ტარიელისა და ნესტანის პირის-პირ შეყრა

Συνάντηση τοΰ Ταριέλ μέ τή Νεστάν Ταρετξάν

მონა შემოდგა, მივეცი საქმესა გაკვირვებულსა;
ასმათის წიგნი მომართვა მე მეტად შეჭირვებულსა,
ეწერა: “გიხმობს შენი მზე შენ, მისთვის მოსურვებულსა,
მოდი, სჯობს მანდა ტირილსა, საქმესა ბედით ვებულსა”.

ვითა მმართებდა, ეგზომი რამცა ვით გავიხარეო!
შეღამდა, წავე, ბაღისა მე კარი შევიარეო;
სად ასმათ პირველ მენახა, მუნვე ჩნდა მდგომიარეო,
სიცილით მითხრა: “წამოვლე, მოგელის ლომსა მთვარეო”.

შემავლო სახლი, ნაგები კეკლუცად ბანის-ბანითა;
გამოჩნდა მთვარე ნათლითა გარე შუქ-მონავანითა,
ფარდაგსა შიგან მჯდომარე შესამოსლითა მწვანითა,
საკრძალავი და ღარიბი, უცხო პირით და ტანითა.

შევე, წავდეგ ნოხთა პირსა, მე დამიწყო ცეცხლმან შრეტად,
გულსა ბნელი განმინათლა, ზედა ლხინი ადგა სვეტად.
მას ბალიში შემოეგდო, მზისა შუქსა სჯობდა მეტად,
ჩემგან პირსა იფარვიდა, აიხედნის წამსა ჭვრეტად.

უბრძანა, თუ: “მოახსენე, ასმათ, დაჯდეს, ამირბარსა!”
მან ბალიში დამართებით დადვა მას მზედ საქებარსა.
დავჯე, მივეც გულსა ლხინი, საწუთროსა დამგმობარსა;
მიკვირს, სულნი რადღა მიდგან, ვიტყვი მისგან ნაუბარსა!

მიბრძანა: “ძოღან გეწყინა გაშვება უუბარისა,
მზემან გაყრითა დაგაჭნე, ვითა ყვავილი ბარისა:
დაგსჯიდა დენა ცრემლისა, ნარგისთათ ნაგუბარისა,
მაგრა ხამს ჩემგან სირცხვილი და რიდი ამირბარისა.

თუცა ჰმართებს დედაკაცსა მამაცისა დიდი კრძალვა,
მაგრა მეტი უარეა არა-თქმა და ჭირთა მალვა:
მე თუ ზე-პირ მიცინია, ქვე-ქვე მითქვამს იდუმალ ვა;
ძოღან ქალი გამოვგზავნე, ვქმენ მართლისა შემოთვალვა.

« Αναπάντεχα ό δούλος μπήκε καί άπόρεσα κομμάτι,
μ’ έδωσε άπελπισμένου γράμμα άπό τήν Άσμάτη.
“Εγραφε: “Ό ήλιος τώρα σέ καλει, έμπρός, βιάσου,
φτάνει δσο σ’ εκλαψες καί πάγε πιά τά δάκρυά σου”.

Τή χαρά μου τή μεγάλη, δέ μπορώ νά συγκρατήσω,
βράδιασε κι έγώ τήν πόρτα τού κήπου πήγα ν’ άνοίξω.
Ή Άσμάτ μέ περιμένει εις τό ίδιο μέρος πάλι,
είπε: “’Έλα στό φεγγάρι, κράζει κι καρδιά της πάλλει”.

Μ ’ έμπασε αύτή στό σπίτι μέ ταράτσες καί λιακούς,
κι άντίκρυ στό φεγγάρι σκόρπιζε χυμούς γλυκούς.
Καθισμένη στό ντιβάνι, στά πράσινα φορεμένη,
έπιβλητική κι ωραία, σά νεράϊδ’ άφρολουσμένη.

Μπήκα καί στάθηκα πλάγι, έσβηνε πλέον ή φλόγα,
δρόσιζε τά δυό μου χείλη, σάν τού σταφυλιού μιά ρόγα.
Στό προσκέφαλο γυρμένη τού ήλιου ή άχτίδα,
έκρυβε τό πρόσωπό της, μά μοϋ έδινε ελπίδα.

Είπε: “Δώσ’ Άσμάτ μιντέρι γρήγορα στόν άμιρμπάρη”.
Κι έγώ κάθησα σιμά της, στού ήλιου τό ζευγάρι.
Έσκιρτούσε ή καρδιά μου ή πολυβασανισμένη.
Πώς δέν έσβησ’ ή πνοή μου, σά μούπε ή ζηλεμένη:

“Λύπη σοϋδωσα μεγάλη, πού χωρίς νά σοϋ μιλήσω
σ έκαμα νά μαραθείς καί σέ έστειλα ξοπίσω.
Θά έτρεξαν σάν ποτάμιι, τά πικρά τά δάκρυά σου,
τό κανα άπό τήν ντροπή μου, μά έσχίστη ή καρδιά σου.

Νά ντρέπεται πρέπ’ ή κόρη έμπροστά στόν άντρα πάντα,
μά νά κρύβει κακό είναι, καί τόν πόνο της στήν πάντα.
Άν τό στόμα μου γελούσε, πόνος μοΰσχιζε τά στήθια,
κι έστειλα νά σέ φωνάξω, δέ λογάριασα συνήθεια.