წიგნი ავთანდილისა თავის ყმათა თანა

Επιστολή του Άβταντίλ στους ύποτελεις τον

დაწერა, თუ: “ჩემნო ყმანო, გამზრდელნო და ზოგნო ზრდილნო,
ერთგულნო და მისანდონო, ამას ზედა გამოცდილნო,
თქვენ ჩემისა საწადლისა მიდგომილნო, ვითა ჩრდილნო,
წიგნი ჩემი მოისმინეთ, ყოვლნო ერთგან შემოყრილნო!

მიწაცა თქვენი ავთანდილ, ისმინეთ, გიწერ მე რასა:
თვით ვიქმ ხელითა ჩემითა ამა წიგნისა წერასა,
ცოტასა ხანსა ვარჩივე გაჭრა სმასა და მღერასა,
პურად და საჭმლად მივენდევ ჩემსა მშვილდსა და ცერასა.

საქმე რამე მიც თავისა ზე სადმე გარდსახვეწელი,
დავყო მარტოდ და ღარიბად ესე წლეული მე წელი,
გემუდარები ამისთვის, ვარ თქვენი შემომხვეწელი,
მე დამახვედროთ სამეფო მტერთაგან დაულეწელი.

მე შერმადინ დამიგდია, ჩემად კერძად პატრონობდეს,
სიკვდილსა და სიცოცხლესა სადამდისცა ჩემსა სცნობდეს,
ყოვლთა მზეებრ მოგეფინოს, ვარდს არ ზრვიდეს, არ აჭნობდეს,
შემცოდესა ყველაკასა ვითა ცვილსა დაადნობდეს.

თქვენცა იცით, გამიზრდია, ვითა ძმა და ვითა შვილი.
ამას ასრე ჰმორჩილობდით, არის ვითამც ავთანდილი,
ბუკსა იკრას, აქმნევინეთ ყოვლი საქმე, ჩემგან ქმნილი;
მე თუ დრომდის არ მოვიდე, გლოვა გმართებს, არ სიცილი”.

ესე წიგნი გაასრულა წყლიანმან და სიტყვა-ნაზმა,
წელთა ოქრო შემოირტყა, საღარიბოდ მოეკაზმა,
ბრძანა: “მინდორს შევჯდებიო”, ლაშქარიცა დაერაზმა;
მასვე წამსა წამოვიდა, შინა ხანი არა დაზმა.

ბრძანა: “წადით ყველაკაი, აქა მომხრედ არვინ მინა”.
მონებიცა მოიშორვა, თავი გაითავისწინა,
მარტო გარე შემობრუნდა შამბი შიგან გაირბინა,
მიწყივ მისად საგონებლად მისი მკლველი თინათინ- ა.

“Εγραφε: «Πιστοί μ ’ άρχόντοι καί ύπήκοοι μπιστεμένοι,
πού ‘στε άφοσιωμένοι, σταθεροί, δοκιμασμένοι.
Σάν σκιές άκολουθείτε κάθε μου έπιθυμία,
τήν έπιστολή μ ’ άκοϋστε, όλοι σας μέ προθυμία.

Τό τί γράφ’ ό Άβταντίλ, πού ναι μάννα τών παιδιών σας,
μέ τό ϊδιο μου τό χέρι, γράφω έγώ καί χαιρετώ σας.
Προτιμώντας τά ταξίδια, άπ’ τά γλέντια μου μαζί σας,
γιά λίγο καιρό στερούμαι τή φροντίδα τή δική σας.

Κάποια έγνοια μ’ άναγκάζει νά άφήσω τήν πατρίδα,
πάω νά ταξιδεύω μόνος, χώρες πού ποτέ δέν είδα.
Καί γι’ αύτό σάς ικετεύω, σάς θερμοπαρακαλώ,
νά φυλάξετε τό κράτος, όσο πού νά ξαναρθώ.

Κυβερνήτης σας θά είν ’ ό Σερμαντίν άντίς έμένα,
όσο κι άν θά ζώ άκόμα ή άπέθανα στά ξένα.
Άς θερμαίνει σάν τόν ήλιο, όλους τούς πιστούς θά βρει,
καί άς τιμωρεί τούς φταίχτες, άς τούς λιώνει σάν κερί.

“Ολοι ξέρετε, τόν είχα σάν παιδί μου κι άδελφό,
νά τόν υπακούτε όλοι, όσο πού νά ξαναρθώ.
Όταν σάλπιγγα ήχήσει, ενωμένοι όλοι τρέξτε,
άν δέν έρθω τρία χρόνια μέ δάκρυα τήν όψη βρέξτε».

Έτσι τέλειωσε τό γράμμα τό χρυσό μας παλικάρι,
κι έτοιμος γιά τά ταξίδια, ζώστηκε χρυσό ζωνάρι.
Είπε: «Πέρα θά ιππέψω». Παρατάχτηκε στρατός
καί ξεκίνησε άμέσως – δέν τοΰ έμενε καιρός.

Διάταξε: «Φεύγατε όλοι, δεν εχ’ ανάγκη κανενός».
Σκόρπισε τούς δούλους όλους κι έμεινε αύτός μονάχος.
Έστρεψε τό άλογό του κι όρμησε στά χαμοκλάδια,
τ ’ όραμα τής Τινατίν τοΰ ’καψε τά φυλλοκάρδια.