წიგნი ნესტან-დარეჯანისა საყვარელსა თანა მიწერილი პირველი

FIRST LETTER WRITTEN BY NESTAN-DAREJAN TO HER BELOVED

წიგნი ვნახე, მისი იყო, ვისი მდაგავს ცეცხლი გულსა;
მოეწერა მზისა შუქთა: “ნუ დაიჩნევ, ლომო, წყლულსა;
მე შენი ვარ, ნუ მოჰკვდები, მაგრა ბნედა ცუდი მძულსა.
აწ ასმათი მოგახსენებს ყველაკასა ჩემგან თქმულსა.

ბედითი ბნედა, სიკვდილი რა მიჯნურობა გგონია?
სჯობს, საყვარელსა უჩვენნე საქმენი საგმირონია!
ხატაეთს მყოფნი ყოველნი ჩვენნი სახარაჯონია,
აწ მათნი ჯავრნი ჩვენ ზედა ჩვენგან არ დასათმონია!

შენგან ჩემისა ქმრობისა წინასაც ვიყავ მნდომია,
მაგრა აქამდის საუბრად კვლა ჟამი არ მომხდომია,
ძოღან ხელ-ქმნილსა გიჭვრეტდი კუბოსა შიგან მჯდომია,
მანდა ყველაი მასმია, რაცა შენ გარდაგხდომია.

მართლად გითხრობ, მომისმინე ესე, რაცა მოგახსენე:
წა, შეები ხატაელთა, თავი კარგად გამაჩვენე;
გიჯობს, ცუდად ნუღარა სტით, ვარდი კვლამცა რად დასტენე?
მზემან მეტი რაღა გიყოს, აჰა, ბნელი გაგითენე!”

ასმათი მეუბნებოდა უშიშრად, არ მეკრძალვოდა;
ჩემი რა გითხრა, რა ვიყავ, ლხინი რად დამეთვალვოდა!
გული მი და მო მიარდა, კრთებოდა და მემალვოდა;
მით პირი ჩემი გაბროლდა და ღაწვი გამელალვოდა”.

“I was amazed for the letter was sent by her whom I longed for.
Lion,’ she wrote, ‘why reveal the wound you are suffering, to all.
Know I am tours, my loved one, so recover your strength and your spirit.
Asmat will tell you I hate unavailing lament and groaning.

“‘What kind of lover is he who spends all his time in weeping?
He who loves truly should show his loved on heroic achievements.
The Khatavians, you know, my Tariel, are subject to us, their sovereign.
But their rebellion and pride have roused our impatience and anger.

“‘Though I was silent, beloved, the wish of my heart was to wed you
In vain have I tried many times to find time or occasion to meet you.
I have been told by Asmat of your illness and all that befell you.
I saw you deprived of your reason and carried away in a litter.

“‘l have a mission for you, so lIsten and do as I tell you.
Go and wage war with the enemy, prove yourself truly a hero.
Weep idly no more nor languish. Why moisten the rose with your tears?
Behold I have lightened your darkness. What more can the sun do, beloved?’

“Asmat spoke boldly to me; she was neither timid nor frightened.
What can I tell of myself, how can I express the joy
That made my heart beat wildly as it trembed and failed within me.
Rubies flamed in my cheeks, my face became crystal again.