა, მოიღო, თვალვით არ დაიფასების,
პირსა დაიდვა, და-ცა-ბნდა, ქვე მკვდართა დაედასების.

ასრე წვა, რომე არ ჰგვანდა მკვდარი სამარის კარისა,
ორგნით ჩანს ლები მჯიღისა, მართ გულსა გარდნაკარისა;
ასმათს სდის ღვარი სისხლისა, ღაწვთაგან ნახოკარისა,
კვლა წყალსა ასხამს, უშველის, ხმა ისმის მუნ წკანწკარისა.

ავთანდილცა სულთქვნა მწარედ, დაბნედილსა შემოსჭვრიტნა;
ასმათ ვანი გაამრავლნა, ცრემლმან მისმან ქვანი ხვრიტნა;
მერმე სულად მოაქცია, ცეცხლნი წყლითა დაუშრიტნა;
თქვა: “ცოცხალ ვარ? საწუთრომან აწცა ჩემნი სისხლნი ხვრიტნა!”

ზე წამოჯდა ფერ-მიხდილი, აყოლებდა თვალთა რეტად.
ვარდი სრულად შექმნილიყო ზაფრანად და ვითა სპეტად.
დიდხან მათად არა სცალდა საუბრად და არცა ჭვრეტად,
დარჩომა და არ-სიკვდილი მას უმძიმდა მეტის-მეტად.

ავთანდილს უთხრა: “ისმენდი, ცნობა მიც თუცა ხელისა,
გითხრა ამბავი ჩემი და ჩემისა დამმარხველისა:
ლხინად მიჩს შეყრა მოყვრისა მის, შენგან შეუყრელისა,
მე მიკვირს ჩემი სიცოცხლე, ასრე დარჩომა მრთელისა!

ასმათის ნახვა მეამა, ჩემგან დად საესავისა.
წიგნი რა ვნახე, მომართვა ესე საბამი მკლავისა.
მკლავსა შევიბი მაშინვე, მოვიხსენ რიდე თავისა,
იგი უცხო და ღარიბი, მტკიცისა რასმე შავისა” .

Έδώ θερίεψε ό Τάρης, θρήναγε καί άχολογοϋσε,
Είπε: «’Έχω τό βραχιόλι, πού στό χέρι της φορούσε».
Τόδειξε, μάποιός μπορούσε τότε νάτό ξετιμήσει,
Τό φιλά καί σά “νεκρός έπεσε, πώς θά ξυπνήσει;

Έμοιαζε με πεθαμένο, μπρός τόν τάφο ξαπλωμένο,
στό στήθος του δυό μαυρίλες φάνηκαν τό χτυπημένο.
Ρέμα έτρεχε τό αίμα άπ’ τά μάγουλα τής Άσμάτης,
τόν ραντίζει μέ νερό καί δυνατά χτυπά ή καρδιά της.

Ό Άβταντίλ άναστενάζει μπρός στοΰ Ταριέλ τό πάθος,
τής Άσμάτ τά δάκρυα τρέχουν καί τρυπά βαθιά ό βράχος.
Τόν συνέφερε καί πάλι. Σβήνει τή φωτιά στό τζάκι.
ΕΙπ’ ό Ταριέλ: «Ζώ ακόμα; Τ ‘ αίμα μ’ εγινε φαρμάκι».

Μισοσηκώθηκε ωχρός, άδειο βλέμμα γύρω ρίχνει,
άλλαξε τό ρόδο χρώμα, κεχριμπάρι τώρα δείχνει.
Σιωπά καί δέν τούς βλέπει, σά νά τοΰφυγε ό νους,
τοΰφερνε άπελπισία, πόμεινε στούς ζωντανούς.

Άκουσ’ τόν ’Άβταν καί είπε: «Άν κι έχω τό νοϋ χαμένο,
θά σοϋ πώ την ιστορία αυτής, πού μ έχει πληγωμένο.
“Αν εύτύχημα θωροϋσα νά δώ κείνην που Δέν είδες,
άπορώ πώς ζώ ακόμα, σάν μοϋ σβήσαν οι ελπίδες.

Ή Άσμάτ μόνη χαρά μου στήν πικρή ζωή μου όλη,
όταν διάβασα τό γράμμα μοϋ8ωσε καί τό βραχιόλι.
Γώ τό φόρεσα στό χέρι καί τής ε8ωσα τό σάλι,
πού φορούσα στό κεφάλι, ή καλή μου νά τό βάλει».