დაწერა: “ფრიდონ მაღალო, სვე-სრულო მეფეთ-მეფეო,
ლომისა მსგავსო ძალ-გულად, მზეო შუქ-მოიეფეო,
მოვლენილო და მორჭმულო, მტერთა სისხლისა მჩქეფეო,
უმცროსმან ძმამან შორი-შორ სალამი დავიყეფეო!

ჭირნი ვნახენ და მო-ცა-მხვდა ნაცვალი ჭირ-ნახულისა,
კარგა მოხდომა საქმისა ჩემისა გაზრახულისა;
მიცნია მართლად ამბავი პირისა მზედ სახულისა,
დამარჩენელი ლომისა მის, ქვესკნელს დამარხულისა.

იგი მზე ქაჯთა მეფესა ჰყავს, ქაჯეთს პატიმარია.
მუნ მისლვა მიჩანს თამაშად, თუცა გზა საომარია.
ნარგისთათ წვიმა ბროლისა წვიმს, ვარდი ნაწვიმარია,
ჯერთ ქალსა ქაჯნი არ ახლვან, მაგრა სპა უამარია.

გულ-მხიარული ვიხარებ, ამად არ ცრემლი მმილდების,
სადაცა შენ და შენი ძმა ხართ, ძნელი გაადვილდების;
რაცა მოგინდეს, უცილოდ იქმთ, იგი არ აგცილდების,
არ თურე კაცმან დაგიდგნას, ვეჭვ, კლდეცა გაგილბილდების.

აწ შემინდევ, ვერა გნახე, შორს ამისთვის წაგიარე,
გზა-გზა ყოვნად აღარა მცალს, პატიმრად-ა იგი მთვარე;
ადრე მოვალთ მხიარულნი, ჩვენი ნახვა გაიხარე,
ამის მეტი რაღა გკადრო, ძმასა ძმურად მოეხმარე.

ამა მონათა ჩემ ზედა გარდაუხდელი გულია:
ამოდ მმსახურეს, თქვენი-მცა გული ამათთვის სრულია!
ქება რად უნდა მას, ვინცა თქვენ თანა ხან-დაზმულია?
მსგავსი ყველაი მსგავსსა შობს, ესე ბრძენთაგან თქმულია”.

ესე უსტარი დაწერა, შეკრა და წა-ცა-ხვია მან,
მისცა ფრიდონის მონათა ვარდმან და ვითა იამან;
შესთვალა ზეპირ, რაცა ხმდა სრულად, მართ ვითა ჰგია, მან,
მათ მარგალიტი უჩვენის ძოწისა კარმან ღიამან.

Und er schrieb: „Phridon, erhabner Fürst der Fürsten, voller Gnaden,
tapfrer Löwe, lichte Sonne, Glanz von strahlenden Gestaden!
Herr der Heermacht, dir geziemt es stets, im Feindesblut zu baden!
Ich, ein jüngrer Bruder, grüß dich, Herrscher, ohne Fehl und Schaden!

Endlich ward mir Lohn, Vergeltung, für erlittne Bitternisse;
welch ein Fund krönt meine Suche, höre, edler Freund, und wisse:
von der Sonnenschönen ward mir Kunde, sichre und gewisse –
daß der Leu, im Gram begraben, nimmer Trost und Hoffnung misse.

Jener Stern der Schönheit schmachtet in der Kadshen-Burg gefangen.
Leichtes Spiel scheint mir der Hinweg, doch wird uns Gefecht empfangen.
Die Kristallflut der Narzissen perlt auf feuchten Rosenwangen.
Fern ist noch der Kadshen Hauptmacht, doch des Burgheers Kräfte langen.

Sieh, mein Herz gehört dem Jubel; Pein und Irrsal sind vorbei.
Keine Schwierigkeit erschreckt mich, steht, Gebrüder, ihr mir bei.
Denn was immer ihr erstrebtet, ihr erwirkt es wohl, ihr zwei.
Jeder Gegner muß euch weichen, ob er auch ein Felsblock sei.

Nun verzeih, daß ich vorbeizog, nicht in deiner Stadt einkehrte;
doch ich bin in Hast, gefangen weiß ich die so Liebenswerte.
Freu dich, bald bring ich den Freund dir, froh, im Harnisch, mit dem Schwerte.
Was kann ich noch sagen? Hilf ihm, wie die Bruderpflicht dich lehrte!

Nicht genügend konnt ich deinen Leuten Gunst und Dank erweisen.
Nimm fürlieb mit meinem Lobe: laß sie wackre Kerle heißen!
Doch Phridons Gefolg erheischt nicht, daß wir’s noch besonders preisen.
‚Wahrlich, Gleiches zeugt nur Gleiches‘, dies versichern uns die Weisen.“

Schrieb’s und drehte die Epistel bandumschnürt zur schlanken Rolle,
reichte sie Phridons Getreuen, er, der Veilchenzaubervolle;
bat noch, daß die Schar sein Schreiben mündlich gut ergänzen solle.
Sein Korallenmund voll Perlen bat noch, daß ihm keiner grolle.