ლოცვა ავთანდილისა

PLEGARIA DE AVTANDIL E INICIO DEL SEGUNDO VIAJE

ილოცავს, იტყვის: “მაღალო ღმერთო ხმელთა და ცათაო,
ზოგჯერ მომცემო პატიჟთა, ზოგჯერ კეთილთა მზათაო,
უცნაურო და უთქმელო, უფალო უფლებათაო,
მომეც დათმობა სურვილთა, მფლობელო გულის-თქმათაო!

ღმერთო, ღმერთო, გეაჯები, რომელი ჰფლობ ქვენათ ზესა,
შენ დაჰბადე მიჯნურობა, შენ აწესებ მისსა წესსა,
მე სოფელმან მომაშორვა უკეთესსა ჩემსა მზესა,
ნუ ამოჰფხვრი სიყვარულსა, მისგან ჩემთვის დანათესსა!

ღმერთო, ღმერთო მოწყალეო, არვინ მივის შენგან კიდე,
შენგან ვითხოვ შეწევნასა, რაზომსაცა გზასა ვვლიდე:
მტერთა ძლევა, ზღვათა ღელვა, ღამით მავნე გამარიდე!
თუღა დავრჩე, გმსახურებდე, შენდა მსხვერპლსა შევსწირვიდე” .

რა ილოცა, ცხენსა შეჯდა, მალვით კარნი გაიარნა,
შერმადინცა დააბრუნვა, თუცა ვამნი ადიადნა;
მონა ტირს და მკერდსა იცემს, საბრალომან ცრემლნი ღვარნა;
პატრონისა ვერა-მჭვრეტმან ყმამან რადმცა გაიხარნა!

Avtandil rezó así: “Oh, gran Dios Todopoderoso en las tierras y los cielos,
que a veces nos mandas castigos y a veces te apresuras a premiarnos,
incognoscible e inexpresable, Señor de todo señorío,
Tú que todo lo puedes, dame fuerza para dominar mis pasiones.

Te lo suplico, Dios mío, Señor que gobiernas en las profundidades y en las alturas,
pues eres Tú el que ha creado el amor; Tú has dispuesto sus leyes.
El mundo me aleja de la presencia de mi sol incomparable;
no arranques el amor que ella sembró para mí, te lo imploro.

Oh, Dios, Señor de la misericordia, sólo Tú puedes ampararme,
te suplico que me sostengas en las jornadas de este largo viaje.
Sálvame de las acechanzas del enemigo, de la ira de los mares y la maldad de las tinieblas.
Si logro sobrevivir, alabaré tu nombre y te serviré por siempre”.

Acabada la plegaria, montó en su caballo y atravesó las puertas secretamente,
dejando atrás al fiel Chermadín que, cuando lo supo, hizo gran duelo.
El escudero llora y araña su pecho, y la sangre cae sobre las piedras.
¿Qué alegría puede tener el fiel vasallo privado de la visión de su señor?