წიგნი ტარიელისა საყვარელთანა

Γράμμα τοΰ Ταριέλ στήν αγαπημένη του

თვალთა დავიდევ უსტარი მე მისგან მონაწერია.
პასუხად ვსწერდი: “მთვარეო, შენმცა მზე ვით მოგერია?
მე ღმერთმან იგი ნუ მომცეს, რაც არა შენი ფერია!
სიზმრად მგონია, დარჩომა ჩემი ვერ დამიჯერია”.

ასმათს ვუთხარ: “მე პასუხსა ამის მეტსა ვერ მივჰხვდები;
ესე ჰკადრე: “რათგან, მზეო, ჩემთვის ნათლად აღმოჰხდები,
აჰა, მკვდარი გამაცოცხლე, ამას იქით აღარ ვბნდები,
რასაცაღა სამსახურსა, ვტყუვი, თუღა ვერიდები”.

ასმათ მითხრა: “მე მიბრძანა, ესე ვქმნათო, ესე სჯობდეს:
ვინცა გნახოს, ჩემგან მისსა საუბნარსა ვერა სცნობდეს,
ჩემად ნახვად მოვიდოდეს, შენ ვითამცა გაშიკობდეს”;
და-ცა-მვედრა: ” ამირბარსა უთხარ, ასრე ნამუსობდეს”.

მეკეთა ესე თათბირი, სიბრძნე გულისა მისისა,
მისი, მზესაცა რიდება ჰქონდის ნახვისა ვისისა;
მისგან მომეცა მოსმენა არ საუბრისა მქისისა,
ვისთა შუქთაგან უკუნსა ჰგვანდის სინათლე დღისისა.

ასმათს მივართვი რჩეული თვალი ოქროსა ჯამითა;
მან მითხრა: “არა, არ მინდა, ვარ გამაძღარი ამითა”.
ერთი აიღო ბეჭედი, მართ აწონილი დრამითა:
ესე კმა ნიშნად, სავსე ვარ სხვად ხელის შესაბამითა.

ქალი ადგა, წამოვიდა; მე ლახვართა გულსა მრიდეს,
ლხინმან ბნელი განმინათლა, დაშრტეს, ცეცხლნი რომე მწვიდეს;
შევე, დავჯე ნადიმადვე, ჩემნი სწორნი სადა სმიდეს.
მხიარულმან საბოძვარი გავეც, ზამი გაადიდეს.

«Μέ τό γράμμα τής άγάπης, τά μάτια μ’ εχω σκεπάσει.
Κι άπαντώ: “Φεγγάρ’ ό ήλιος πώς μπορεϊ νά σέ περάσεί;
Μή μέ δώσει ό θεός, τί δέ σοϋ ταιριάζει φώς μου,
θαρρώ όνειρο πώς εΐναι, άπ’ τόν πόνο ό λυτρωμός μου”.

Είπα στήν Άσμάτ: “Τί άλλο ν’ άπαντήσω ήμπορώ; ”
Πές της: “Ήλιε πού σέ βλέπω νά προβάλλεις λαμπερός,
άπ’ τό χάρο μ’ ’έχεις σώσει, τών παθών μου σύ γιατρός.
Στής άγάπης μου τούς όρκους πάντα θάμαι σταθερός”.

“Πρόσταζε”, ή Άσμάτ είπε, “πώς καλύτερα θά γίνει,
όποιος θά σέ δεϊ νά μπαίνεις, νά μή ξέρει πώς γιά κείνη.
Άς θαρρούνε πώς γιά μένα ερχεσαι στό σπιτικό”. –
Είπε: Πώς τόνΆμιρμπάρη νά κρατεί τό μυστικό;”

Μ ’ άρεσε ή συμβουλή της, ή φρόνηση τής καρδιάς της,
κείνης π’ ό ήλιος τραβιέται, νά τηρεί τήν ομορφιά της.
Αξιώθηκα ν’ άκούσω λόγια, πού μοϋ δίναν θάρρος,
πού τά μάτια της άστράφτουν, σά στή σκοτεινιά ό φάρος.

Στήν Άσμάτ χρυσά πετράδια, μέ άπλοχεριά άπλώνω.
Νά, μοϋ λέγει: “Δέν τά θέλω. Άλλά θά δεχόμουν μόνο
μιάς δραχμής δαχτυλιδάκι, γιά νά σέ θυμάμαι πάντα.
Έχω τόσα δά στολίδια καί χρυσαφικά στήν πάντα!”

Είπε κι έφυγε καί βάλσαμο μοϋ έχύθη στήν πληγή,
φώτισε τή σκοτεινιά μου, Ερόσισέ μου τήν ψυχή.
Ξαναγύρισα στούς φίλους, πού τόσο μέ καρτερούσαν,
σκόρπισα σέ όλους δώρα, έχαιρόνταν καί γλεντούσαν».