ავთანდილისაგან შერმადინის საუბარი

AVTANDIL’S DISCOURSE WITH SHERMADIN

შერმადინს ეტყვის, უბრძანებს პირ-მზე, ნათელთა მფენელი:
ესე დღე არის იმედი, ჩემის გულისა მლხენელი,
შენგან თავისა შენისა საჩემოდ გამომჩენელი”.
მქებრად ამბვისა მათისა ხამს მკითხავი და მსმენელი.

იტყვის: როსტან არ გამიშვა, არცა სიტყვა მომისმინა;
მან არ იცის, რა მჭირს, ანუ სულ-დგმული ვარ ვისგან ვინა;
უმისოდმცა ნუ ცოცხალ ვარ ნუცა გარე, ნუცა შინა!
რაცა საქმე უსამართლო ღმერთმან ვისმცა შეარჩინა!

თუცა მისი არ-გაწირვა ჩემგან მტკიცობს, არ სათუობს,
ყოვლი ცრუ და მოღალატე ღმერთსა ჰგმობს და აგრე ცრუობს;
გული, მისი უნახავი, ტირს და სულთქვამს, ვაებს, უშობს,
ლხინსა არას არ იახლებს, კრთების, კუშტობს, ვახშობს, უშობს.

სამი არის მოყვრისაგან მოყვრობისა გამოჩენა:
პირველ, ნდომა სიახლისა, სიშორისა ვერ-მოთმენა,
მიცემა და არას შური, ჩუქებისა არ-მოწყენა,
გავლენა და მოხმარება, მისად რგებად ველთა რბენა.

რადღა ვაგრძელებ სიტყვასა, ჟამია შემოკლებისა!
აწ გაპარვაა წამალი ამა გულისა ლებისა.
რასაცა გვედრებ, ისმენდი, ვირე დრო გქონდეს ხლებისა;
შენ გაამაგრე დაჭირვა ჩემისა ნასწავლებისა.

აწ მეფეთა სამსახურად პირველ თავი დაამზადე,
სიკეთე და უკლებლობა შენი ერთობ გააცხადე;
სახლი ჩემი შეინახე, სპათა ჩემთა ეთავადე,
სამსახური აქამდისი, კვლა გავლენა გააკვლადე.

მტერთა ჩემთა ენაპირე, ძალი ნუმცა მოგაკლდების,
ერთგულთათვის კარგი ნუ გშურს, ორგულიმცა შენი კვდების!
შემოვიქცე, შენი ჩემგან ვალი კარგად გარდიხდების;
პატრონისა სამსახური არაოდეს არ წახდების”.

Shermadin hastened to Avtandil, the sun-faced dispenser of brightness.
“This day betokens joy and balm to my heart”, said Avtandil.
“Now you will demonstrate the strength of your love and your fealty”.
All who behold will acclaim the unparalleled deeds of these heroes!.

Avtandil said: “The king did not grant me leave to depart.
If he but knew what afflicts me and the pledge of friendship that binds me.
Without him in truth I live not, neither abroad nor at home.
Was there an unrighteous deed that God has ever forgiven?

“Though I resolved, my Shermadin, never to leave or forsake him-
God is profaned and insulted by lies of traitors and liars-
Absence from him makes my heart bleed as it weeps and deplores him.
Shunning all joys it cries ”Woe is me!” and trembles in anguish.

“There are three ways to prove to a friend the strength of one’s friendship:
First, the desire to be near him and suffer when forced from his presence,
Second, to stand by his side and ungrudgingly serve and attend him,
The third to be ready to sacrifice all, even one’s life in his service.

“Why do I lengthen my discourse? My time is short, yet I Iinger!
I am eager to leave and assuage the flames that consume me.
Shermadin, hear me with patience for I sorely need your assistance.
Hear and give heed to every word and do all as I tell you.

“First, be ready to serve and devote your life to the sovereigns.
Be unexampled in valour; shun nought for the weal of the kingdom.
Show your valour in battle and in all state affairs your integrity.
Take care of my household as well, uphold its pride and its honour.

“Let not your prowess be baffled but drive the foe from the marches.
Slay and strike down the traitor, enrich and be good to the loyal.
If I return, my Shermadin, I shall pay you well for your service.
Fealty and love to one’s master will never be lost but rewarded”.