წიგნი ტარიელისა საყვარელსა თანა პასუხად

TARIEL’S LETTER IN ANSWER TO HIS BELOVED

მივუწერე: “მზეო, შუქი შენი, შენგან მონაფენი,
გულსა მეცა, გამიცუდდეს სიჩაუქე-სიალფენი;
ხელმან შენნი გავიცადენ სინატიფე-სიტურფენი,
სულთა ნაცვლად სამსახურნი რამცა ვითა გიმუქფენი?!

მაშინ, ოდეს დამარჩინე, სულთა სრულად არ გამყარე,
აწ ჩემთვისცა ესე ჟამი მასვე ჟამსა დავადარე;
სამხრე შენი მომივიდა, შემოვიბი მკლავსა გარე,
რომე მმართებს სიხარული, ეგზომიმცა რა ვიხარე?!

განაღამცა ვიწინაშე: აჰა რიდე, რომე მთხოვე;
ყაბაჩაცა ასეთივე, ამისებრი ვერა ვჰპოვე;
დაბნედილსა ნუ დამაგდებ, მიშველე რა, მარგე, მოვე;
სოფელს მყოფსა უშენოსა კაცსა ვისმცა შევეპოვე!”

ქალი ადგა, გამეყარა. დავწევ, ამოდ დამეძინა,
მაგრა შევკრთი, საყვარელი ჩემი ვნახე ძილსა შინა;
გამეღვიძა, აღარა მყვა, სულ-დგმულობა მომეწყინა,
ღამე ასრე გავათენე, მისი ხმაცა არ მესმინა”.

O sun!’ I wrote to my loved one, ‘your rays have pierced through my being.
The firmness of spirit is gone and my undaunted courage forsakes me.
I am maddened and dazzled by your peerless and unrivalled beauty.
What can I do in exchange for the life you have kindled within me?

“’You have restored me to life, ended the woes I have suffered,
FiJled me again with gladness and my soul with undaunted courage.
I have received your armlet, in return I send you my mantle.
How l can I ever express or exhibit my joy as is fitting!

“‘I send you with gladness, my loved one, the veil you desire as a token,
Also the mantle whose like has never been seen by mortal.
Come if I swoon and help me! Abandon me not to languish!
Whom else have I in this world save you to afford me comfort?’

“Asmat rose and retired. I lay down and soon fell asleep;
Scarce had I closed my eyes when I saw her image before me.
But, alas, I awoke, and she vanished. Sorrow returned with the waking.
I heard not her voice nor saw her and passed the whole night in sighing”.