ეპილოგი

Epilogue

გასრულდა მათი ამბავი ვითა სიზმარი ღამისა.
გარდახდეს, გავლეს სოფელი, – ნახეთ სიმუხთლე ჟამისა!-
ვის გრძლად ჰგონია, მისთვისცა არის ერთისა წამისა.
ვწერ ვინმე მესხი მელექსე მე რუსთველისად ამისა.

ქართველთა ღმრთისა დავითის, ვის მზე მსახურებს სარებლად,
ესე ამბავი გავლექსე მე მათად მოსახმარებლად,
ვინ არის აღმოსავლეთით დასავლეთს ზართა მარებლად,
ორგულთა მათთა დამწველად, ერთგულთა გამახარებლად.

დავითის ქმნანი ვითა ვთქვნე სიჩალხე-სიხაფეთანი!
ესე ამბავნი უცხონი, უცხოთა ხელმწიფეთანი,
პირველ ზნენი და საქმენი, ქებანი მათ მეფეთანი,
ვპოვენ და ლექსად გარდავთქვენ, ამითა ვილაყფეთანი.

ესე ასეთი სოფელი, არვისგან მისანდობელი,
წამია კაცთა თვალისა და წამწამისა მსწრობელი!
რასა ვინ ეძებთ, რას აქმნევთ? ბედია მაყივნებელი,
ვის არ შეუცვლის, კარგია, ორისავ იყოს მხლებელი.

ამირან დარეჯანის ძე მოსეს უქია ხონელსა,
აბდულ-მესია – შავთელსა, ლექსი მას უქეს რომელსა,
დილარგეთ – სარგის თმოგველსა, მას ენა-დაუშრომელსა,
ტარიელ – მისსა რუსთველსა, მისთვის ცრემლ-შეუშრომელსა.

The tale of our heroes is ended and has passed away like a dream.
They have all gone from this world. Such is the treachery of time.
Even for him who thinks it long it flies away in a flash.
I, Rustaveli, a Meskhian, have written this tale of adventures.

I have transferred this tale into Georgian verse for the amusement
Of David our lord whom the sun of the heavens serves in his course;
For him whose invincible might strikes fear from East to West,
Who burns and destroys the traitor, helps and enriches the loyal.

Can I find adequate words to sing of David, the peerless,
Sing of the wonderful deeds of strange and illustrious monarchs?
I chanced upon ancient customs and praiseworthy deeds of those kings,
And used all my skills to turn them to eloquent, sweet-sounding verses.

Trust not the fleeting world; its smiles are delusive and false.
It passes away and is gone like a flash before our eyes.
Man, your endeavours are all in vain for fate wiII deceive you.
Happy is he on whom fate will bestow its smiles.

Amiran, son of Darejan, was praised by Mose Khoneli;
Shavteli, Whose songs are renowned, sang of Abdul-Mesia;
And with his untiring tongue, Tmogveli exalted Dilarget;
But I, Rustaveli, praise Tariel for whom I shed undrying tears.