აქა მხეც-ქმნილი ტარიელ ტირს, ჭირი ეათასების;
თქვა: “მე მაქვს სამხრე, რომელი კვლა წინას მკლავსა მას ების!”
იგი შეიხსნა, მოიღო, თვალვით არ დაიფასების,
პირსა დაიდვა, და-ცა-ბნდა, ქვე მკვდართა დაედასების.

ასრე წვა, რომე არ ჰგვანდა მკვდარი სამარის კარისა,
ორგნით ჩანს ლები მჯიღისა, მართ გულსა გარდნაკარისა;
ასმათს სდის ღვარი სისხლისა, ღაწვთაგან ნახოკარისა,
კვლა წყალსა ასხამს, უშველის, ხმა ისმის მუნ წკანწკარისა.

ავთანდილცა სულთქვნა მწარედ, დაბნედილსა შემოსჭვრიტნა;
ასმათ ვანი გაამრავლნა, ცრემლმან მისმან ქვანი ხვრიტნა;
მერმე სულად მოაქცია, ცეცხლნი წყლითა დაუშრიტნა;
თქვა: “ცოცხალ ვარ? საწუთრომან აწცა ჩემნი სისხლნი ხვრიტნა!”

ზე წამოჯდა ფერ-მიხდილი, აყოლებდა თვალთა რეტად.
ვარდი სრულად შექმნილიყო ზაფრანად და ვითა სპეტად.
დიდხან მათად არა სცალდა საუბრად და არცა ჭვრეტად,
დარჩომა და არ-სიკვდილი მას უმძიმდა მეტის-მეტად.

ავთანდილს უთხრა: “ისმენდი, ცნობა მიც თუცა ხელისა,
გითხრა ამბავი ჩემი და ჩემისა დამმარხველისა:
ლხინად მიჩს შეყრა მოყვრისა მის, შენგან შეუყრელისა,
მე მიკვირს ჩემი სიცოცხლე, ასრე დარჩომა მრთელისა!

ასმათის ნახვა მეამა, ჩემგან დად საესავისა.
წიგნი რა ვნახე, მომართვა ესე საბამი მკლავისა.
მკლავსა შევიბი მაშინვე, მოვიხსენ რიდე თავისა,
იგი უცხო და ღარიბი, მტკიცისა რასმე შავისა” .

Tariel stöhnt, ein Tier der Wildnis, fühlt sein Leid vertausendfacht.
„Den sie trug, den Armreif“, sagt er, „trag nun ich bei Tag und Nacht.“
Und er löst ihn sacht vom Arme: welch unschätzbar hohe Pracht!
Führt ihn an die Lippen, taumelt in des Todes Schattenmacht.

Wie am Tor der Gruft ein Toter, reglos, leblos liegt der Recke,
von den eignen Fäusten blauen auf der Brust ihm dunkle Flecke;
und Asmaths Gesicht ist blutig, doch von keiner Dornenhecke;
Wasser sprengt sie über Tariel, daß es ihn zum Leben wecke.

Awthandil, mit bitterm Seufzen, schaut des Recken düstern Schlaf,
sieht den Felsgrund sich erweichen, den des Mädchens Zähre traf.
Und Asmath bringt Tariel zu sich, löscht ihm sanft die Feuerstraf;
bis er spricht: „Ich lebe, wahrlich, saugt die Welt mein Blut auch brav.“

Bleich erhebt er sich; der Wahnwitz, flackernd, irr in seinem Blick.
Gelb wie Safran wird die Rose, hart die Stirn und das Genick;
und er sieht nichts, und er sagt nichts, fühlt die Ohnmacht nebeldick.
In dies Leben heimzukehren dünkt ihn arges Mißgeschick.

Endlich spricht er zu dem Ritter: „Ist auch schmerzgetrübt mein Sinn,
will ich doch die Mär vollenden meiner Totengräberin.
Froh bin ich, den Freund zu finden, dem ich halb noch Fremder bin.
Daß ich lebe und gesund bin, ist mehr Wunder als Gewinn.

Freude war’s, Asmath zu schauen, schwesterlich mir zugetan;
mit dem Brief gab sie den Reif mir, und ich legte gleich ihn an,
löste jenes Turbans Spange selbst auf meiner Stirne dann,
sandte Nestan das schwarzseidne Schleiertuch als Talisman.“