ქალმან უთხრა: “რას შეგესწარ, მე ვინ ვარ და ანუ შენო?
მზე არ მახლავს, შეგეტყვების, თრთვილო, ასრე მით მაწყენო!
გრძელი სიტყვა საწყინოა, ასრე მოკლედ მოგახსენო:
ვერასათვის ვერ გიამბობ, რაცა გინდა, იგი ქმენო!”

კვლაცა ჰკითხა ზენარობით მიუყარნა მუხლნი წინა,
მაგრა ვერა ვერ დაჰყარა, მუდარობა მოეწყინა,
პირსა ზედა გაგულისდა, თვალთა სისხლი მოედინა,
ადგა, თმათა წამოზიდნა, ყელსა დანა დააბრჯინა.

ეგრე უთხრა: “მე ეზომი ჯავრი ვითა შეგარჩინო?!
რაგვარა თუ ამატირო, ცრემლი ცუდად დამადინო?!
გიჯობს, მითხრა: ამის მეტი მართ აღარა არ გაწყინო,
თვარა, ღმერთმან მტერი ჩემი მოკლას, ვითა მოგაკვდინო!”

ქალმან უთხრა: “ეგე ღონე მოიგონე მეტად ავი:
თუ არ მომკლავ, არ მოვკვდები, მრთელი ვარ და მოუკლავი .
რად რა გითხრა, სადამდისცა ვიყო ჭირთა უნახავი?
კვლა თუ მომკლავ, სასაუბროდ აღარ მედგას ზედან თავი”.

კვლა ეტყვის: “ყმაო, რად მპოვე, ვინ მეუბნები მე, ვინო?
ეგე ამბავი ცოცხალსა ენითა ვერ მათქმევინო!
მე თავი ჩემი ნებითა ჩემითა მოგაკლვევინო,
ვითა უსტარი ბედითი ადვილად დაგახევინო.

ჩემი სიკვდილი შენ ჩემად პატიჟად ნურად გგონია,
მით რომე დამხსნი ტირილსა, შემშრების ცრემლთა ფონია;
ჩალად მიჩს ყოვლი სოფელი, მისთვისვე შემიწონია.
ვერ გიცნობ, ვინ ხარ, ვის გითხრნე სიტყვანი მისანდონია?”

ყმამან თქვა, თუ: “არ ეგების აწ ამისი ასრე თქმევა,
სხვასა რასმე მოვიგონებ , სჯობს საქმისა გამორჩევა”.
გაუშვა და ცალკე დაჯდა, ტირს, დაიწყო ცრემლთა ფრქვევა,
ქალსა უთხრა: “გაგარისხე, აწ, ესე თქვი, ვით დავრჩე, ვა!”

Drauf die Maid: „Welch harter Quälgeist! Wer bin ich? Wer bist du mir?
Meine Sonn ist fern. Ein Nachtfrost, kamst du über mich, ich frier.
Lange Reden machen müde; dies in Kürze sag ich dir.
Tu nun, was du willst, doch wisse, daß ich nicht ein Wort verlier!“

Er beschwört sie auf den Knien, ruft die Macht des Himmels an.
Sieht, daß er mit Flehn und Bitten ihren Trotz nicht brechen kann.
Wut verzerrt des Ritters Züge, Blut in seine Augen rann.
Faßt die Maid am Schopf und setzt ihr hart den Dolch am Kehlkopf an.

Spricht: „Du sollst mir Sühne geben, die den bittern Schmerz entgilt.
Daß kein Sturzbach meiner Tränen dir zu Füßen wieder quillt!
Besser wär’s für dich, du hättest meinen Wissensdurst gestillt.
Sagst du nein, im Namen Gottes, stirbst du! Ich bin hartgewillt.“

Drauf die Maid: „Zum schlimmsten Frevel taumelst du in blindem Streben.
Läßt du ungetan die Untat, bleibe ich verschont am Leben,
sag ich dir kein Sterbenswörtchen, bis du mir den Tod gegeben.
Dann erst recht bin ich verschwiegen, denn die Toten schweigen eben.

Sag mir“, wiederholt sie bitter, „was du heischest, wie du heißt.
Hoffe nicht, solang ich atme, daß du mir ein Wort entreißt!
Hier zertritt mich, laß mich sterben, du zerbrichst nicht meinen Geist.
Töte mich, wie man ein Schriftblatt aus dem Buch des Schicksals reißt!

Glaube nicht, daß vor dem Tode ich in Angst vergeh und zitter;
du erlöst mich nur von Trübsal und von Qual, unsäglich bitter.
Denn gering schätz ich das Dasein, wie ein Häuflein Spreu und Splitter.
Schweigen ist mir Pflicht; wie sollt ich dir denn trauen, fremder Ritter?“

Er bedenkt: „Umsonst mein Trachten. Denn ich ging auf falschen Wegen.
Anders führt der Pfad zum Ziele. Muß ihn prüfend überlegen.“
Läßt sie los und setzt sich abseits, naß die Wangen wie vom Regen;
sagt zu ihr: „Ich tat dir wehe. Fürder flieht mich Gnad und Segen!“

ქალი დაუჯდა კუშტ-გვარად, ქუშობს, ჯერთ არ დამტკბარია;
ავთანდილ ქვე ზის ტირილად, აღარას მოუბარია;
ვარდისა ბაღსა მოგუბდა ცრემლისა საგუბარია.
კვლა იქით ქალი ატირდა, მისთვის გულ-ნალმობარია.

ყმა მტირალი შეებრალა, ამად ცრემლნი ცხელნი ღვარნა,
მაგრა უჯდა უცხოს უცხო, არ ბაგენი აუბარნა;
ყმამან ცნა, თუ: “გონებანი ჩქარნი ჩემთვის დააწყნარნა”.
ცრემლ-დენილი შეეხვეწა, ადგა, მუხლნი მიუყარნა.

უთხრა: “ვიცი, აღარ ვარგ ხარ შენ აწ ჩემად დასადობლად,
გაგარისხე, დარჩომილ ვარ ღარიბად და ამად ობლად;
აწ ეგრეცა თავი ჩემი დამიც შენთვის დასანდობლად,
ამად რომე შეცოდება შვიდ-გზის თქმულა შესანდობლად.

თავი ჩემი სამსახურად თუცა ავად მოგაწონე,
მიჯნურისა შებრალება ხამს, ესეცა გაიგონე;
სხვაგნით ყოვლგნით უღონო ვარ, არვინ არის ჩემი ღონე;
სულთა მოგცემ გულისათვის, სხვა მეტიმცა რა გამონე!”

რა ქალსა მიჰხვდა ყმისაგან მიჯნურობისა სმინება,
გულ-ამოხვინჩვით დაიწყო ას-კეცთა ცრემლთა დინება,
კვლა გაამრავლა ზახილით ტირილი, არ გაცინება.
ავთანდილს ღმერთმან წადილი მისცა, გულისა ლხინება.

იტყვის, თუ: “ამა სიტყვითა მას ფერი შეეცვალების,
ვისთვისმე ხელი უცილოდ, მას ცრემლი ემალმალების”.
კვლა უთხრა: “დაო, მიჯნური მტერთაცა შეებრალების;
ესეცა იცი, სიკვდილსა თვით ეძებს, არ ეკრძალების.

ვარ მიჯნური, ხელი ვინმე, გაუძლებლად სულთა დგმისად;
ჩემმან მზემან გამომგზავნა საძებარად იმა ყმისად;
ღრუბელიცა ვერ მიჰხვდების, მე მისრულვარ სადა, მი-, სად!
გული თქვენი მიპოვნია, მისი შენდა, შენი მისად.

Sieht die Maid sich niederlassen, nochmals sich gelind erbosen.
Awthandil versagt die Stimme, und er schluchzt wie ausgestoßen.
Sieh, ein See von bittern Tränen schwillt im Gartental der Rosen.
Das erbarmt die Maid; schon weint sie mit dem schmerzlich Heimatlosen.

Mitleid fühlt ihr Herz mit jenem, selbst von Tränen überschwemmt.
Nun ist sie erweicht, doch schweigt sie; vor dem Fremden sitzt sie fremd.
Und er merkt: ihr rascher Argwohn legt sich, wogt schon eingedämmt.
Schluchzend steht er auf und wirft sich vor ihr nieder ungehemmt:

„Ach, ich seh mein Recht auf deine gute Schwesterschaft im Schwinden;
bin verwaist, da ich dich schmähte, kann vor dir nicht Gnade finden.
Dennoch werb ich um Verzeihung, will dein Zutraun neu begründen.
Lehrt uns doch ein alter Wahrspruch: Man vergebe sieben Sünden.

Hab ich auch mit derbem Anschlag schlecht gedient und Schmach verdient,
fleh ich doch, ein Mann der Minne: Nachsicht! Alles sei gesühnt.
Hilflos ohne deine Hilfe, hat dein Mitleid mich erkühnt.
Nimm mein Herz für deine Seele! Wüßte nichts, was besser dient!“

Kaum vernahm sie von dem Kummer, den der Minneritter litt,
wuchs ihr Jammer hundertfältig, und sie schluchzte, stöhnte mit.
Laut erneuert sie ihr Klagen, dem kein Trostblick widerstritt.
Gott erhört des Ritters Wünsche. In sein Herz der Friede tritt.

Und er sah des Mädchens Antlitz sich bei seinem Wort verfärben.
„Sicher härmt sie sich um jemand, trägt den gleichen Schmerz, den herben.“
Spricht: „Selbst Feinde, Schwester, wünschen dem Verliebten kein Verderben.
Nein, den Liebestod begehrt er selber, fürchtet nicht das Sterben.

Ja, ich trag der Liebe Wahnwitz, und mein Leben ist nicht leicht.
Meine Sonne hieß mich suchen jenen Helden, der mir weicht.
Solche Sendung trieb mich weit um, wohin kaum ein Wölkchen streicht.
Endlich hab ich eure Herzen, seins und deines, doch erreicht.

მისი სახე გულსა ჩემსა ხატად ასრე გამოვხატე,
მისთვის ხელმან, გამოჭრილმან, ლხინი ჩემი ვაალქატე.
ორისაგან ერთი მიყავ: ტყვედ მქმენ, ანუ მააზატე,
ან მაცოცხლე, ანუ მომკალ, ჭირი ჭირსა მომიმატე”.

ქალმან უთხრა ყმასა სიტყვა პირველისა უამესი:
“ეგე სიტყვა მოიგონე დია რამე უკეთესი.
წეღან საქმე მტერობისა გულსა ჩემსა შთამოსთესი,
აწ მოყვარე გიპოვნივარ, დისაგანცა უფრო დ

მაშა რათგან მიჯნურობა შენად ღონედ მოიგონე,
არ ეგების, ამას იქით თუ-მცა თავი არ გამონე,
არ შენ მოგეც თავი ჩემი, დაგაბნიე, დაგაღონე;
შენთვის მოვკვდე, ამისებრი მემცა საქმე რა ვიღონე!

აწ რაცა გითხრა, თუ ამა საქმესა დამმორჩილდები,
რასაცა ეძებ, მიჰხვდები, უცილოდ არ ასცილდები;
თუ არ მომისმენ, ვერ ჰპოვებ, რაზომმცა ცრემლსა ჰმილდები,
მოგხვდების მდურვა სოფლისა, მოჰკვდები, გა-ცა-სწბილდები”.

ყმამან უთხრა: “ეგე საქმე ამას ჰგავსო, არა სხვასა:
ორნი კაცნი მოდიოდეს სადაურნი სადმე გზასა,
უკანამან წინა ნახა ჩავარდნილი შიგან ჭასა,
ზედ მიადგა, ჩაყიოდა, ტირს, იზახიხ ვაგლახ-ვასა.

ეგრე უთხრა: “ამხანაგო, იყავ მანდა, მომიცდიდე,
წავალ თოკთა მოსახმელად, მწადსო, თუ-მცა ამოგზიდე”;
მას ქვეშეთსა გაეცინა , გაუკვირდა მეტად კიდე,
შემოჰყივლა: “არ გელოდე, სად გაგექცე, სად წავიდე?”

აწ, დაო, შენთა ხელთაა ჩემი საბელი ყელისა,
სხვად უღონოა უშენოდ ჩემგან აპყრობა ხელისა;
რასაცა მიზამ, შენ იცი, შენ ხარ წამალი ხელისა,
თვარა ვისმც ექმნა გვარლითა შეკრვა თავისა მრთელისა!”

Sein Gesicht heg ich im Herzen, teurer als ein Heiligenbild,
aber meine Pilgerseele hält ein düstrer Gram zerknüllt.
Gib mir Fesseln oder Freiheit, eines nur von beidem gilt.
Wenn nicht Leben, schenk den Tod mir, der den Kelch der Leiden füllt!“

Huldvoll sprach die Maid ein Wort aus, das dem frühern nimmer glich:
„Hast den rechten Weg beschritten, treffender als Hieb und Stich.
Hast mich vorhin abgestoßen, bös verletzt und lästerlich.
Jetzt erst bin ich dir verbunden: Schwester, mehr als schwesterlich.

Da du edle Liebesblicke in das Reich der Hoffnung hobst,
stürz ich dienstbar dir zu Füßen, ob auch streng du mich erprobst.
Hab dir lang Bescheid verweigert, seh noch, wie du drängst und tobst;
will nun fallend dir gefallen, daß du selbst mein Sterben lobst.

Tust du nun gehorsam alles, was ich dir zu tun empfehle,
wirst du ganz gewiß ihn finden, den du suchst mit Leib und Seele.
Anders kannst du nichts erreichen, ob’s an Tränen auch nicht fehle;
schmählich gibst du deinen Geist auf, ob dein Geist die Welt auch schmäle.“

„Deine Mahnung, sie gemahnt mich“, sagt er, „an die alte Mär:
Ziehn Gott weiß wohin zwei Pilger, ziehn des Wegs weiß Gott woher.
Der vorangeht, stürzt auf einmal in ein Brunnenloch, das leer.
Und sein Hintermann, erschrocken, ruft ihn, jammert, sorgt sich sehr.

Spricht zu dem Gestürzten: ‚Bruder, bleib nur hier, geh nirgend hin.
Ich will rasch ein Hanfseil holen; warte, bis ich bei dir bin.‘
Sehr verwundert lacht der untre, weiß dem Mahnwort keinen Sinn;
ruft: ‚Wie sollt ich denn nicht warten? Zeig mir, wie ich dir entrinn!‘

Schwester, ja, von Stund ab leitest du mein Schicksal an der Leine.
Nur von dir erhoff ich Hilfe; ohne dich erwart ich keine.
Heile mich durch deine Künste. Retterin! ich bin der Deine.
Den gesunden Kopf verbinden mag, scheint mir, ein Narr alleine.“

ქალმან უთხრა: “მომეწონა, ყმაო, შენი ნაუბარი.
ხარ უცილოდ კარგი ვინმე, მოყმე, ბრძენთა საქებარი;
ხარ ვინათგან აქანამდის მაგა ჭირთა დამთმობარი,
რაცა გითხრა, მომისმინე, გიპოვნია საძებარი.

იმა მოყმისა ამბავი არსადა არ იპოვნების;
თვით თუ არ გითხრობს, არ ითქმის, არვისგან დაიჯერების ;
მოილოდინე, მოვიდეს, რაზომმცა დაგეყოვნების,
დადუმდი, ვარდსა ნუ აზრობ, ცრემლითა ნუ ითოვნების.

გითხრა, თუ ცოდნა გწადიან ჩვენისა შენ სახელისა:
ტარიელ არის სახელი იმა მოყმისა ხელისა;
მე ასმათ მქვიან, რომელსა წვა მაქვს ცეცხლისა ცხელისა,
სულთქვმა სულთქვმისა ბევრისა, მაშა თუ არ ერთხელისა.

ამის მეტსა ვერას გითხრობ მე სიტყვასა ამისთანსა.
ისი მინდორს არონინებს ტანსა მტერთა მემაჯანსა,
ვჭამ, გლახ, მარტო ნადირისა მისგან ხორცსა მონატანსა,
აწვე მოვა, არა ვიცი, თუ დაჰყოვნის დიდსა ხანსა.

ამას გვედრებ, მოიცადო, თავი სხვაგან არსად არო;
რა მოვიდეს, შევეხვეწო, ნუთუ ვითა მოვაგვარო;
ერთმანერთსა შეგამეცნნე, თავი შენი შევაყვარო,
თვით გიამბოს საქმე მისი, საყვარელსა გაახარო”.

ქალსა ყმამან მოუსმინა, დაჰმორჩილდა, დაჰრთო ნება.
ამას ზედა მოიხედნეს, ხევით ესმა ჩხაპუნება;
მთვარე წყალსა გამოსრული ნახეს, შუქთა მოფინება,
უკურიდნეს, აღარა ქმნეს მუნ ხანისა დაყოვნება.

ქალმან უთხრა: “ყმაო, ღმერთმან მოგცა ჟამად, რაცა გინა,
მაგრა თავი უჩინო ქმენ, დამალული იყავ შინა;
იმა ყმისა მეუნებლე ხორციელი არავინ- ა;
ნუთუ ვით რა მოვაგვარო, შენი ნახვა არ ეწყინა.”

Drauf das Mädchen: „Nicht verhehl ich, daß dein Wort mir wohlgefiel.
Du verdienst (ich werfe jeden Zweifel ab, der mich befiel)
weiser Männer Lob. Des bittren Kummers trugst du allzuviel.
Schenk mir nun Gehör, o Ritter, und alsbald bist du am Ziel.

Nirgendwo gibt hierzulande irgendwer vom Recken Kunde;
es sei denn, die Wunderbotschaft käm aus seinem eignen Munde.
Warte hier auf ihn geduldig, wär’s auch manche lange Stunde.
Schütz vorm Tränenschnee die Rose, hüte sie vorm kalten Schwunde.

Willst du unsre Namen wissen, hör mich an, du sollst sie kennen.
Tariel heißt der Recke, rasend sollte man ihn zubenennen.
Und Asmath heiß ich, im Herzen ein unbändig Glühn und Brennen;
ich vergeh in tausend Seufzern, die mir keine Labung gönnen.

Damit hab ich, was ich durfte, bis zum letzten Wort gesagt.
Durchs Gefilde streift er stattlich, er, vor dem der Unfreund zagt.
Hier ernähr ich mich vom Wildbret, das er heimbringt von der Jagd.
Weiß nicht, ob er seine Heimkehr heut beschleunigt, ob vertagt.

Dich nun bitt ich und beschwör ich: warte hier und geh nicht fort.
Wenn er wieder da ist, leg ich für dich ein mein Schwesterwort,
macht vertraut euch und zu Freunden: Seid einander Schild und Hort!
Er erzählt dir. Du erfreust dann deine ferne Liebste dort.“

Und der Ritter lauscht der Rede, fügt sich, folgt dem Mädchen gern.
Horch, da regt sich in der Waldschlucht plätscherndes Geräusch von fern.
Herrlich sehn sie, wie den Vollmond, überm Bach aufgehn den Herrn,
und sie eilen zu der Höhle, wie ins Nachtgewölk zwei Stern.

„Gott erfüllt dir“, sprach das Mädchen, „dein Begehr, er will dein Glück.
Doch verbirg dich hier im Felsen, zieh fürs erste dich zurück.
Noch kein Mensch hat standgehalten vor des Recken grimmem Blick.
Vielleicht hilft, ihn dir zu nähern, mir ein gütiges Geschick.“

ავთანდილ ქვაბსა დამალა ქალმან დამალვით მალითა.
იგი ყმა ცხენსა გარდახდა, შვენოდა კაპარჭ-ხრმალითა;
ატირდეს მაღლად ცრემლითა, ზღვათაცა შესამალითა,
ავთანდილ სარკმლით უჭვრეტდა ჭვრეტითა იდუმალითა.

ამარტის ფერად შეცვალა ბროლი ცრემლისა ბანამან.
დიდხან იტირეს ყმამან და მან ქალმან შაოსანამან;
შეხსნა, შეიღო აბჯარი, ცხენიცა შეიყვანა მან;
დადუმდეს, ცრემლნი მოჰკვეთნა შავმან გიშრისა დანამან.

ავთანდილ სარკმლით უჭვრეტდა, ტყვე, საკნით ნააზატები.
მან ქალმან ქვეშე დაუგო ვეფხის ტყავისა ნატები;
მას ზედა დაჯდა იგი ყმა, სულთქვამს ჭირ-მონამატები,
სისხლისა ცრემლსა გაეწნა შუა გიშრისა სატები.

მან ქალმან ხელ-ყო კვესითა გზება ცეცხლისა ნელისა,
ეგონა ჭამა ხორცისა შემწვრისა, შეუქმნელისა;
მიუპყრა, ერთი აჰხლიჩა, ქმნაა საქმისა ძნელისა,
ძალი არ ჰქონდა, დაუწყო გამოყრა უცოხნელისა.

ცოტად მიწვა, მიიძინა, თუცა ყოლა ვერა მეტი;
შეკრთა, დიდნი დაიზახნა, წამოვარდა ვითა რეტი,
იზახდის და წამ-წამ იკრის გულსა ლოდი, თავსა კეტი.
ცალ-კერძ ზის და პირსა იხოკს ქალი მისი შენამჭვრეტი.

“რად დაჰბრუნდი? – მოახსენა, – მითხარ, რაცა წაგეკიდა!”
მან უბრძანა: “მონადირე მეფე ვინმე გარდმეკიდა,
ჰყვეს ლაშქარნი უთვალავნი, ბარგი მძიმედ აეკიდა,
იგი მინდორს ნადირობდა, დაეფანჩა მარეკი, და-.

სევდად მეცა კაცთა ნახვა, ცეცხლი უფრო გავიალე,
– არ მივეო ახლოს შეყრად – თავი ჩემი შევიწყალე,
მათგან მკრთალი შემოვბრუნდი, ტყესა შიგან დავიმალე”.
თქვა: “ნუთუმცა უკუმრიდა, რა გათენდეს, წავალ ხვალე”.

Rasch verbarg die Maid den Ritter in der Höhle tiefem Schoß.
Schimmernd sprang vom Roß der Recke, schnallte Schwert und Harnisch los.
Meerwärts rannen seine Zähren, und sein Gram war grenzenlos.
Awthandil, aus dunkler Nische, sah ihn, schwieg und staunte bloß.

Bernsteinfarben schwimmt in Tränen der Gesichter Bergkristall:
Tariel weint, es weint die treue Maid in Schwarz, sein Widerhall.
Fortgeräumt hat sie die Rüstung, führt den Rappen in den Stall.
Beide schweigen; schwarze Wimpern dämmen nun den Tropfenfall.

Awthandil im Winkel spähte, gleich dem Häftling, dem befreiten,
sah das Mädchen Tigerfelle sorglich auf den Boden breiten.
Nieder ließ sich drauf der Recke, schwer von seinen Traurigkeiten;
aus dem Wimperflechtwerk sah man blutige Zähren niedergleiten.

Aus dem Flintstein schlägt das Mädchen Feuer, heizt den Felsenherd;
brät das Wildbret, meint, daß jener gern ein Fleischgericht verzehrt;
trägt’s ihm auf, er reißt ein Stück ab – ach, ihm ist das Mahl erschwert.
Bringt den Bissen nicht herunter, Speise ist ihm tief verwehrt.

Legt sich, auszuruhn ein wenig, schlummert eine kleine Weile,
fährt empor mit lautem Aufschrei, wie entrückt dem Lebensheile,
einen Stein, ein Holzscheit fassend, schlägt sich selbst in Wut und Eile,
und die Maid gräbt sich die Nägel blutig ins Gesicht wie Pfeile.

„Daß du schon zurück bist“, fragt sie, „deute mir. Was ist geschehn?“
„Einen fremden Fürsten“, sagt er, „hab ich auf der Jagd gesehn,
dicht umschart von wohlberittnen, schwerbepackten Feldarmeen.
Rings um jenen Jagdgrund sah ich seine Treiberketten stehn.

Pein war mir der Menschen Anblick, Folterbrand und Feuerplage.
Die Begegnung zu vermeiden, ritt ich fort mit Harm und Klage.
Wandte bleich mich ab, verbarg mich im umlaubten Hain und Hage.
Vielleicht ziehn sie fort, so dacht ich; warte bis zum morgigen Tage.“

ქალსა ცრემლნი გარდმოსცვივდეს ას-ნაკეცნი, ბევრის-ბევრად;
მოახსენა: “მხეცთა თანა იარები მარტო ტევრად,
არას კაცსა არ იახლებ საუბრად და შემაქცევრად;
მას მაგითა ვერას არგებ, დღეთა შენთა ცუდად ჰლევ რად?

ყოვლი პირი ქვეყანისა ერთობ სრულად მოგივლია,
ერთი კაცი შემაქცევრად შენად ვითა დაგელია?
გეახლოს და არ გაჰშმაგდე, თუცა ჭირი არ გაკლია;
შენ მოჰკვდე და იგი წახდეს, ესე შენთვის რა მადლია?”

უბრძანა: “დაო, ეგეა მსგავსი შენისა გულისა,
მაგრა არ არის ქვეყანად წამალი ამა წყლულისა!
ვის ძალ-უც პოვნა კაცისა, თვით სოფლად არ-მოსრულისა?
ჩემი ლხინია სიკვდილი, გაყრა ხორცთა და სულისა.

ღმერთმან სხვამცა ეტლსა ჩემსა რადმცა კაცი რად დაჰბადა,
სიახლე და საუბარი თუმცა მისი მე მეწადა!
ვინმცა გასძლნა ჭირნი ჩემნი, ანუ ვინმცა შეეცადა?
შენგან კიდე ხორციელი, დაო, მივის არასადა”.

ქალმან ჰკადრა: “არ გამიწყრე, ვიშიშვი და ვიაჯ დია;
რათგან ღმერთსა ვაზირობა შენი ჩემზედ მოუგდია,
ვერ დავმალავ, უკეთესი რაცა საქმე გამიცდია.
არა ვარგ-ა უსაზომო, ზომსა თავი გარდგიხდია.

ყმამან უთხრა: “რას მენუკევ, არა ვიცი, გამიცხადე.
კაცი ჩემად სამსახურად უღმრთოდ მემცა ვით დავჰბადე!
ღმერთსა ჩემი უბედობა უნდა, მემცა რას ვეცადე!
განაღამცა გავნადირდი, თავი ასრე გავიხადე”.

ქალმან კვლა ჰკადრა: “გაგსაჯე მეტითა შეგონებითა,
მაგრა თუ კაცი მოგგვარო, მოგყვეს თავისა ნებითა,
იგი გეახლოს, ილხენდე მისითა შემეცნებითა,
ფიცე, არ მოჰკლა, არ იყო, არ-სავნებლისა ვნებითა”.

Tausendfachen Jammer mehrend, stöhnt die Maid: „Weh mir und dir.
Einsam irrst du durch die Öde mit dem wilden Waldgetier;
fliehst die menschliche Gemeinschaft, der Gespräche Lust und Zier.
Damit dienst du nicht der Liebsten, nützest weder dir noch ihr.

Durch die Lande streifend, hast du schon den Kreis der Welt umschrieben.
Konntest du kein menschlich Wesen finden, es als Freund zu lieben?
Einen, der dir Beistand wäre, ohne je dich zu betrüben?
Wenn du stirbst, die Liebste umkommt, welch ein Nutz wär dann verblieben?“

„Wie erkenn darin ich“, sprach er, „Schwester, deine Herzensgüte!
Doch versagt bleibt die Arznei mir, soviel ich mich quälte, mühte.
Den noch Ungebornen suchen ziemt nur närrischem Gemüte.
Tod heißt Freund mir, der vom Leibe trennt die Seele, die verblühte.

Gott schuf unter meinem Unstern wohl kein zweites Menschenkind.
Nirgend ist zu trauter Zwiesprach mir ein Wesen gleichgesinnt.
Sag, wo ich den Leidensbruder, den mir gleichen Dulder find!
Niemand gibt’s, nur dich, o Schwester, der ich meine Seele künd.“

„Zürne nicht“, so bat das Mädchen; „sieh, ich bange sehr, verzeih.
Gott hat mir das Amt beschieden, daß ich deine Stütze sei.
Höre! Was sich zugetragen, offenbar’ ich grad und frei.
Allzu langes Zaudern riefe tödliche Gefahr herbei.“

Er erwidert: „Dunkel scheint mir deine Bitte; mach sie klar.
Denn mir fällt kein Freund vom Himmel, wenn nicht Gott sein Vater war.
Aber Gott hat mich verstoßen, seiner Gnade bin ich bar.
Mein Verkehr sind Tiere; selber bin vertiert ich ganz und gar.“

Drauf die Maid beherzt: „Ich fall dir mit Ermahnungen zur Last.
Stellt ich nun vor dich den Ritter, der sich ernst ein Herz gefaßt,
dir als Freund getreu zu folgen, daß du stets den Helfer hast –
schwöre, daß du ihn nicht tötest, ihm nichts antust, ihn nicht haßt!“