დაწერა წიგნი საბრალო, მის ყმისა მისართმეველი,
მისისა მიჯნურობისა, მისთა პატიჟთა მცნეველი,
მისთა მსმენელთა გულისა შემძრველი, შემარყეველი,
უსტარი შესანახავი, არ ცუდად დასახეველი:

“ჰე მზეო, ღმერთსა ვინათგან მზედ სწადდი დასაბადებლად,
მით შეგქმნა მოშორვებულთა ლხინად, არ ჭირთა მწადებლად,
ახლოს შემყრელთა დამწველად, მათად ცეცხლისა მადებლად,
მნათობთა შენი შეხედვა ტკბილად უჩს, დასაქადებლად.

შენ გტრფიალობენ მჭვრეტელნი, შენთვის საბრალოდ ბნდებიან,
ვარდი ხარ, მიკვირს, ბულბულნი რად არ შენ ზედა კრფებიან!
შენი შვენება ყვავილთა აჭნობს, ჩემიცა ჭნებიან,
სრულად დამწვარ ვარ, თუ მზისა შუქნი არ მომესწრებიან.

ღმერთი მყავს მოწმად, ვიშიშვი თქვენსა ამისსა თხრობასა,
მაგრა რა ვირგო დღე-კრულმან, სრულად გავჰყრივარ თმობასა,
გული ვერ გასძლებს ნიადაგ შავთა წამწამთა სობასა,
თუ რას მეწევი, მეწიე, თვარა მივჰხდები ცნობასა!

მე ვირე ამა წიგნისა პასუხი მომივიდოდეს,
ვსცნობდე, გინდოდე საკლავად, ან ჩემი რა გაგვიდოდეს,
მუნამდის გავსძლო სულთა დგმა, გული რაზომცა მტკიოდეს,
სიცოცხლე, ანუ სიკვდილი გარდმიწყდეს, ნეტარძი, ოდეს!”

ფატმან ხათუნ დაწერა და გაუგზავნა წიგნი მისი.
ყმამან ასრე წაიკითხა, და ვინმეა, ანუ თვისი;
თქვა: “არ იცის გული ჩემი, ვინ მაშიკობს, ვისსა ვისი,
რომე მიმიჩს სამიჯნურო, რათ ვამსგავსო მე მას ისი!”

თქვა: “ყვავი ვარდსა რას აქმნევს, ანუ რა მისი ფერია!
მაგრა მას ზედა ბულბულსა ჯერთ ტკბილად არ უმღერია.
უმსგავსო საქმე ყოველი მოკლეა, მით ოხერია.
რა უთქვამს, რა მოუჩმახავს, რა წიგნი მოუწერია!”

Also schrieb sie einen Sendbrief dem Erzeuger ihrer Qualen,
wußte ihre bittre Liebe und Betrübnis recht zu malen.
Herzbewegend war dies Schreiben, wie ein Schein von Wundenmalen.
Solch ein Blatt bewahrt man zärtlich, wirft’s nicht in die Feuerschalen.

„Hör mich, Sonne, da denn Gott dich als Gestirn erschaffen wollt!
Denen, die du fliehst und meidest, ist des Lebens Glück nicht hold.
Aber wer dir liebend nah kommt, den verzehrt dein Flammengold.
Nur den Sternenkreis beglückst du, der dich prahlerisch umrollt.

Wer dich schaut, Holdseliger, liebt dich, hilflos klagend und besessen.
Rose, sollten Nachtigallen je den Weg zu dir vergessen?
Blumen welken, wenn du fern bist, und mein Herz verdorrt indessen.
Ich verschmacht, eh deine Strahlen die gestreckte Bahn durchmessen.

Gott mein Zeuge: Furcht befällt mich, solch verwegnen Brief zu wagen.
Doch die Kraft des Duldens schwand mir; nein, ich kann’s nicht länger tragen
Wehrlos bin ich längst vor deinem süßen Schaun und Wimpernschlagen.
Gönnst du Hilfe mir, so hilf mir, sonst erlieg ich meinen Plagen.

Den Bescheid erwartend, will ich mich noch fügen und bescheiden,
bis ich weiß, ob du Erfüllung mir bestimmst, ob neue Leiden;
will derweil dies Leben dulden und mich in Ergebung kleiden.
Laß mein Los sich bald entscheiden: Tod und Gnade – eins von beiden!“

Also lautete das Schreiben, das dem Ritter Phatma sandte.
Doch er las es so, als wär sie Schwester ihm und Anverwandte.
Sprach: „Wie schade, daß sie meines Herzens wahre Not nicht kannte!
Darf ich sie mit der vergleichen, die mich süß in Minne bannte?“

Sprach: „Fürwahr, was hat die Krähe mit der Rose je gemein?
(Sang die Nachtigall der Rose auch noch keine Melodein.)
Das Vertrackte, Abgeschmackte kann nur Spreu im Winde sein.
Was für Albernheiten schreibt sie, welch verworrne Faselein!“