მას მიჰხვდა წვერი სადგურად მაღლისა მთისა დიდისა,
გამოჩნდა მუნით მინდორი, სავალი დღისა შვიდისა.
მის მთისა ძირსა წყალი დის, არად სანდომი ხიდისა,
ორგნითვე ტყესა შეეკრა ნაპირი წყლისა კიდისა.

ზედ წაადგა, შეექცევის, დროთა, დღეთა ანგარიშობს;
თვენი ესხნეს ორანიღა, ამად სულთქვამს, ამად იშობს;
“ვაჲ თუ საქმე გამიმჟღავნდეს! – კვლა ამისთვის გულ-მოშიშობს, –
ავსა კარგად ვერვინ შესცვლის, თავსა ახლად ვერვინ იშობს”.

საგონებელი შეექმნა დადგა საქმისა მრჩეველად,
თქვა: “თუ დავბრუნდე, ეზომი ხანი რად დავყავ მე ველად?
ჩემსა რა ვჰკადრო მნათობსა, ვიყავ რად დღეთა მლეველად,
მისი ვერა ვცნა ჭორადცა, ვარ ვისთა გზათა მკვლეველად?

თუ არ დავბრუნდე, საძებრად დავყვნე სხვანიცა ხანანი,
რომელსა ვეძებ, ვერა ვცნნე ამბავნი მე მისთანანი,
დრო გარდაუწყდეს შერმადინს, მიჰხვდენ ღაწვისა ბანანი,
მივიდეს, ჰკადრნეს მეფესა საქმენი დასაგვანანი!

უამბოს ჩემი სიკვდილი, თვით ჩემგან დავედრებული,
მათ შექმნან გლოვა-ტირილი, ქმნან საქმე გამწარებული,
მერმე მივიდე ცოცხალი მე, სხვაგან სადმე რებული!”
ამას იგონებს ტირილით გონება-შეიწრებული.

იტყვის: “ღმერთო, სამართალნი შენნი ჩემთვის რად ამრუდენ?
მე ეზომნი სიარულნი კიდე რად, გლახ, გამიცუდენ,
გულით ჩემით სიხარულნი აღჰფხვრენ, ჭირნი დააბუდენ?
დღეთა ჩემთა ცრემლნი ჩემნი ვერაოდეს დავიყუდენ”.

კვლაცა იტყვის: “დათმობა სჯობს”, და თავსავე ეუბნების:
“დღეთა მეტად ნუ მოჰკვდები, გული ჩემი ნუ დადნების,
უღმრთოდ ვერას ვერ მოვაწევ, ცრემლი ცუდად მედინების,
განგებასა ვერვინ შესცვლის, არ-საქმნელი არ იქმნების”.

Γιά άνάπαψη έβγήκε στήν κορφή ψηλού βουνού,
κι άπό κεί πεδιάδα είδε, έφτάμερου ταξιδιού.
Στοϋ βουνού τή ρίζα τρέχει ποτάμι ρηχό, γοργό,
στριμωγμένες μέσ’ στό δάσος ειν’ οί όχτες του κι οί δυό.

Στού κρημνού τήν άκρ’ έστάθη καί τίς μέρες λογαριάζει.
Τώρα τούμειναν δύο μήνες καί βαριά άναστενάζει.
«Τό σκοπό μ’ άν δέν πετύχω, τό μυαλό μου θά χαθεί
Τό κακό καλό ποιός κάμει; Ποιός θά ξαναγεννηθεϊ;»

Παραδόθηκε σέ σκέψεις καί τό έργο άνασκόπει,
λέγει: «Άν γυρίσω πίσω, πάν χαμένοι τόσοι κόποι.
Πώς θά πώ στή λατρευτή μου, τόν καιρό μου πώς περνούσα,
δέ θά ξέρω οΰτε λέξη γιά τό νέο πού ζητούσα.

Άν ζητώντας τον άργήσω άκόμα κάμποσο καιρό,
κι άν τίποτε δέ μάθω, έδώ πού θά καρτερώ,
θά περάσ’ ή προθεσμία, ό Σερμαντίν δέ θά μέ δει
και στό βασιλιά τή μαύρη είδηση θά πάει νά πει.

Θά τοΰ πεϊ τό θάνατό μου, όπως ώρισα έγώ,
όλοι θά μαυροφορέσουν, θά τό πούνε στό λαό.
Πώς πιά θά ξαναγυρίσω, τότε πίσω ζωντανός;»
Κλαίοντας αυτα σκεφτόταν, τόν βασάνιζ’ ό καημός.

Λέει: «Θεέ, μή άποστρέφεις τό βλέμμα σου από με,
τόσοι κόποι καί πλανήσεις, πώς θέ νά χαθούν; ΄Ωίμε.
Γιατί στήν καρδιά μου βάζεις βάσανα αντί χαρά;
Πότε πιά θέ νά στερέψει τών δακρύων μ ή φορά;»

Πάλι λέγει: «Υπομονή» καί τόν έαυτό του πείθει,
γιά νά μή πεθάνει παρώρας, μήν εξαντληθούν τα στηθη.
«Δίχως τό θεό τί κάμω; Άδικα τά δάκρυα τρέχουν,
Ποιός τή μοίρα τον θά φύγει; Τά γραφτά μας άπαντεχουν.

თავს უთხრა: “მოკვე, გიჯობსო სიცოცხლეს აუგიანსა;
მიხვალ, დაგხვდების თინათინ, – ანათებს დღესა მზიანსა, –
გკითხოს მის ყმისა ამბავი, რა გმართებს ვაგლახიანსა?”
იგონებს წამ-წამ, მიჰყვების ტყის პირსა შამბნარ-წყლიანსა.

მთით ჩამოვიდა ავთანდილ, გავლო წყალი და ტყენია,
მინდორს აცორვებს ტაიჭსა, შეჟრენით მონაწყენია.
გასცუდებოდეს მკლავნი და მისნი სიამაყენია,
ბროლისა ველსა სტურფობდეს გიშრისა მუნ საყენია.

მობრუნება დააპირა, სულთქვნა, მერმე ივაგლახა,
მას მინდორსა დაემართა, გზა თვალითა გამოსახა;
თვესა ერთსა სულიერი კაცი არსად არ ენახა,
მხეცნი იყვნეს საშინელნი, მაგრა არა შეუზახა.

თუცა მხეც-ქმნილი ავთანდილ გულ-ამოსკვნით და კვნესით- ა,
ეგრეცა ჭამა მოუნდის ადამის ტომთა წესითა,
ისრითა მოკლის ნადირი, როსტომის მკლავ-უგრძესითა,
შამბისა პირსა გარდახდა, ცეცხლი დააგზო კვესითა.

ცხენსა მისცა საძოვარი, ვირე წვადი შეიწოდეს;
ექვსნი რამე ცხენოსანნი, ნახა, მისკენ მოვიდოდეს;
თქვა, თუ: “ჰგვანან მეკობრეთა, თვარა კარგი რამც იცოდეს!
აქა კაცი ხორციელი კვლა ყოფილა არაოდეს”.

ხელთა ჰქონდა ისარ-მშვილდი, მათკე მივა მხიარული.
ორთა კაცთა წვეროსანთა ყმა მოჰყვანდა უწვერული,
თავსა იყო დაკოდილი, შეებნიდა სისხლსა გული,
ტიროდეს და იჭირვოდეს, ცოტა ედგა მას, გლახ, სული.

უყივლა, თუ: “ძმანო, ვინ ხართ? მეკობრეთა დაგამსგავსენ!”
მათ მიუგეს: “დაგვიწყნარდი, გვიშველე რა, ცეცხლნი ავსენ,
ვერა გვარგო, მოგვიმატენ, ჭირნი ჭირთა მოგვისავსენ,
სატირელნი მოგვიტირენ, ღაწვნი შენცა დაიმხავსენ”.

Γνώρισα όλα τά όντα, πού στή γή είναι πλασμένα,
μά γιά κείνον ούτε λόγο δέν άκουσ άπό κανένα.
Ναι, είχανε δίκιο όσοι τόν νόμιζαν ξωτικό,
τί μέ ώφελοϋν τά δάκρυα, γιατί άδικα ζητώ;»

Άπό τό βουνό κατέβη, πέρασε ερημιές, δρυμούς,
μόνο πάει τ ’ άλογό του, στό λαιμό νιώθει λυγμους.
Μάταια ή άνδρειά του κι ή δύναμη τών χεριών,
τήν κρυστάλλινή του όψη σχίζουνε γραμμές νυχιων.

Θέλησε νά στρέψει πίσω, βαθύ βγάζει στεναγμό,
έστρεψε πρός τήν κοιλάδα, πήρε δρόμο μακρινό.
Ένα μήνα περπατούσε, δέ συνάντησε ψυχή,
θεριά άγρια απαντούσε, δέν τά δίνει προσοχή.

Άγριο τόν καταντήσαν οί τόσες περιπλανήσεις,
όμως σάν θνητός πού ήταν έπρεπε νά κολατσίσει.
Σκότωσε ένα ζαρκάδι, μέ μιά μόνο σαϊτιά,
πέζεψε, μέ τό τσακμάκι άναψε μικρή φωτιά.

Τ ’ άλογο νά βόσκει άφήνει κι ετοιμάζει τό φαγί του,
ξάφνου εξ καβαλαραίοι τράβηξαν τήν προσοχή του.
«Βέβαια ληστές θά είναι, άλλος ποιός έδώ θά ’ρχόταν;»
είπε, «Έδώ νά πλανιέται ό καθένας θά φοβόταν».

Τ ’ άρματα στό χέρι αρπάζει, τρέχει στή συνάντησή τους.
Βλέπει δυό γενάτους άντρες κι ένα νεαρό μαζί τους,
πληγωμένο στό κεφάλι. Τρέχει τ ’ αίμα του σά βρύση,
πικρά κλαίει κι ή ψυχή του, τό κορμί του λές θ’ άφήσει.

Τούς φωνάζ’ αύτός: «Ποιοι είστε; Τριγυρνάτε γιά ληστεία;»
Τ ’ απαντούνε: «Μή φοβάσαι, μάς έβρήκε δυστυχία.
Κι άν συμπόνια στή ψυχή σου δέ βρεθεί γιά τό κακό μας,
τό τί πάθαμε σά μάθεις, θά θρηνήσεις τόν καημό μας».

ავთანდილ მიდგა, ეუბნა მათ კაცთა გულ-მდუღარეთა;
მათ უთხრეს მათი ამბავი, ტირილით მოუბარეთა:
“ჩვენ ვართო ძმანი სამნივე, მით ვიდენთ ცრემლთა მწარეთა,
დია გვაქვს ციხე-ქალაქი ხატაეთს არე-მარეთა.

კარგი გვესმა სანადირო, ნადირობას წამოვედით,
გვყვეს ლაშქარნი უთვალავნი, წყლისა პირსა გარდავხედით,
სანადირო მოგვეწონა, თვესა ერთსა არ წავედით,
ვჰხოცდით მხეცსა უზომოსა მინდორით და მთით და ქედით.

ჩვენ სამთა ძმათა ჩვენთანა მესროლნი დავაწბილენით,
მით ერთმანერთსა სამნივე ჩვენ კიდე დავეცილენით:
მე უკეთ მოვჰკლავ, მე გჯობო, სიტყვანი ვავაქილენით,
ვერ გავაჩინეთ მართალი, ვისარჩლეთ, ვითაკილენით.

დღეს ავყარენით ლაშქარნი, სავსენი ირმის ტყავითა,
ვთქვით: “გავაჩინოთ მართალი, ვინ ვსჯობთ თავისა მკლავითა,
თავსა ვეახლნეთ მარტონი, დავდგეთ თავისა თავითა,
თვით დანახულსა მოვჰკლვიდეთ, ნუ ვისრით დამნახავითა”.

ჩვენ ვიახლენით სამთავე სამნი მეაბჯარენია,
ლაშქართა წასლვა ვუბრძანეთ, მით არას მოაზრენია,
მოვინადირეთ მინდორი, ისი ტყენი და ღრენია,
დავხოცეთ მხეცი, მფრინველი, რაცა ზე გარდაგვფრენია.

ანაზდად მოყმე გამოჩნდა კუშტი, პირ-გამქუშავია,
ზედა ჯდა შავსა ტაიჭსა, – მერანი რამე შავია, –
თავსა და ტანსა ემოსა გარე-თმა ვეფხის ტყავია,
ჯერთ მისი მსგავსი შვენება კაცთაგან უნახავია.

ვუჭვრიტეთ, მისთა ელვათა შუქნი ძლივ გავიცადენით,
ვთქვით, თუ: “მზეაო ქვეყანად, ნუ ვეუბნებით ცად ენით!”
მისი მოგვინდა შეპყრობა, ვჰკადრეთ და შევეცადენით,
ასრე სულთქვმით და ვაებით მით ვართ, ცრემლისაცა დენით.

Σίμωσε ό Άβταντίλ καί στούς άγνωστους μιλά,
τού άπάντησαν οί ξένοι, χύνουν δάκρυα πολλά.
«Είμαστε τρία άδέλφια καί πικρά χύνουμε δάκρυα,
όχυρά έχουμε κάστρα στής Χατάης μας τήν άκρη.

Μάς παινέσαν τό κυνήγι κι ήρθαμε νά χύσουμ’ αίμα,
είχαμε στρατό μαζί μας, κατεβήκαμε στό ρέμα.
Βρήκαμε καλό κυνήγι, στις βουνοπλαγιές, στά δάση,
καί άμέτρητα άγρίμια πέσαν, μήνας πριν περάσει.

Τρεις εμείς ντροπιάσαμ’ όλους, πού κυνήγαγαν μαζί μας,
καί οί τρεις στό τέλος μόνοι συζητάμε μεταξύ μας:
“Είμαι πρώτος στό σημάδι!”, “Όχι, έγώ!” ό άλλος κράζει,
καί δέν ξέραμε στ άλήθεια, τό πρωτείο ποιόν ταιριάζει.

Στείλαμε τούς άντρες πίσω φορτωμένους μέ προβιές,
κι είπαμε: “Έλάτ’, άς δούμε, ποιός περνά στις σαϊτιές.
Ό καθείς, χωρίς βοήθεια, στό κυνήγι άς έβγοϋμε
κι άς χτυπούμε τά άγρίμια, πού μονάχοι μας θά βρούμε”.

Είμαστε τρία άδέλφια, άπό τό Χατάϊ πέρα,
καί γιά πλούσιο κυνήγι ήρθαμε έδώ μιά μέρα.
“Ενα μήνα κυνηγάμε σέ ρουμάνια καί λαγκάδια,
άντί άμέτρητα έλάφια, χτυπήσαμε καί ζαρκάδια.

Έδώ είδαμ’ ένα νέο σκυθρωπό, συλλογισμένο,
πού περήφανα καθόταν σ΄ άλογο καμαρωμενο.
Άπό δέρμα τίγρη ήταν τό σκουφί κι ή φορεσιά του,
άνθρωπο δέν εϊδαμ’ άλλο νάχει τήν κορμοστασιά του.

Μάς έσάστισε ή χάρη καί τών όματιών ή λάμψη,
λές, κάποιο καινούργιο άστρο, στά ούράνια έχει λάμψει.
Τόν πήραμε τό κατόπι, γιά νά τόν πιάσουμε σκλάβο,
γι’ αύτό τώρα πικρά κλαϊμε, λάθος κάναμε μεγάλο.

მე უხუცესმან უმცროსთა კაცი დავსთხოვე ქენებით;
ჩემმან შედეგმან ტაიჭი მისი თვით აქო ხსენებით;
ამან მართ ოდენ მორევნა გვთხოვა, ვუალლეთ ჩვენ ნებით,
მივჰმართეთ, იგი აგრევე წყნარად მივა და შვენებით.

ბროლმან, ლალსა გარეულმან, ვარდნი თხელნი ანატიფნა,
იგი ტკბილნი გონებანი ჩვენთვის მეტად გაამყიფნა:
არ აგვიხვნა, არცა დაგვსხნა, ყოლა არად ამოგვკრიფნა,
მისნი მკვახედ მოუბარნი მათრახითა შეგვამწიფნა!

უმცროსსა ძმასა მივეცით, უფროსნი დავეზიდენით;
ხელი მოჰკიდა, “დადეგო!”, ესეცა ჰკადრა კიდ ენით;
მან ხრმალსა ხელი არ მიჰყო, ჩვენ ამად დავერიდენით,
თავსა გარდაჰკრა მათრახი, ვნახეთ სისხლისა კი დენით.

მით ერთითა მათრახითა თავი ასრე გარდაჰფრიწა,
ვითა მკვდარი უსულო ქმნა, ვითა მიწა დაამიწა,
მისი რასმე მკადრებელი მოამდაბლა, მოამიწა,
თვალთა წინა წაგვივიდა ლაღი, კუშტი, ამაყი, წა-!

აღარ დაბრუნდა, წავიდა წყნარად და აუჩქარებლად,
აგერა მივა, ნახეო, იგი მზეებრ და მთვარებლად”.
შორს უჩვენებდეს ავთანდილს მტირალნი გაუხარებლად,
ოდენ ჩნდა შავი ტაიჭი მისი მის მზისა მარებლად.

აჰა მიჰხვდა ავთანდილსა ღაწვთა ცრემლით არ-დათოვნა,
რათგან ცუდად არ წაუხდა მას ეგზომი გარეთ ყოვნა.
კაცსა მიჰხვდეს საწადელი, რას ეძებდეს, უნდა პოვნა,
მაშინ მისგან აღარა ხამს გარდასრულთა ჭირთა ხსოვნა.

უთხრა, თუ: “ძმანო, ვარ ვინმე ღარიბი უადგილოსა,
მე იმა ყმისა საძებრად მოვჰშორდი საგაზრდილოსა,
აწ თქვენგან მივჰხვდი საქმესა ყოლა არ-საადვილოსა,
ღმერთიმცა ნურას ნუღარ იქმს თქვენსა დასაღრეჯილოსა!

Τοϋ μικρού άδελφού μου είπα: “Νά, άν θέλεις ή σειρά σου .
Έπροχώρησε, τόν πιάνει άπ’ τό χέρι, κράζει: “Στάσου”.
Τό σπαθί του ό καβαλάρης ένομίσαμε θά βγάλει.
“Οχι δά. Μέ τό καμτσίκι τοϋ έσχισε τό κεφάλι.

Κρύσταλλο μέ τό ρουμπίνι, τή λεπτή στολίζει όψη,
μά τά τόσα σχέδιά μας, μέ θυμό μάς έχει κόψει.
Οΰτε βλέμμα, οΰτε λέξη, οΰτε προσοχή καμμιά.
Γιά τήν τόλμη καί τό θράσος φάγαμε τή καμτσικιά.

Φύγαμε άφήνοντάς τον στό μικρό μας άδελφό.
Τ ’ άρπαξε αυτός τό χέρι. “Στάσου, φώναξε νά δώ”.
Μεϊς νομίζαμε τό ξίφος θάσερνε έκιός ό ξένος,
μέ μιά καμτσικιά του έπεσ ό μικρός ματοβαμμένος.

Σέ κακό τόν φέρνει χάλι. Μέ μιά καμτσικιά του μόνη,
τήν άναπνοή τοϋ κόβει καί στό χώμα τόν ξαπλώνει.
Καί χωρίς καν νά προσέξει πιά τό θύμα τοϋ θυμοϋ του,
τό δρόμο του ξαναπήρε. Τί ζητά; Τί τρώει τό νοϋ του;

“Εφυγε αύτός καί πάει, σάν περήφανο λιοντάρι.
Νάτος έκεϊκάτω φεύγει, λαμπερός σάν τό φεγγάρι».
Είπε κι έκλαψαν κι οί τρεις τους, άγριος πόνος τούς συνέχει,
Καί ό ξένος ξεμακρύνει, παίζοντας τ ’ άλογο τρέχει.

Τοΰ Άτβάν άλλο δέν βρέχουν δάκρυα τό πρόσωπό του,
στις πλανήσεις του τοΰ κάκου, δέν έχασε τόν καιρό του.
Άμα κείνο πού ζητοΰσε, ό άνθρωπος τό έπιτύχει,
δέν αρμόζει νά θυμάται πώς δέν είχε πάντα τύχη.

Λέγ’ ό Άβτάν: «Κ ι έγώ ξένος καί σέ ξένες χώρες τρέχω,
γιά νά βρω αύτόν τό νέο καί άνάπαψη δέν έχω.
Μά εκείνον πού ζητάω, μοϋ τόν δείξατε σεις τώρα,
ό θεός άς σάς φυλάγει άπό κάθε κακή ώρα!

ვითა მე მივჰხვდი წადილსა, ჩემის გულისა ნებასა,
აგრემცა ღმერთი ნურას იქმს ძმისა თქვენისა ვნებასა!”
უჩვენა მისი სადგომი: “მიდითო ნება-ნებასა,
ჩრდილსა გარდასვით მაშვრალი, მიეცით მოსვენებასა”.

ესე უთხრა და წავიდა, ცხენი გაქუსლა დეზითა,
ვითა გავაზი გაფრინდა, არ-გაშვებული ხეზითა,
ან მთვარე, მზისა შემყრელი, მზე სინათლითა ზეზითა.
დაივსო ცეცხლი შემწველი მისითა მან მიზეზითა.

მიეწურა, იგონებდა, ახლოს შეყრა ვითა აგოს:
“საუბარმან უმეცარმან შმაგი უფრო გააშმაგოს!
ხამს, თუ კაცმან გონიერმან ძნელი საქმე გამოაგოს,
არ სიწყნარე გონებისა მოიძულოს, მოიძაგოს.

რათგან ისი არის რადმე უცნობოდ და ისრე რეტად,
რომე კაცსა არ მიუშვებს საუბრად და მისად ჭვრეტად,
მივეწევი, შევიყრებით ერთმანერთის ცემა-ჟლეტად,
ანუ მომკლავს, ანუ მოვჰკლავ, დაიმალვის მეტის-მეტად”.

ავთანდილ იტყვის: “ეზომნი ჭირნიმცა რად ვაცუდენი?
რაცაღა არის, არ არის, თუმცა არ ედგნეს ბუდენი;
სადაცა მივა, მივიდეს, რამცა მოვლიდეს ზღუდენი,
მუნაღა ვძებნნე ღონენი ჩემნი არ-დასამრუდენი”.

წინა-უკანა იარნეს ორნი დღენი და ღამენი,
დღისით და ღამით მაშვრალნი, არ საჭამადთა მჭამენი,
არსადა ხანი არ დაყვეს, ერთნი თვალისა წამენი.
მათ თვალთა ცრემლნი სდიოდეს, მინდორთა მოსალამენი.

დღისით ვლეს და საღამო-ჟამ გამოუჩნდეს დიდნი კლდენი,
კლდეთა შიგან ქვაბნი იყვნეს, ძირსა წყალი ჩანადენი,
წყლისა პირსა, არ ითქმოდა, შამბი იყო თუ რასდენი,
ხე დიდრონი, თვალ-უწდომი, მაღლა კლდემდის ანაყრდენი.

Τής καρδιάς μου τό μεράκι, όπως μπόρεσε νά σβήσει,
έτσι ό θεός νά δώσει κι ό μικρός σας ν’ άναζήσει».
Τό λημέρι του τούς δείχνει καί τούς λέει: «Έκεϊ σταθείτε,
καί αύτός νά ησυχάσει, κι εσείς νά ξεκουραστείτε».

Είπε καί τό δρόμο πήρε. Τ ’ άλογο σπιρουνισμένο,
σάν γεράκι πετά, τρέχει στό στρατί τό σκονισμένο.
Ή χαρά καί ή ελπίδα λάμψαν στ’ Άβταντίλ τά μάτια,
κάθε του άμφιβολία, τώρα έγινε κομμάτια.

Καί ζυγώνοντας σκεφτόταν πώς νά πιάσει γνωριμία:
«Άπρεπα νά πεις, θ’ άνάψεις τού τρελλοϋ κι άλλη μανία.
Σώφρων όποιος καταφέρνει καί τή δύσκολη δουλειά,
τήν παραφορά νά φεύγει, νά μισεί τήν άστοχιά.

Γιατί φαίνονταν νά ήταν άφρονας καί παλαβός,
άνθρωπο νά δεϊ δέ θέλει καί πλανιέται μοναχός.
Ξάφνου άν τόν πλησιάσω, άσφαλώς θά χτυπηθούμε,
κάκου θά χαθεί ό ένας, πριν ακόμη γνωριστούμε.

Θά ’ταν άδικο νά πάνε στόν άέρα τόσοι κόποι.
Όποιος νά ’ναι, κάπου θάχει μυστικό λημεροτόπι.
Κάλλιο άς πάει όπου θέλει, όσα κι άν περάσ’ έμπόδια,
πρέπ’ έκεϊ νά βρώ τόν τρόπο, πού θά φέρει κατευόδια».

Τό κατόπι του τόν παίρνει. Μέρες δυό καί νύχτες πάνε,
μέ καρδιές γεμάτες θλίψη, δίχως μπουκιά νά φάνε.
Μέ τά άλογ’ άφρισμένα πέρασαν βουνά, λαγκάδια,
τούς ξερούς τούς βράχους βρέχουν δάκρυα θερμά, σμαράγδια.

Περπατήσαν όλη μέρα, σέ τραχιούς φτάσανε βράχους,
μέ σπηλιές άνάμεσά τους, ποταμοί μεγάλου βάθους.
Εΐν’ αμέτρητα στήν όχθη τά χαμόκλαδα κι οί βάτοι
καί θεόρατα τά δένδρα, όσο δέν τά παίρνει μάτι.

მან ყმამან ქვაბსა მიჰმართა, გავლნა წყალნი და კლდენია;
ავთანდილ ცხენსა გარდახდა, მონახნა დიდნი ხენია,
მას ზედა ჭვრეტად გავიდა, ძირსა დააბა ცხენია,
მუნით უჭვრეტდა. იგი ყმა მივა ცრემლ-მინადენია.

რა ტყენი გავლნა მან ყმამან, მოსილმან ვეფხის ტყავითა,
ქვაბისა კარსა გამოდგა ქალი ჯუბითა შავითა,
ატირდა მაღლად ცრემლითა, ზღვათაცა შესართავითა,
იგი ყმა ცხენსა გარდახდა, ყელსა მოეჭდო მკლავითა.

ყმამან უთხრა: “დაო ასმათ, ხიდნი ზღვასა ჩაგვიცვივდეს:
ვეღარ მივჰხვდით ჟამიერად, ჩვენ ვისიცა ცეცხლი გვწვიდეს”.
ესე თქვა და მკერდსა ხელნი იკრნა, ცრემლნი გარდმოსცვივდეს.
ქალი შებნდა, მოეხვია, ერთმანერთსა სისხლით სწვიმდეს.

იგი ტევრი გაეხშირა დანაგლეჯსა მათსა თმასა,
ერთმანერთსა ეხვეოდეს: ყმა ქალსა და ქალი ყმასა;
იზახდიან, მოსთქვმიდიან, მოსცემდიან კლდენი ხმასა.
ავთანდილ სჭვრეტს გაკვირვებით მათსა ეგრე ქცევა-ზმასა.

სული დაიღო მან ქალმან, დათმო გულისა წყლულობა,
ქვაბს შეიყვანა ტაიჭი, მოჰხადა აკაზმულობა,
მას ყმასა შეჰხსნა, შეიღო აბჯრისა წელ-მორტყმულობა;
შინა შევიდეს, მას დღესა გარდახდა გამოსრულობა.

ავთანდილს უკვირს: “ამბავი ისი თუ ვცნაო მე რითა?!”
გათენდა, ქალი გამოდგა, მოსილი მითვე ფერითა,
შავსა აუდვა ლაგამი, სწმედდა რიდისა წვერითა,
შეკაზმა, მოაქვს აბჯარი წყნარად, არ რამე ჩხერითა.

მის მოყმისა წესი იყო, მეტსა თურე არას ეჯდა.
ქალი ტირს და მკერდსა იცემს, თმისა ტევრსა გაიგლეჯდა;
ერთმანერთსა მოეხვივნეს, აკოცა და ცხენსა შეჯდა;
ასმათ, ისრე დაღრეჯილი, კვლა უფრორე დაიღრეჯდა.

Διάβηκε ποτάμι, βράχους κι έφτασε σέ μιά σπηλιά,
πέζεψε κι ό Άβταντίλ καί κρύφτηκε μέσ’ τά κλαδιά.
Σέ ψηλό άνέβη δέντρο, τ ’ άλογο τό ’δεσε κάτω,
κοίταξε, ό νέος πάει, μέ μάτι δάκρυα γεμάτο.

Πέρασε ό νιός τό δάσος κι άπ’ τό σπήλαιο ξαφνιασμένη,
στή συνάντησή του βγήκε νέα μαυροφορεμένη.
Έκλαιγε χύνοντας δάκρυα, πού ’φταναν στόν ποταμό,
καί σφιχτά άγκαλιαστήκαν, πόνο είχανε κοινό.

Ειπ’ όνέος: «Άδελφή μου γκρεμίστηκαν τά γεφύρια.
Ψάξαμε χωριά καί δάση, δέν άφήσαμε τσαντίρια.
Μά δέ βρήκαμε έκείνη, πού μάς καίει ή φωτιά της».
Αγκαλιάστηκαν καί δάκρυα πικρά χύναν στήν ποδιά της.

’Επυκνώσανε τό δάσος οί ξεριζωμένες τρίχες
καί σφικτά άγκαλιασμένοι, ένωσαν τίς δύο τους τύχες.
Έθρηνούσαν καί ή ήχώ τους στά ρουμάνια άντηχούσε,
τούς έκοίταζε ό Άβτάν, θαύμαζε καί άπορούσε.

΄Έπαψε τό κλάμα ή κόρη, στέρεψαν τά δάκρυα της,
πήρε τ ’ άλογο στό σπήλιο, μέ τά χέρια τά δικά της.
Έλυσε τά γκεμολούρια, τοΰ λεβέντη τ ’ άρματώσι,
μπήκανε στό σπήλιο μέσα, σίμωσε πιά νά νυχτώσει.

Έσκεφτότανε ό Άβταντίλ: «Τ’ εϊν’ αύτή ή ιστορία;»
Μέρωσε καί βγήκ’ ή κόρη μέ τήν ϊδια καρτερία.
Σέλλωσε τό Μαΰρο καί τόν σπόγγισε μέ τόν μποξά,
τήν αρματωσιά έτοιμάζει δίχως κρότο στή δροσιά.

Όπως πάντα, μέν’ ό νέος στή σπηλιά μιά μέρα μόνη,
κλαίει ή κόρη καί χτυπιέται, τά μαλλιά της ξεριζώνει.
Τήν φίλεΐ ό νιός μ’ άγάπη κι άπ’ τά ϊδια μονοπάτια
φεύγει καί θρηνεί έκείνη μέ όλόδακρα τά μάτια.