წიგნი ტარიელისა ხატაელთანა

Γράμμα τοΰ Ταριέλ στούς Χατάϊτες

გავგზავნე კაცი ხატაეთს და წიგნი ჩემ-მაგიერი;
მივსწერე: “მეფე ინდოთა არისმცა ღმრთულებრ ძლიერი!
მათი ერთგული გაძღებიხ ყოველი სული მშიერი,
ვინცა ურჩ ექმნას, იქმნების თავისა არ-მადრიერი.

ჩვენნო ძმანო და პატრონნო, თქვენგან არ გავიმწარებით;
ესე რა ჰნახოთ ბრძანება, აქამცა მოიარებით;
თქვენ თუ არ მოხვალთ, ჩვენ მოვალთ, ზედა არ მოგეპარებით.
სჯობს, რომე გვნახნეთ, თავისა სისხლთა ნუ ეზიარებით”.

კაცნი გავგზავნენ, მე გულსა მომეცა უფრო ლხინები,
დარბაზს ვიშვებდი, დამევსო ცეცხლი წვად მოუთმინები;
მაშინ სოფელმან საწუთრომ იუხვის, რაცა ვინები,
აწ ხელ-მქმნა, რომე საახლოდ მხეცთაცა მოვეწყინები.

პირველ გაჭრისა პირება, მერმე დაწყნარდეს ცნობანი;
ჩემთა სწორთაგან იყვნიან ჩემს წინა ნადიმობანი,
მაგრა დამშლიდეს ლხინთაგან სურვილთა დიადობანი;
ზოგჯერ შემცვიან სევდათა, ვთქვნი საწუთროსა გმობანი”.

«Μ έ πιστό μου ταχυδρόμο στό Χατάϊ μήνυμα στέλλω,
ποΰγραφα: “Ό βασιλέας τών Ινδών νά ξέρει θέλει.
Είναι μέγας καί χαρά στον, όποιος είναι μπιστεμένος,
μά όποιος άντίκρυ τοΰ πάει, θά έβγει μετανιωμένος.

Αδέλφια μου κι αφέντες, μή χαλούμε τήν καρδιά μας,
μόλις πάρετε τό γράμμα, τρέξτε γρήγορα κοντά μας.
Άν όχι, θάρθουμ’ έμεΐς, μήν τό πάρετε γιά ψέμα,
κάλλιο έλάτε μέ καλό, άδικα μήνχύνουμ’ αίμα”.

‘Εστειλα τούς μηνυτάδες καί ξαλάφρωσ’ ή καρδιά μου,
εύθυμοϋσα στό παλάτι, έσβηνε πιά ή φωτιά μου.
Τότε ό κόσμος μέ ’δωσε όλα δώ στήν πρόσκαιρή μου ζήση,
τώρα μουφυγε ό νοϋς μου κι όλα γύρω μ’ έχουν σβήσει.

Μιά σχέδιαζα ταξίδια, μία μ’ έπιανε άνία,
μιά τούς φίλους προσκαλοϋσα καί γλεντούσα μέ μανία.
Οί άχαλίνωτες ορμές μου, δέ μ’ άφηναν ησυχία,
μιά τόν κόσμο καταριόμουν, μ’ έτρωγ’ ή άνησυχία».