სჯობს სიშორე დიაცისა, ვისგან ვითა დაითმობის:
გილიზღებს და შეგიკვეთებს, მიგინდობს და მოგენდობის,
მართ ანაზდად გიღალატებს, გაჰკვეთს, რაცა დაესობის,
მით დიაცსა სამალავი არას თანა არ ეთხრობის.

ფატმან ხათუნს ავთანდილის გულსა ნდომა შეუვიდა,
სიყვარული მეტის-მეტი მოემატა, ცეცხლებრ სწვიდა.
დამალვასა ეცდებოდა, მაგრა ჭირთა ვერ ჰმალვიდა,
იტყვის: “რა ვქმნა, რა მერგების?” – აწვიმებდა, ცრემლთა ჰღვრიდა.

“მიღმა ვუთხრა, ვა თუ გაწყრეს, შეხედვაცა დამიძვირდეს!
თუ არა ვთქვა, ვეღარ გავსძლებ, ცეცხლი უფრო გამიხშირდეს.
ვთქვა და მოვკვდე, ანუ დავრჩე, ერთი რამე გამიპირდეს;
მას მკურნალმან ვერა ჰკურნოს, თუ არ უთხრას, რაცა სჭირდეს”.

Wenn’s dir irgend möglich, halte lieber fern dich von den Frauen!
Spielend siegt das Weib mit Schmeicheln, Wangenstreicheln, Haarekrauen;
doch im Nu betrügt, verrät sie den, der wagt, auf sie zu bauen.
Weh den Männern, die den Frauen ein Geheimnis anvertrauen!

Schon in Seelennot, verzehrt sich rettungslos Phatma-Chatun.
Liebe zu dem Fremdling quält sie brennend, läßt sie nicht mehr ruhn.
Lang verhehlt sie’s, doch dies Feuer übersteigt die Kräfte nun;
weinend, händeringend ruft sie: „Ach, wer hilft? was tun? was tun?

Darf mich ihm nicht selbst entdecken, weil’s ihn abzustoßen droht …
Doch zu schweigen – wie ertrag ich’s? Schweigen ist mein Flammentod.
Einerlei, ich sag’s! Und sterb ich, sprach das Schicksal sein Verbot.
Willst du, daß ein Arzt dir helfe, so enthüll ihm deine Not!“