წიგნი ნესტან-დარეჯანისა ფატმანს თანა

CARTA DE NESTÁN A PATMÁN

პირ-მზე სწერს: “აჰა, ხათუნო, დედისა მჯობო დედაო!
მისგან ტყვე-ქმნილსა სოფელმან რა მიყო, ამას ჰხედაო?
მე, გლახ, მათ ჩემთა პატიჟთა სხვაცა დამერთო ზედაო,
აწ ვნახე შენი უსტარი, მე დიდად მეიმედაო.

შენ ორთა დამხსენ გრძნეულთა, გამიადვილე ჭირები,
აწ აქა სრულთა ქაჯთაგან ვარ ასრე დანამჭირები:
ერთსა მცავს ერთი სამეფო, ბევრჯერ ათასი გმირები,
ავად მომიხდა თათბირი და ჩემი დანაპირები!

სხვად ამბავი აქაური მეტი რა-მცა მოგიწერე:
ქაჯთა მეფე არ მოსრულა, არცა მოვლენ ქაჯნი ჯერე,
მაგრა სპანი უთვალავნი მცვენ და მათი სიალფე-რე,
რასა ჰქვიან ძებნა ჩემი? არ ეგების, დაიჯერე!

ვინცაღა ჩემი მძებნელი მოსრულა, ცუდ-მაშვრალია,
იჭირვის, იწვის, ენთების, ჩემი სწვავს ცეცხლებრ ალია,
მაგრა მას ვჰნატრი, უნახავს მზე, ამად არ-დამზრალია,
უმისოდ ჩემი სიცოცხლე, ვამე, რა დიდი ბრალია!

შენ ამბავი არ გიამბე, მაშინ ამად დაგიმალე,
ვერ იტყოდა ენა ჩემი, თავი ჭირთა გავაკრძალე;
გეაჯები, საყვარელსა შემახვეწე, შემიბრალე,
ნუ წამოვა ძებნად ჩემად, მიუწერე, შე-ცა-სთვალე.

მე რომ მჭირს, კმარის, ნუ მომკლავს ამისითავე სწორითა:
მას მკვდარსა ვნასავ, მოვკვდები მე სიკვდილითა ორითა.
ვერას ვინ მარგებს, დასტურად ვიცი, არ რამე ჭორითა,
არ დაგმორჩილდეს, დამქოლე შავისა ქვისა ყორითა.

გეთქვა ნიშნისა გაგზავნა, აწ ესე განამჟღავნია,
მისეულთ ავე რიდეთა ნაკვეთი გამიგზავნია;
ესენი ჩემთვის მის გამო ტურფანი სანახავნია,
თუცა თუ ფერად ბედისა ჩემისა მსგავსად შავნია”.

Nestán escribe: “¡Oh, señora Patmán, más dulce para mí que una madre!
Ya ves cómo el mundo ha hecho de mí su juguete, ¡ay!
Mis viejos tormentos han venido a mezclarse con nuevos pesares,
pero ahora que tengo tu carta recobro de nuevo el valor y la ilusión.

Por dos veces me has salvado: primero de los brujos y luego de tu rey.
Pero ahora estoy prisionera en la tierra de los Kadjis, en una inexpugnable fortaleza,
miles de invencibles guerreros, un reino entero me guarda.
¡Ay! Un destino adverso y fatal ha destruido mis planes y mis deseos.

¿Qué otras noticias puedo enviarte si estoy prisionera?
La reina de los Kadjis y toda su hueste están aún ausentes del país,
pero un ejército innumerable de guerreros me guarda, y qué fieros parecen.
Créeme, Patmán, no hay poder bajo el cielo que pueda salvarme.

Aquel que ha venido en mi busca se esfuerza inútilmente por liberarme,
aunque sufra y se consuma y las llamas lo devoren como a mí.
Oh, cómo envidio a este caballero que ha visto a mi sol,
si es que no se ha helado ya. Sin él mi vida sólo es digna de compasión.

No te conté mi historia, te la oculté porque mi lengua no podía hablar;
hubiera sido para mí una tortura que no hubiera podido soportar.
Te suplico que ruegues a mi amor que tenga piedad de mí,
que no me busque más. Escríbele ahora, envíale un mensaje.

Tengo tantos pesares que su llegada me mataría.
Si le viera morir, yo moriría de doble muerte.
Nadie puede ayudarme, sé que esto es la verdad, no un rumor.
Y si Tariel no quiere escucharte, que me lapiden con piedras negras.

Me pides una prenda para enviársela y no lo olvido.
Te mando con el esclavo un trozo del velo que él me regaló;
no hay nada que mi corazón valore y quiera tanto,
aunque su color oscuro se parece demasiado a mi propio destino”.