ტარიელის ტირილი და დაბნედა

TARIEL LLORA Y DESFALLECE

აქა მხეც-ქმნილი ტარიელ ტირს, ჭირი ეათასების;
თქვა: “მე მაქვს სამხრე, რომელი კვლა წინას მკლავსა მას ების!”
იგი შეიხსნა, მოიღო, თვალვით არ დაიფასების,
პირსა დაიდვა, და-ცა-ბნდა, ქვე მკვდართა დაედასების.

ასრე წვა, რომე არ ჰგვანდა მკვდარი სამარის კარისა,
ორგნით ჩანს ლები მჯიღისა, მართ გულსა გარდნაკარისა;
ასმათს სდის ღვარი სისხლისა, ღაწვთაგან ნახოკარისა,
კვლა წყალსა ასხამს, უშველის, ხმა ისმის მუნ წკანწკარისა.

ავთანდილცა სულთქვნა მწარედ, დაბნედილსა შემოსჭვრიტნა;
ასმათ ვანი გაამრავლნა, ცრემლმან მისმან ქვანი ხვრიტნა;
მერმე სულად მოაქცია, ცეცხლნი წყლითა დაუშრიტნა;
თქვა: “ცოცხალ ვარ? საწუთრომან აწცა ჩემნი სისხლნი ხვრიტნა!”

ზე წამოჯდა ფერ-მიხდილი, აყოლებდა თვალთა რეტად.
ვარდი სრულად შექმნილიყო ზაფრანად და ვითა სპეტად.
დიდხან მათად არა სცალდა საუბრად და არცა ჭვრეტად,
დარჩომა და არ-სიკვდილი მას უმძიმდა მეტის-მეტად.

ავთანდილს უთხრა: “ისმენდი, ცნობა მიც თუცა ხელისა,
გითხრა ამბავი ჩემი და ჩემისა დამმარხველისა:
ლხინად მიჩს შეყრა მოყვრისა მის, შენგან შეუყრელისა,
მე მიკვირს ჩემი სიცოცხლე, ასრე დარჩომა მრთელისა!

ასმათის ნახვა მეამა, ჩემგან დად საესავისა.
წიგნი რა ვნახე, მომართვა ესე საბამი მკლავისა.
მკლავსა შევიბი მაშინვე, მოვიხსენ რიდე თავისა,
იგი უცხო და ღარიბი, მტკიცისა რასმე შავისა” .

Tariel gimió como una fiera salvaje y su dolor se multiplicó;
entonces dijo: “Aún llevo el brazalete que antes adornaba su brazo”.
Tomó la joya en la mano y la acarició. Nadie podría estimar su valor.
La llevó a los labios y desfalleció; cayó como un cuerpo muerto.

Tariel estaba inerte, más lívido que un cadáver en las puertas de la tumba,
tenía las mejillas enrojecidas por los golpes dados por su puño.
Asmath derramó agua sobre Tariel para restablecer sus sentidos
y cuidó de él; desde allí sólo se oía el sonido del agua burbujeante.

Al verle inconsciente, Avtandil suspiró también con amargura,
su llanto se multiplicó y las lágrimas atravesaron las piedras.
El agua fresca logró reanimar al Caballero mitigando su ardiente dolor.
Dijo: “Veo que estoy vivo; el Destino viene aún a abrevar en mi sangre”.

Con tez pálida se sentó paseando alrededor su mirada extraviada;
la rosa se había mudado toda en amarillo de azafrán.
Permaneció así largo rato, sin hablar y sin mirar a los otros.
Seguir vivo, no haber muerto, le pesaba como un fardo insoportable.

Dijo entonces a Avtandil: “Escucha: aunque he perdido la razón,
te relataré mi historia y te hablaré de aquella que es mi tumba.
Me tengo por afortunado de haber encontrado un amigo, aunque no la conozcas.
Yo mismo me sorprendo de estar vivo, de seguir respirando y tener el cuerpo entero.

Me cabe al menos la dicha de ver a Asmath, es como una hermana fiel.
Cuando terminé de leer, ella me ofreció este brazalete;
lo puse entonces en mi brazo y quité de mi cabeza el velo,
aquella tela extraña y preciosa, negra y de increíble resistencia.