წიგნი ტარიელისა ხატაელთანა

TARIEL WRITES A LETTER AND SENDS A MAN TO THE KHATAVIANS

გავგზავნე კაცი ხატაეთს და წიგნი ჩემ-მაგიერი;
მივსწერე: “მეფე ინდოთა არისმცა ღმრთულებრ ძლიერი!
მათი ერთგული გაძღებიხ ყოველი სული მშიერი,
ვინცა ურჩ ექმნას, იქმნების თავისა არ-მადრიერი.

ჩვენნო ძმანო და პატრონნო, თქვენგან არ გავიმწარებით;
ესე რა ჰნახოთ ბრძანება, აქამცა მოიარებით;
თქვენ თუ არ მოხვალთ, ჩვენ მოვალთ, ზედა არ მოგეპარებით.
სჯობს, რომე გვნახნეთ, თავისა სისხლთა ნუ ეზიარებით”.

კაცნი გავგზავნენ, მე გულსა მომეცა უფრო ლხინები,
დარბაზს ვიშვებდი, დამევსო ცეცხლი წვად მოუთმინები;
მაშინ სოფელმან საწუთრომ იუხვის, რაცა ვინები,
აწ ხელ-მქმნა, რომე საახლოდ მხეცთაცა მოვეწყინები.

პირველ გაჭრისა პირება, მერმე დაწყნარდეს ცნობანი;
ჩემთა სწორთაგან იყვნიან ჩემს წინა ნადიმობანი,
მაგრა დამშლიდეს ლხინთაგან სურვილთა დიადობანი;
ზოგჯერ შემცვიან სევდათა, ვთქვნი საწუთროსა გმობანი”.

“Next day I despatched to Khatveti a messenger bearing my message.
I wrote to their ruler as follows: ‘Parsadan, King of the Indians
Is a mighty and powerful monarch. Those loyal to him are enriched,
But be warned! Those who defy him will be punished and forced to obedience.

“’Brother and lord, I warn you, beware our wrath and displeasure.
Read the command of your monarch. Make haste and appear in his presence,
Else we will come and Invade you, make you succumb to our power.
Come and submit to his will unless you want battle and bloodshed’.

“The moment the envoy departed I gave myself up to amusement.
Flames that had made of my heart a furnace were calmed and abated.
Heaven had mercy upon me and granted me all I had wished for.
But now, as you see, I am maddened, so mad that wild creatures avoid me.

“Time passed. Once again I grew restless and often made plans to go travelling,
But my heart and my reason consoled me, and I sought to find peace in diversion.
But my desires were so great that enjoyment had lost all its pleasures.
Often when gloom overcame me I cursed the fate that had doomed me.