წიგნი ტარიელისა საყვარელსა თანა პასუხად

Απάντηση τοΰ Ταριέλ στην αγαπημένη του

მივუწერე: “მზეო, შუქი შენი, შენგან მონაფენი,
გულსა მეცა, გამიცუდდეს სიჩაუქე-სიალფენი;
ხელმან შენნი გავიცადენ სინატიფე-სიტურფენი,
სულთა ნაცვლად სამსახურნი რამცა ვითა გიმუქფენი?!

მაშინ, ოდეს დამარჩინე, სულთა სრულად არ გამყარე,
აწ ჩემთვისცა ესე ჟამი მასვე ჟამსა დავადარე;
სამხრე შენი მომივიდა, შემოვიბი მკლავსა გარე,
რომე მმართებს სიხარული, ეგზომიმცა რა ვიხარე?!

განაღამცა ვიწინაშე: აჰა რიდე, რომე მთხოვე;
ყაბაჩაცა ასეთივე, ამისებრი ვერა ვჰპოვე;
დაბნედილსა ნუ დამაგდებ, მიშველე რა, მარგე, მოვე;
სოფელს მყოფსა უშენოსა კაცსა ვისმცა შევეპოვე!”

ქალი ადგა, გამეყარა. დავწევ, ამოდ დამეძინა,
მაგრა შევკრთი, საყვარელი ჩემი ვნახე ძილსა შინა;
გამეღვიძა, აღარა მყვა, სულ-დგმულობა მომეწყინა,
ღამე ასრე გავათენე, მისი ხმაცა არ მესმინა”.

«Έγραψα: “Ήλιε, οί άχτίνες, πού ολόγυρα σκορπίζεις,
μέ πλήγωσαν τήν καρδιά μου καί μοϋ χάσαν τις ελπίδες.
Άφρονας έγώ λατρεύω τή χάρη, τήν ομορφιά σου,
τής ψυχής σου ή καλοσύνη είν’ άντάξια τής καρδιάς σου.

Μιά μ’ έσωσες τή ζωή μου, δέ μ’ άφήκες νά πεθάνω,
τή σημερινή μου μέρα βάλλω άπ’ έκείνην πάνω.
Τό βραχιόλι σου έπήρα καί τό φόρεσα στό χέρι,
στή ζωή δέν έχω νιώσει μ’ αύ τής τής χαράς τό ταίρι.

Μοναχά κοντά σου νάμαι, νά σοϋ στέλνω τό φουστάνι,
καί τό ιίδιο μαντήλι, π ’ άλλο τέτοιο δέν έφάνη.
Τις αισθήσεις μή μοϋ στερείς, βοήθα με, έλα σιμά μου.
Ποιός μπορεϊ νά ’ρθει μαζί μου; Μόνο σύ ή πέρδικά μου”.

Έφυγε ή κόρη, πήγε καί έμεινα μοναχός μου,
κι άνασκίρτησα γώ ξάφνου, ονειρεύτηκα τό φώς μου.
Ξύπνησα μά δέν τήν είδα, ή ζωή μ’ έγινε χάρος,
έτσι πέρασα τή νύχτα, σκοτωμένος δίχως θάρρος».