წიგნი ტარიელისა ხატაელთანა

TARIEL ENVÍA UN MENSAJE A LOS CATAYANOS

გავგზავნე კაცი ხატაეთს და წიგნი ჩემ-მაგიერი;
მივსწერე: “მეფე ინდოთა არისმცა ღმრთულებრ ძლიერი!
მათი ერთგული გაძღებიხ ყოველი სული მშიერი,
ვინცა ურჩ ექმნას, იქმნების თავისა არ-მადრიერი.

ჩვენნო ძმანო და პატრონნო, თქვენგან არ გავიმწარებით;
ესე რა ჰნახოთ ბრძანება, აქამცა მოიარებით;
თქვენ თუ არ მოხვალთ, ჩვენ მოვალთ, ზედა არ მოგეპარებით.
სჯობს, რომე გვნახნეთ, თავისა სისხლთა ნუ ეზიარებით”.

კაცნი გავგზავნენ, მე გულსა მომეცა უფრო ლხინები,
დარბაზს ვიშვებდი, დამევსო ცეცხლი წვად მოუთმინები;
მაშინ სოფელმან საწუთრომ იუხვის, რაცა ვინები,
აწ ხელ-მქმნა, რომე საახლოდ მხეცთაცა მოვეწყინები.

პირველ გაჭრისა პირება, მერმე დაწყნარდეს ცნობანი;
ჩემთა სწორთაგან იყვნიან ჩემს წინა ნადიმობანი,
მაგრა დამშლიდეს ლხინთაგან სურვილთა დიადობანი;
ზოგჯერ შემცვიან სევდათა, ვთქვნი საწუთროსა გმობანი”.

Mandé un correo al Catay que llevara un mensaje de mi parte:
“El Soberano Rey de las Indias iguala a Dios por su poder,
todas las almas hambrientas que le son fieles, serán saciadas,
pero quien le desobedezca será culpable de su propia desdicha.

Hermano y señor, sabed bien que no sufriremos los abusos.
En cuanto recibáis esta orden, presentaos ante nosotros sin demora;
si no venís, entonces iremos nosotros, sin ningún engaño.
Más os vale comparecer ahora, así no se derramará vuestra sangre”.

Después de enviar al mensajero, entregué aún más mi corazón a la dicha.
Me divertía en la corte, aquel fuego de insoportable ardor se había apagado.
Entonces el Mundo y el Destino me daban generosamente lo que anhelaba.
Ahora, estoy tan loco que hasta las fieras salvajes me evitan.

Al principio me gustaba: vagar por los bosques, así se calmaba mi cabeza.
Festejaba con los compañeros, aunque mi mayor deseo era alejarme del regocijo
porque un deseo más profundo me impedía divertirme,
y a veces su compañía me llenaba de tristeza y yo clamaba contra el Destino.