ფატმანისგან ავთანდილის გამიჯნურება

PATMÁN SE PRENDA DE AVTANDIL

სჯობს სიშორე დიაცისა, ვისგან ვითა დაითმობის:
გილიზღებს და შეგიკვეთებს, მიგინდობს და მოგენდობის,
მართ ანაზდად გიღალატებს, გაჰკვეთს, რაცა დაესობის,
მით დიაცსა სამალავი არას თანა არ ეთხრობის.

ფატმან ხათუნს ავთანდილის გულსა ნდომა შეუვიდა,
სიყვარული მეტის-მეტი მოემატა, ცეცხლებრ სწვიდა.
დამალვასა ეცდებოდა, მაგრა ჭირთა ვერ ჰმალვიდა,
იტყვის: “რა ვქმნა, რა მერგების?” – აწვიმებდა, ცრემლთა ჰღვრიდა.

“მიღმა ვუთხრა, ვა თუ გაწყრეს, შეხედვაცა დამიძვირდეს!
თუ არა ვთქვა, ვეღარ გავსძლებ, ცეცხლი უფრო გამიხშირდეს.
ვთქვა და მოვკვდე, ანუ დავრჩე, ერთი რამე გამიპირდეს;
მას მკურნალმან ვერა ჰკურნოს, თუ არ უთხრას, რაცა სჭირდეს”.

Aquel que pueda soportarlo, que se mantenga lejos de la mujer.
Ella encanta y seduce, llena el corazón de confianza,
pero después traiciona rompiendo los lazos que ha anudado.
Nunca confiéis vuestros secretos a una mujer.

El deseo de Avtandil se apoderó del corazón de la señora Patmán,
un amor cada vez más intenso que la consumía como una llama.
Ella intenta ocultarlo, pero no puede esconder su pena.
“¿Cómo puedo alcanzar mis deseos?”, se pregunta entre lágrimas.

“Si le abro mi corazón y se enfada, dejará de visitarme;
pero si oculto mi pasión, este fuego me devorará por completo.
Se lo diré, y después, moriré o viviré, ésa es mi apuesta.
¿Qué médico puede curarnos si le ocultamos nuestro mal?”.