ტარიელის ტირილი და დაბნედა

TARIEL’S WEEPING AND FAINTING

აქა მხეც-ქმნილი ტარიელ ტირს, ჭირი ეათასების;
თქვა: “მე მაქვს სამხრე, რომელი კვლა წინას მკლავსა მას ების!”
იგი შეიხსნა, მოიღო, თვალვით არ დაიფასების,
პირსა დაიდვა, და-ცა-ბნდა, ქვე მკვდართა დაედასების.

ასრე წვა, რომე არ ჰგვანდა მკვდარი სამარის კარისა,
ორგნით ჩანს ლები მჯიღისა, მართ გულსა გარდნაკარისა;
ასმათს სდის ღვარი სისხლისა, ღაწვთაგან ნახოკარისა,
კვლა წყალსა ასხამს, უშველის, ხმა ისმის მუნ წკანწკარისა.

ავთანდილცა სულთქვნა მწარედ, დაბნედილსა შემოსჭვრიტნა;
ასმათ ვანი გაამრავლნა, ცრემლმან მისმან ქვანი ხვრიტნა;
მერმე სულად მოაქცია, ცეცხლნი წყლითა დაუშრიტნა;
თქვა: “ცოცხალ ვარ? საწუთრომან აწცა ჩემნი სისხლნი ხვრიტნა!”

ზე წამოჯდა ფერ-მიხდილი, აყოლებდა თვალთა რეტად.
ვარდი სრულად შექმნილიყო ზაფრანად და ვითა სპეტად.
დიდხან მათად არა სცალდა საუბრად და არცა ჭვრეტად,
დარჩომა და არ-სიკვდილი მას უმძიმდა მეტის-მეტად.

ავთანდილს უთხრა: “ისმენდი, ცნობა მიც თუცა ხელისა,
გითხრა ამბავი ჩემი და ჩემისა დამმარხველისა:
ლხინად მიჩს შეყრა მოყვრისა მის, შენგან შეუყრელისა,
მე მიკვირს ჩემი სიცოცხლე, ასრე დარჩომა მრთელისა!

ასმათის ნახვა მეამა, ჩემგან დად საესავისა.
წიგნი რა ვნახე, მომართვა ესე საბამი მკლავისა.
მკლავსა შევიბი მაშინვე, მოვიხსენ რიდე თავისა,
იგი უცხო და ღარიბი, მტკიცისა რასმე შავისა”.

Tariel was now seized by madness; his grief increased and grew violent.
“This is the armlet”, he groaned, “which bound the arm of that maiden”.
Then he undid the bracelet, unequalled in value and beauty,
Pressed the gem to his lips, and fainted and fell like a corpse.

He looked more dead than even a body prepared for burial.
His breast was bruised from the beating his fists had inflicted up on it.
Asmat scratched her cheeks and the blood flowed profusely in streams.
She poured some water upon him, did all to restore him to senses.

Avtandil bitterly sighed as he gazed on Tariel with pity.
The maiden’s tears were redoubled; stones by her tears were melted.
Then she restored him to consciousness. She quenched his fires with water.
“What is my life!” he groaned, “even now fate drinks my life-blood”.

Pallid and haggard he sat, staring with eyes like one senseless.
The rose was no longer crimson but wan and yellow as saffron.
Nor did he speak or heed them but sat without moving and silent.
He was greatly oppressed that he had remained alive.

Then with a groan he said: “Though I am maddened and wretched
I shall relate my story and tell you of her who has slain me.
Though you know not my loved one yet you befriend and console me.
It is a wonder I breathe and live through the anguish I suffer!

“The sight of Asmat”, he said, “whom I loved as a sister was pleasing.
When I had read the letter she gave me the maiden’s bracelet.
I bound it at once on my arm and took off the veil she asked for,
That rare and marvel-wrought veil I had brought from the battle as booty