ხატაეთს მყოფნი მოვიდეს, – მათგან მოსლვისა დრონია, –
სიტყვანი შემოეთვალნეს ლაღნი და უკადრონია:
“არცა თუ ჩვენ ვართ ჯაბანნი, არც ციხე-უმაგრონია,
ვინ არის თქვენი ხელმწიფე? ჩვენ ზედა რა პატრონია?”

მოეწერა: “რამაზ მეფე წიგნსა გიწერ ტარიერსა.
გამიკვირდა, რა ეწერა წიგნსა შენგან მონაწერსა!
რაგვარა თუ მანდა გეხმე, ვინ ვჰპატრონობ ბევრსა ერსა?
ამის მეტსა ნუმცა ვნახავ კვლაღა წიგნსა შენ მიერსა”.

ვუბრძანე წვევა ლაშქართა, გავგზავნე მარზაპანია.
იგი ვარსკვლავთა ურიცხვი მოკრბეს ინდოთა სპანია,
შორით და ახლოთ ყველაი მართ ჩემკე მონასხრპანია,
ერთობ ლაშქრითა აივსო მინდორი, კლდე, კაპანია.

ფიცხლა მოვიდეს, არ ექმნა მათ შინა ხან-დაზმულობა;
აღლუმი ვნახე, მეკეთა ლაშქართა მოკაზმულობა,
სიჩაუქე და სიკეთე, კეკლუცად დარაზმულობა,
ტაიჭთა მათთა სიმალე, აბჯართა ხვარაზმულობა.

ავმართე დროშა მეფისა, ალმითა წითელ-შავითა,
დილასა ვბრძანე გამართვა ლაშქრითა უთვალავითა,
თავსა ვსტიროდი, ვიტყოდი ბედითა მეტად ავითა:
მზე თუ არ ვნახო, არ ვიცი, ვიარო ვითა და ვითა!

შინა მოვე, დაღრეჯილსა გულსა სევდა მიიეფდა,
თვალთათ, ვითა საგუბარი, ცხელი ცრემლი გარდმომჩქეფდა.
“ბედი ჩემი უბედური, – ვთქვი, თუ, – ჯერთცა ვერ გამეფდა!
ხელმან ვარდი რად იხელთა, რათგან ასრე ვერ მოჰკრეფდა?”

„Aus dem Lande der Chatajer kehrten wieder unsre Boten.
Schnöd beschieden die Abtrünnigen, die uns frech die Stirne boten:
‚Unsre Burgen stehn gerüstet, schwanken nicht auf morschem Boden.
Wer ist euer Fürst? Wir spotten seinen dreisten Angeboten.‘

‚Ich, der Fürst Ramaz‘, so hieß es, ‚sende Tariel dieses Schreiben.
Sehr verwundert hat dein Brief mich, dein unmäßig dreistes Treiben;
einem König zu befehlen, sollte sich die Feder sträuben!
Derlei Prahlerei und Unfug, hoff ich, läßt du fürder bleiben.‘

Meinen Unterfeldherrn ließ ich sammeln das gesamte Heer.
Sind des Himmels Sterne zahlreich – Indiens Krieger waren mehr.
Aus der Ferne, aus der Nähe eilten Mannen zu mir her.
Und sie füllten die Gefilde, Fels und Heide bis ans Meer.

Hurtig kamen sie gezogen, ohne Zögern und Verzug;
musternd prüfte ich die Scharen, fand sie schmuck und stramm genug,
wohlgeübt in der Bewegung, flink und wuchtig Zug um Zug,
rasch die Rosse, und choresmisch Schwert und Harnisch, die man trug.

Dann hab ich das Königsbanner, feuerrot und schwarz, gehißt.
Früh ließ ich zum Aufbruch blasen; froh gehorchte der Hornist.
Doch mein Herz verklagt das Schicksal, das mir nicht gewogen ist:
‚Ohne Abschied von der Schönsten – überleb ich diese Frist?‘

Dann, daheim, allein geblieben mit dem Kummer, der mich drückt,
laß ich freien Lauf den Tränen: Sturzflut, die den Damm zerstückt;
bin umdüstert vom Verhängnis, mehr verunglückt als beglückt.
Unheilsnarr! ich hab die Rose nur berochen, nicht gepflückt!“