გავგზავნე კაცი ხატაეთს და წიგნი ჩემ-მაგიერი;
მივსწერე: “მეფე ინდოთა არისმცა ღმრთულებრ ძლიერი!
მათი ერთგული გაძღებიხ ყოველი სული მშიერი,
ვინცა ურჩ ექმნას, იქმნების თავისა არ-მადრიერი.

ჩვენნო ძმანო და პატრონნო, თქვენგან არ გავიმწარებით;
ესე რა ჰნახოთ ბრძანება, აქამცა მოიარებით;
თქვენ თუ არ მოხვალთ, ჩვენ მოვალთ, ზედა არ მოგეპარებით.
სჯობს, რომე გვნახნეთ, თავისა სისხლთა ნუ ეზიარებით”.

კაცნი გავგზავნენ, მე გულსა მომეცა უფრო ლხინები,
დარბაზს ვიშვებდი, დამევსო ცეცხლი წვად მოუთმინები;
მაშინ სოფელმან საწუთრომ იუხვის, რაცა ვინები,
აწ ხელ-მქმნა, რომე საახლოდ მხეცთაცა მოვეწყინები.

პირველ გაჭრისა პირება, მერმე დაწყნარდეს ცნობანი;
ჩემთა სწორთაგან იყვნიან ჩემს წინა ნადიმობანი,
მაგრა დამშლიდეს ლხინთაგან სურვილთა დიადობანი;
ზოგჯერ შემცვიან სევდათა, ვთქვნი საწუთროსა გმობანი”.

„Einen Brief mit raschem Boten sandt ich den Chatajern dann,
der mit ‚Heil dem Inderkönig, Gottes Gnadenvogt!‘ begann.
‚Die Getreun betreut der König‘, schrieb ich, ‚satt wird jedermann.
Doch wer von ihm abfällt, klage seinen eignen Starrsinn an.

Fürsten, Vettern, überlegt euch, daß ihr keinen Fehlgriff tut.
Wenn ihr den Befehl gelesen, eilt zu uns, getreu und gut.
Bleibt ihr aus, besuchen wir euch, nicht verstohlen, weichbeschuht.
Klüger ist’s, ihr kommt im Guten. Schade wär’s um euer Blut.‘

Als die Botschaft abgegangen, schlägt mein Herz so frei und leicht.
Ich vergnüge mich bei Hofe, und das arge Brennen weicht.
Damals schien die Welt mir gütig. Das Ersehnte war erreicht.
Heute öd ich selbst das Tier an, daß es trüb vorüberschleicht.

Bald wollt ich die Welt durchwandern, bald saß ich gefaßt und bleiern.
Dann lud ich die Freunde zu mir, tollte bei vergnügten Feiern.
Doch die Leidenschaft begrub mich, trostlos, hinter trüben Schleiern.
Übermannt von Schwermut, wünscht ich mein Geschick zu allen Geiern.“