ილოცავს, იტყვის: “მაღალო ღმერთო ხმელთა და ცათაო,
ზოგჯერ მომცემო პატიჟთა, ზოგჯერ კეთილთა მზათაო,
უცნაურო და უთქმელო, უფალო უფლებათაო,
მომეც დათმობა სურვილთა, მფლობელო გულის-თქმათაო!

ღმერთო, ღმერთო, გეაჯები, რომელი ჰფლობ ქვენათ ზესა,
შენ დაჰბადე მიჯნურობა, შენ აწესებ მისსა წესსა,
მე სოფელმან მომაშორვა უკეთესსა ჩემსა მზესა,
ნუ ამოჰფხვრი სიყვარულსა, მისგან ჩემთვის დანათესსა!

ღმერთო, ღმერთო მოწყალეო, არვინ მივის შენგან კიდე,
შენგან ვითხოვ შეწევნასა, რაზომსაცა გზასა ვვლიდე:
მტერთა ძლევა, ზღვათა ღელვა, ღამით მავნე გამარიდე!
თუღა დავრჩე, გმსახურებდე, შენდა მსხვერპლსა შევსწირვიდე” .

რა ილოცა, ცხენსა შეჯდა, მალვით კარნი გაიარნა,
შერმადინცა დააბრუნვა, თუცა ვამნი ადიადნა;
მონა ტირს და მკერდსა იცემს, საბრალომან ცრემლნი ღვარნა;
პატრონისა ვერა-მჭვრეტმან ყმამან რადმცა გაიხარნა!

„Fürst des Himmels!“ rief er betend, „Gnadengeist des Erdenlebens!
Herr der Sühne und Vergeltung; Herr barmherzigen Vergebens!
Wer dich zu begreifen trachtet, Waltender, der sucht vergebens.
Mach in Lieb und Leid mich standhaft, weiser Lenker alles Strebens!

Gott der Höhe, Gott der Tiefe, sieh mich an, ich fleh zu dir:
Du bist Schöpfer auch der Liebe, lenkst sie und gebietest ihr.
Von der Schönsten trennt mein Los mich; ich muß fort, und sie bleibt hier.
Nicht entwurzle ihre Minne, die sie hegt als zarte Zier!

Gott, o Gott, du Allerbarmer, niemand ist mir nah wie du.
Steh mir bei auf allen Wegen, schirmend segne, was ich tu,
schütz vorm Feind mich und vor Seeflut, birg vorm Nachtmahr meine Ruh!
Bleib ich heil, will ich dir dienen und dir opfern immerzu.“

Betete und stieg zu Pferde, ritt dann heimlich aus den Toren;
sandte Schermadin nach Hause; der wehklagte wie verloren,
schlug die Brust sich wild, als sollten Stürze Bluts im Berge bohren.
Ein Vasall, vom Herrn verlassen, hat für Frohsinn taube Ohren.