შენ მინდორს გნახეთ გაჭრილი, ჩვენ ზედა გარდგეკიდენით,
პატრონი ჩემი გაგიწყრა, ჩვენ ხაფად წაგეკიდენით,
გიხმეთ, არ მოხვე, ლაშქარნი უკანა გამოგკიდენით,
შენ ველნი წითლად შეჰღებენ სრულად სისხლისა კი დენით.

ყველაკასა მათრახითა თავი უხრმლოდ გარდაჰკვეთეთ.
მეფე შეჯდა, დაგვეკარგე, კვალი შენი ვერ მოვკვეთეთ,
ვითა ქაჯი დაგვემალე, მონებიცა დავაფეთეთ,
ამან უფრო დაგვაშმაგნა, თავი სრულად გავაშეთეთ.

ჭმუნვა შეექმნა, თქვენც იცით, ხელმწიფე ნებიერია.
მოგნახეს, გძებნეს ყოველგან, მათ რუკა დაუწერია,
ვერ ნახეს შენი მნახავი ვერცა ყმა, ვერცა ბერია;
აწ გამომგზავნა, რომელსა ვერ მზე ჰგავს, ვერ ეთერია.

მიბრძანა: “მიცან ამბავი მის ყმისა წარხდომილისა,
მაშინ ვარ მქმნელი საქმისა, მის შენგან მონდომილისა”.
სამ წლამდის მითხრა დადენა უმისოდ ცრემლთა მილისა.
არ გიკვირს, გავძელ ვერ-ჭვრეტა მისისა მე ღიმილისა?!

აქანამდის მნახავიცა კაცი შენი არ მენახა;
ქურდნი ვნახენ, რომე თქვენთვის სიტყვა რამე გაემკვახა;
მათრახითა ჩამოგეგდო ერთი, მკვდართა დაგესახა;
მათ მასწავლეს, ძმა რომელთა სულ-მობრძავი სამე, გლახ, ა”.

ტარიელსცა აეხსენა ომი მათი მაშინდელი,
იტყვის: “მახსოვს ეგე საქმე, თუცა არის ადრინდელი;
ერთგან გნახენ ნადირობას შენ და შენი მე გამზრდელი;
მით ვტიროდი, მომეგონა მე, გლახ, ჩემი წარმწყმედელი.

რას მაქმნევდით, რად გინდოდი, ერთმანერთსა რითა ვჰგვანდით?
თქვენ მორჭმულნი სთამაშობდით, ჩვენ მტირალნი ღაწვთა ვჰბანდით.
რა მონანი შესაპყრობლად მომწიენით, გაჰგულვანდით,
აწ ვეჭვ, რომე ჩემად ნაცვლად თანა მკვდართა მიიტანდით.

“While we were hunting we saw you weeping beside a stream.
The king was angry with you for you disregarded his order,
And did not come to his summons. So we sent soldiers to take you.
But you dyed the field and valley red with the blood of the soldiers.

“You cut off the heads of our men with a slashing whip you carried.
But when you saw the monarch riding behind you you vanished,
Disappeared like a phantom or Kaji leaving no trace behind you.
We were enraged, yet you left us completely stunned and bewildered.

“Kings have their humours, you know, so my lord became pale and gloomy.
Men were sent out but no trace could be found of the course you had taken.
Nowhere throughout the whole world could we find a soul who had seen you.
She who competes with the sun has sent me abroad to find you.

“She said to me: ‘My beloved, bring me some news of that horseman.
Then shall the wish of your heart and all you desire be granted’.
Three years have passed since then in this quest, three years of weeping.
Do you not marvel I live, or how I endure her absence?

“I have met no one till now who has heard of or ever beheld you.
By chance I encountered some Turks who had spoken to you so rudely
That with your whip you smote them and one fell mortally wounded.
They told me of all that had happened. From them I learned about you”.

Tariel remembered the day he had slain King Rostevan’s soldiers.
“Though it occurred long ago, I well recall how it happened.
Yes, I remember you also, you and your master were hunting.
I, by the side of the stream, was weeping for her who consumes me.

“What did you want of me then? We were strangers. We knew not each other.
While I was weeping alone, you were merrily sporting and hunting,
Yet you set your soldiers upon me, giving them orders to seize me.
Instead of capturing me it was you who bore off the corpses.

მოვიხედენ, მომეწია რა პატრონი შენი, ვნახე,
ხელმწიფობით შემებრალნეს, ამად ხელი არ შევახე,
თვალთა წინა გამოგექეც, მეტი არა შევუზრახე.
ჩემი ცხენი უჩინოსა ჰგავს და სხვასმცა რას ვასახე!

კაცმან ვერ ასწრას თვალისა დაფახვა, დაწამწამება,
მას გავექცევი, ვისგანცა ჩემი არა ვცნა ამება;
მათ თურქთა მიღმა გამეგო მე არას არ შეწამება,
ავად ჰშვენოდა მორევნა და ჩემი დათამამება.

აწ ვაშად მოხვე, მეამა ნახვა შენისა პირისა!
ტანად სარო და პირად მზე, მამაცად მსგავსი გმირისა,
გარჯილ ხარ, მაგრა არა ხარ გარდაუხდელი ჭირისა:
ძნელია პოვნა კაცისა ღმრთივ ზეცით განაწირისა!”

ავთანდილ უთხრა: “ვით მაქებ საქები ბრძენთა ენისა?
მაგისად ნაცვლად რამც ვიყავ ღირსი ქებისა თქვენისა!
სახე ხარ მზისა ერთისა, ზეცით მნათისა ზენისა,
რათგან ვერ შეგცვლის პატიჟი ეგზომთა ცრემლთა დენისა.

ამა დღემან დამავიწყა, გული ჩემი ვინ დაბინდა;
დამიგდია სამსახური მისი, იქმნას, რაცა გინდა;
იაგუნდი ეგრეცა სჯობს, ათასჯერმცა მინა მინდა,
შენ გეახლო სიკვდილამდის, ამის მეტი არა მინდა!”

ტარიელ უთხრა: “მე შენი გული აწ მემხურვალების;
მიკვირს, თუ ნაცვლად მაგისად შენ ჩემი რა გევალების!
მაგრა წესია, მიჯნური მიჯნურსა შეებრალების,
შე საყვარელსა გაგყარო, ესე რათ გენაცვალების!

წამოსრულ ხარ ჩემად ძებნად, პატრონისა სამსახურად;
ღმერთმან ქმნა და გიპოვნივარ, შენცა ცდილ ხარ მამაცურად.
მაგრა ჩემსა რა გიამბობს, გამოჭრილ ვარ ასრე თუ რად!
მე თუ ვიტყვი, დამწვავს ცეცხლი ცხელი, შემიქმს ალად, მურად”.

“When I looked back and beheld the sovereign riding behind me
I pitied his lordship and therefore laid not my hands upon him.
So without saying a word I at once rode away and vanished.
Vanished! No other word can describe the speed of my courser.

“There is no horse on earth that can vie with its marvellous swiftness.
Before one blink of an eye, if I wish I can escape the unpleasant.
As to those Turks, they approached with evil design against me.
But they were brought to their senses by the blow I inflicted upon them.

“Now you have come as a comrade, therefore I welcome you gladly.
Bright as the sun is your face and your body a beautiful cypress.
True, you have borne afflictions, were subject to troubles and sorrows,
Yet you can find no mortal who, like me, is abandoned by Heaven”.

“You, who are worthy of only the praises of sages”, said Avtandil,
“Praise me so highly I marvel. What am I to deserve your praises?
You are the light of the world. The sun both of earth and of heaven.
Even the tears you have shed could not darken the glow of your lustre.

“This day has made me forget the image of her who enslaved me.
Though she possessed my heart, for you I renounce her service.
True, a jacinth is better, still I desire enamel.
My only desire is to help you. To be bound to your heart in friendship”.

Tariel answered: “The fever consuming your heart has warmed me.
What have I done, O lion, To deserve such endearing devotion?
There is a saying that hearts of all lovers are kin to each other.
How can I recompense the anguish of parting from her you adore?

“You have come out in your loved one’s service to seek and find me,
God has helped you to find me and you have endeavoured bravely.
How shall I tell you, alas, why I roam the forests thus maddened?
If I relate it hot fires will reduce me to smoke and to ashes”.