მონა მოვიდა, მიამბო ამბავი მან მართალია:
თქვენსა ამბავსა იკითხავს აჯიღოსანი ქალია.
მაშინვე ვიცან, ავიჭერ, ჩქარ-ჩქარად გულ-გამკრთალია;
მოვიდა, ვნახე ასმათი ჩემ თანა მომავალია.

მე ვისთვის ვკვდები, მეამა ასმათის ნახვა მე მისად.
აღარ მივუშვი, ვაკოცე, ქმნადღა თაყვანის-ცემისად;
ხელი მოვჰკიდე, დავისვი ახლოს ტახტისა ჩემისად,
ვჰკითხე, თუ: “ნეტარ, მისრულა მორჩი ალვისა ხე მისად?

მიამბე მისი ამბავი, სხვად ნურას მეუბნებია!”
მითხრა, თუ: “გკადრებ მართალსა, აწ ჩემგან არ-სათნებია,
დღეს ერთმანერთი გინახავს და ტურფად მოგწონებია,
აწ კვლაცა ცნობა ამბვისა მას ჩემგან უბრძანებია”.

წიგნი მომართვა, ჩავხედენ, პირისა თემთა მთენისა.
ეწერა: “ვნახე სიტურფე წყალ-ჯავარისა შენისა.
ომ-გარდახდილი ჰშვენოდი, შენატევები ცხენისა,
არ-ავი მიმიჩს მიზეზი ჩემისა ცრემლთა დენისა.

ღმერთმან თუ მცა ენა ჩემი ქებად შენდა უშენოსა,
შენთვის მკვდარი აღარ ვიტყვი, მაშა მომკლავ უშენოსა;
მზემან ლომსა ვარდ-გიშერი ბაღჩას ბაღად უშენოსა;
შენმან მზემან, თავი ჩემი არვის ჰმართებს უშენოსა!

თუცა მიგდის ღვარი ცრემლთა, მაგრა ცუდად არ იდენო,
ამას იქით ნუღარ იდენ, ჭირსა თავი არიდენო;
შენნი მჭვრეტნი ჩემთა მჭვრეტთა აგინებენ, არ იდენო;
რომე წეღან მოგეხვივნეს, იგი ჩემთვის არიდენო.

იგი მე მომცენ რიდენი, რომელნი წეღან გშვენოდეს,
რა მნახო, შენცა გეამოს, შენეულითა მშვენოდეს;
ესე სამკლავე შეიბი, თუ ჩემი გა-ღა-გვლენოდეს,
ერთი ასეთი ცოცხალსა სხვა ღამე არ გაგთენოდეს”.

„Also träum ich, als mein Diener meldend das Gemach betritt:
‚Eine Jungfer, tief verschleiert‘, teilt er auswärts deutend mit.
Ahnung sprang mich an; ich sagte, daß ich einzutreten bitt,
und Asmath erkannt ich freudig, wie sie durch die Türe schritt.

In Asmath sah ich die andre, die mir Leidenskraft verlieh;
weder Kniefall noch Verbeugung litt ich, selber küßt ich sie;
fasse sanft sie bei den Händen, dran ich sie zur Ruhbank zieh,
frage, ob die Pappelschlanke heimgekehrt sei, wann und wie:

‚Darfst mir nur von ihr erzählen, und kein andres Wort soll fallen!‘
Drauf die Maid: ‚Bloß Wahrheit künd ich, Gleisnerschwatz wird nicht erschallen.
Habt euch heute lang betrachtet, aneinander Wohlgefallen.
Botschaft ist mir aufgetragen, dein Bescheid soll widerhallen.‘

Reichte mir den Brief: er stammte von der strahlend Wohlbekannten.
‚Deinen Liebreiz, Held, erschaut ich‘, schrieb sie, ‚lichtvoll, diamanten;
hoch zu Roß, vom Kampf hersprengend – wie mich deine Züge bannten!
Ach, kein eitler Grund bewirkte, daß mich Gram und Zähren brannten.

Oh, wie wollt ich hoch dich preisen, hätt ich dazu Gottes Gabe!
So du mich verläßt, verfall ich wortlos einem frühen Grabe.
Mein Gesicht, ein Rosengarten, diene meinem Leun zur Labe.
Sonne, hör’s! Kein andrer nennt mich je Gemahl und Lieb und Habe.

Deine Tränen sind nicht sinnlos, nicht umsonst dein Weh und Weinen;
doch von Stund an laß das Klagen, Herzensnot sollst du verneinen.
Wer uns sieht, vergleicht uns, streitend: manchem magst du schöner scheinen.
Hüll mich ein in jenen Schleier, den du trugst, den seidenfeinen.

Ja, dein Turbantuch umwind mich: deine Zier sei meine Hülle,
daß mein Anblick wohlgefällig dich mit stolzer Lust erfülle;
selber trage du mein Armband, findet deine Gunst mein Wille.
Ewig leuchte deinem Leben dieser Nacht erlauchte Stille!‘“