მივუწერე: “მზეო, შუქი შენი, შენგან მონაფენი,
გულსა მეცა, გამიცუდდეს სიჩაუქე-სიალფენი;
ხელმან შენნი გავიცადენ სინატიფე-სიტურფენი,
სულთა ნაცვლად სამსახურნი რამცა ვითა გიმუქფენი?!

მაშინ, ოდეს დამარჩინე, სულთა სრულად არ გამყარე,
აწ ჩემთვისცა ესე ჟამი მასვე ჟამსა დავადარე;
სამხრე შენი მომივიდა, შემოვიბი მკლავსა გარე,
რომე მმართებს სიხარული, ეგზომიმცა რა ვიხარე?!

განაღამცა ვიწინაშე: აჰა რიდე, რომე მთხოვე;
ყაბაჩაცა ასეთივე, ამისებრი ვერა ვჰპოვე;
დაბნედილსა ნუ დამაგდებ, მიშველე რა, მარგე, მოვე;
სოფელს მყოფსა უშენოსა კაცსა ვისმცა შევეპოვე!”

ქალი ადგა, გამეყარა. დავწევ, ამოდ დამეძინა,
მაგრა შევკრთი, საყვარელი ჩემი ვნახე ძილსა შინა;
გამეღვიძა, აღარა მყვა, სულ-დგმულობა მომეწყინა,
ღამე ასრე გავათენე, მისი ხმაცა არ მესმინა”.

„Also schrieb ich der Geliebten: ‚Sonne, füllst mein Herz mit Strahlen!
Ehrsucht, Heldensinn, Gewandtheit scheinen mir nun eitles Prahlen.
Ein Beseßner deiner Schönheit, wüßt ich ihren Reiz zu malen;
doch mit welchem Dienst nur könnt ich deine Güte ganz bezahlen?

Hast mich halb Verlornen einmal schon der Welt zurückgegeben,
und mein jetzig Glück vergleich ich jenem neugeschenkten Leben.
Hab dein Armband wohl empfangen, trag’s zum ersten Male eben.
Könnt ich doch den Frohmut würdig in ein Wortgespinst verweben!

Als erbetnes Angebinde bring ich dir den Schleier dar
und von gleicher Pracht ein Festkleid, einzig-schön und wunderbar.
Laß mich nicht in meiner Ohnmacht, hilf, sei nah und nimm mich wahr!
Wer von allen Erdenwallern wär wie du mir traut und klar!‘

Abschied nahm die Liebesbotin, und ich schlief beseligt ein;
doch aus kurzem Schlummer riß mich der Geliebten Widerschein:
ach, der Traum versank, nun war ich in der öden Welt allein;
finster blieb die Nacht und schweigsam mein entrücktes Mägdelein.“