წიგნი ნესტან-დარეჯანისა ფატმანს თანა

Γράμμα τής Νεστάν Ταρετζάν στή Φατμά

პირ-მზე სწერს: “აჰა, ხათუნო, დედისა მჯობო დედაო!
მისგან ტყვე-ქმნილსა სოფელმან რა მიყო, ამას ჰხედაო?
მე, გლახ, მათ ჩემთა პატიჟთა სხვაცა დამერთო ზედაო,
აწ ვნახე შენი უსტარი, მე დიდად მეიმედაო.

შენ ორთა დამხსენ გრძნეულთა, გამიადვილე ჭირები,
აწ აქა სრულთა ქაჯთაგან ვარ ასრე დანამჭირები:
ერთსა მცავს ერთი სამეფო, ბევრჯერ ათასი გმირები,
ავად მომიხდა თათბირი და ჩემი დანაპირები!

სხვად ამბავი აქაური მეტი რა-მცა მოგიწერე:
ქაჯთა მეფე არ მოსრულა, არცა მოვლენ ქაჯნი ჯერე,
მაგრა სპანი უთვალავნი მცვენ და მათი სიალფე-რე,
რასა ჰქვიან ძებნა ჩემი? არ ეგების, დაიჯერე!

ვინცაღა ჩემი მძებნელი მოსრულა, ცუდ-მაშვრალია,
იჭირვის, იწვის, ენთების, ჩემი სწვავს ცეცხლებრ ალია,
მაგრა მას ვჰნატრი, უნახავს მზე, ამად არ-დამზრალია,
უმისოდ ჩემი სიცოცხლე, ვამე, რა დიდი ბრალია!

შენ ამბავი არ გიამბე, მაშინ ამად დაგიმალე,
ვერ იტყოდა ენა ჩემი, თავი ჭირთა გავაკრძალე;
გეაჯები, საყვარელსა შემახვეწე, შემიბრალე,
ნუ წამოვა ძებნად ჩემად, მიუწერე, შე-ცა-სთვალე.

მე რომ მჭირს, კმარის, ნუ მომკლავს ამისითავე სწორითა:
მას მკვდარსა ვნასავ, მოვკვდები მე სიკვდილითა ორითა.
ვერას ვინ მარგებს, დასტურად ვიცი, არ რამე ჭორითა,
არ დაგმორჩილდეს, დამქოლე შავისა ქვისა ყორითა.

გეთქვა ნიშნისა გაგზავნა, აწ ესე განამჟღავნია,
მისეულთ ავე რიდეთა ნაკვეთი გამიგზავნია;
ესენი ჩემთვის მის გამო ტურფანი სანახავნია,
თუცა თუ ფერად ბედისა ჩემისა მსგავსად შავნია”.

Ή ήλιόμορφη απαντάει: «Δεύτερη μου σύ μητέρα,
δέν μπορώ νά περιγράψω τί υποφέρω έδώ πέρα.
Μάθε ότι είμαι σκλάβα σέ τρανό κάστρο κλεισμένη,
μόνο στή γραφή σου βρήκα παρηγοριά ή πονεμένη.

Δυό φορές μέ έχεις σώσει, λάφρυνες τά βάσανά μου,
τώρα μέ σκλαβώσαν Κάτζοι, χίλιοι στέκονται κοντά μου.
Μέ φυλάγ ένα βασίλειο μέ άπειρη στρατιά,
μαύρη μοίρα μέ παιδεύει, καίγομαι χωρίς φωτιά.

Πώς, Φατμά, νά περιγράψω τις κακές ψυχρές μου ώρες;
Η βασίλισσα κι οί Κάτζοι πολεμούν σέ ζένες χώρες,
μά τό φρούριο φυλάγουν μυριάδες οί φρουροί,
άπο δώ να με λυτρώσει ουτε ήρωας μπορεϊ.

Άδικα κοπιάζ’ έκεΐνος, ποΰρθε γιά νά μέ ζητήσει,
φλέγεται καί τυραννιέται τή φωτιά μου γιά νά σβήσει.
Μά έγώ τόνε ζηλεύω, πού ό ήλιος τόν θερμαίνει,
δυστυχία μου, μακριά του, μαύρος τάφος μέ προσμένει.

Δέ σοϋ είπα τό ιστορικό μου, τής ζωής τά περασμένα,
γιατ’ ή γλώσσα μου δέν πήγε νά πώ τ ’ έχω παθαιμένα.
Πές, παρακαλώ, το φώς μου άς μέ λυπηθείλιγάκι
κι άλλο άς μή μέ ζητάει, μή τόν τρώγει τό μεράκι.

Φτάνει όσο τυραννιέμαι, μήν προσθέτουν κι άλλο πάνω,
αν τόν Ϊδω πεθαμένο, δύο φορές θά άποθάνω.
Λυτρωμός πιά δέν υπάρχει, είμαι σίγουρη γι’ αύτό
κι αν δέν θέλει νά μ’ άκούσει, άς γενεϊ ό,τ’ είναι γραφτό.

Γράφεις κάτι νά τοΰ στείλω γιά ενθύμιο άπό μένα,
άπ’ τό σάλι ένα κομμάτι, δώρο του στά περασμένα.
Άπ’ τό βέλο ένα κομμάτι μέσ’ τά δάκρυα βουτηγμένο,
σάν τή μοίρα μου κι έκεϊνο είναι μαϋρο τό καημένο».