შველა ტარიელისაგან ფრიდონისა

Βοήθεια τοΰ Ταριέλ στόν Πριντόν

მოჯობდა, ომი შეეძლო, ხმარება ცხენ-აბჯარისა;
დავკაზმეთ ნავი, კატარღა და რიცხვი სპათა ჯარისა;
კაცი ხმდა, მისთა მჭვრეტთათვის ღონემცა ეაჯა რისა!
აწ გითხრა ომი მოყმისა, მებრძოლთა დამსაჯარისა.

მათი მესმა დაპირება, ჩაბალახთა ჩამობურვა;
ნავი წინა მომეგება, არა ვიცი, იყო თუ რვა.
ფიცხლა ზედა შევეჯახე, მათ დაიწყეს ამოდ ცურვა;
ქუსლი ვჰკარ და დავუქცივე, დაიზახეს დიაცურ ვა!

კვლა სხვასა მივე, მოვჰკიდე ხელი ნავისა ბაგესა,
ზღვასა დავანთქენ, დავხოცენ, ომიმცა რაღა აგესა!
სხვანი გამექცეს, მიჰმართეს მათ მათსა საქულბაგესა;
ვინცა მიჭვრეტდეს, უკვირდა, მაქებდეს, არ მაძაგესა.

ზღვა გავიარეთ, გავედით, შემოგვიტივეს ცხენია,
კვლა შევიბენით, შეიქმნა ომისა სიმარცხენია.
მუნ მომეწონა ფრიდონის სიქველე-სიფიცხენია:
იბრძვის ლომი და პირად მზე, იგი ალვისაც ხენია.

თვით ორნივე ბიძასძენი მისნი ხრმლითა ჩამოყარნა,
ხელნი წმიდად გარდეკვეთნეს, იგი ასრე ასაპყარნა,
მოიყვანნა მხარ-დაკრულნი, ერთმან ორნი, არ დაყარნა,
მათნი ყმანი გაამტირლნა, მისნი სპანი ამაყარნა.

მათნი ლაშქარნი გაგვექცეს; ვეცენით, გა-ცა-ვფანტენით.
ფიცხლად წავუღეთ ქალაქი, არ თავნი გავაზატენით;
ქვითა დავჰლეწეთ წვივები, ჩვენ იგი გავანატენით.
მომკალ, თუ ლარი დაჰლიოთ ან აკიდებით, ან ტენით.

ფრიდონ ნახნა საჭურჭლენი და ბეჭედნი მისნი დაჰსხნა.
თვით ორნივე ბიძასძენი დაპყრობილნი წამოასხნა.
მისად ნაცვლად სისხლნი მათნი მოღვარნა და ველთა ასხნა;
ჩემი თქვეს, თუ: “ღმერთსა მადლი, ვინ ალვისა ხენი ასხნა!”

«’Έγιν’ ό Πριντόν καλά, έτοιμος γιά έκστρατεία.
Ετοιμάσαμε τις βάρκες, τά στρατεύματα, τά πλοία.
Πού τόν έβλεπε, βοήθεια άπό τό θεό ζητούσε.
Τώρα θά σάς ιστορήσω τούς έχτρούς πώς τιμωρούσα.

”Εμαθα τό τί σκοπεύουν, πώς έτοίμαζαν σαΐτες„
βγήκανε σ’ άπάντησή μου, όχτώ βάρκες μέ οπλίτες.
Όρμησα σ’ αύτούς έπάνω, φύγαν όλοι άνω – κάτω,
χτύπησα μιά μέ τό πόδι καί τούς έστειλα στόν πάτο.

Έπιασα μιά άπ’ τήν πρύμνη καί τή χτύπησα στήν άλλη,
τούς έχτρούς έπνιξα όλους, δέ θά πολεμήσουν πάλι.
Λίγοι γλύτωσαν, κρύφτηκαν έξω στίς βαθιές σπηλιές,
όσοι μ είδαν μέ θαυμάζαν, μέ τιμούσαν μέ κραυγές.

Στή στεριά βάλαμε πόδι κι αύτοίμάς ξαναριχτήκαν,
πάλι δούλεψε ή σπάθα, πάλι τά γραφτά τους βρήκαν.
Μ’ άρεσε ή παλικαριά τού Πριντόν καί ή σβελτάδα,
λέων, ήλιος καί λεύκη τοϋδωκαν τήν ομορφάδα.

Τό σπαθί του τά ξαδέρφια έριξε άπ’ τ ’ άλογά τους
καί τούς έκοψε τά χέρια γιά τά άνομήματά τους.
Τούς έπήρε αιχμαλώτους, ήταν ή έκδίκησή του,
τούς ανάγκασε νά κλαΐνε καί νάχαίροντ’ οί δικοί του.

Φεύγουν τά στρατεύματά τους, έσκορπίσαν τά λαγούδια.
Τούς κουρσέψαμε τήν πόλη, μέ άγούς καί μέ τραγούδια.
Τούς άλλάξαμε τήν πίστη, τούς στριμώξαμε στά τείχη,
καραβάνια φορτωθήκαν θησαυρούς, πέφτουν οί τοίχοι.

Έσφράγισ’ ό Πριντόν τά πλούτη, μέ τήν ’ίδια τή σφραγίδα.
’Έπιασε καί τά ξαδέρφια, πού τοϋ στήσανε παγίδα.
Γιά τό αίμα εχυσ’ αίμα, κοκκίνισαν τά λιβάδια
καί μοϋ κράζαν: “Δόξα νάχουν σάν καί σένα παλικάρια”.