ქორწილი ტარიელისა და ნესტან-დარეჯანისა

THE MARRIAGE OF TARIEL AND NESTAN-DAREJAN

ტარიელს და ცოლსა მისსა მიჰხვდა მათი საწადელი –
შვიდი ტახტი სახელმწიფო, საშვებელი გაუცდელი.
მათ პატიჟთა დაავიწყებს ლხინი ესე აწინდელი,
ყოლა ლხინთა ვერ იამებს კაცი ჭირთა გარდუხდელი.

თვით ორნივე ერთგან მსხდომნი ჰნახნეთ, მზეცა ვერა სჯობდეს;
ბუკსა ჰკრეს და მეფედ დასვეს, ქოსნი ხმათა დაატკბობდეს;
მისცა კლიტე საჭურჭლეთა, თავთა მათთა მიანდობდეს.
ესეაო მეფე ჩვენი, – იზახდიან, ამას ხმობდეს.

ავთანდილ და ფრიდონისთვის ორნი ტახტნი დაამზადნეს,
ზედა დასხდეს ხელმწიფურად, დიდებანი უდიადნეს;
ღმერთმან სხვანი ხორციელნი მათებრნიღა რად დაბადნეს!
ამბობდიან ჭირთა მათთა, ყველაკასა გაუცხადნეს.

სმა, პურობა, გახარება ქმნეს, ჯალაბი გაადიდეს;
ვითარიცა ქორწილობა ხამს, ეგეთსა გარდიხდიდეს.
მათ ოთხთავე თავის-თავის ძღვენსა სწორად მიართმიდეს,
გლახაკთათვის საბოძვარსა საჭურჭლესა ერთგან ჰყრიდეს.

სრულნი ინდონი ავთანდილს და ფრიდონს მწედ ხადოდიან:
თქვენგან გვჭირს კარგი ყველაი, – მართ ამას მოიტყოდიან,
ვითა პატრონსა სჭვრეტდიან, რაც სწადდის, მას იქმოდიან,
სადარბაზებლად ნიადაგ მათ წინა მოვიდოდიან.

ინდოთ მეფე უბრძანებდა ასმათს, მისსა შეკვდომილსა:
“რაცა შენ ჰქმენ, არ უქმნია არ გამზრდელსა, არცა ზრდილსა;
აწ ინდოეთს სამეფოსა მეშვიდესა, – ერთსა წილსა, –
ზედა დაგსვამ; შენი იყოს, გვმსახურებდი ტკბილი ტკბილსა.

ვინცა გწადდეს, ქმრად შეირთე, სამეფოსა ეპატრონე;
მუნიდაღმა გვმსასურებდი, თავი შენი დაგვამონე!”
ასმათ ფერხნი გარდუკოცნა: “შენგან-აო ჩემი ღონე,
მონობისა უკეთესი რამც ვიშოვნე, რამც ვიქონე?”

Tariel and Nestan were now absolute sovereigns of India,
Seated on seven thrones of seven impregnable kingdoms.
The joy they had now dispelled the tear-shrouded past with its sorrow.
A man unacquainted with sorrow feels not the pleasure of happiness.

See the two sitting together. Even the sun is not fairer!
They proclaimed him king with a flourish of trumpets and drums.
They swore him eternal allegiance and gave him the keys of the treasuries.
As they acclaimed him their king, they shouted, “Long reign to our sovereign!”

Then there were brought two golden thrones for Pridon and AvtandiI.
All who were present stepped forward and bowed before them in reverence.
Truly God had created no beings like them.
They told of their sorrows and related in detail all their adventures.

There were no bounds to the revelry, the mirth and sumptuous banquets.
They celebrated a wedding that no words will suffice to describe.
To each of the four was given magnificent jewels and garments,
Presents were lavishly showered upon the poor also.

The Indians now pledged their service to the heroes Pridon and Avtandil.
Nothing was heard but: “O sovereigns! We are beholden to you!”
As to a master and king they prostrated themselves before them.
With deep and submissive reverence, and pledges of love and devotion.

Tariel now said to the maiden, the sharer of all his afflictions.
“What you have done for me no one would do for her offspring.
I will make you queen over one seventh of the kingdom.
As you have served me, Asmat, thus devotedly serve your people.

“Marry whoever you wish, one worthy of you and the lordship”.
She said again to Tariel: “O King, I implore you to hear me.
Though you may give me the whole of the world, I cannot forsake you.
No other light do I need than the light, O sun, of your lustre”.