ერთი მონა დასტაქარი მყვა და წყლულნი შეუხვივნა,
ისრის პირნი ამოუხვნა, დაკოდილნი არ ატკივნა.
მერმე ვჰკითხე: “ვინ ხარ, ანუ მკლავმან შენმან ვისგან ივნა?”
საამბობლად დამირიგდა, თავი მისი გაამჩივნა.

პირველ მითხრა: “არა ვიცი, რა ხარ, ანუ რას გამსგავხო?
ანუ ეგრე რამ დაგლია, ანუ პირველ რამ გაგავსო?
რამან შეგქმნა მოყვითანოდ, ვარდ-გიშერი რომე ჰრგავსო?
ღმერთმან მისგან ანთებული სანთელიცა რად დაგავსო?

მულღაზანზარის ქალაქი, ახლოს მე მაქვსო რომელი,
ნურადინ-ფრიდონ სახელ მძეს, მეფე ვარ მუნა მჯდომელი;
ესე საზღვარი ჩემია, სადა ხარ გარდამხდომელი,
ცოტა მაქვს, მაგრა ყოველგნით სიკეთე-მიუწდომელი.

მამის ძმა და მამა-ჩემი პაპამ ჩემმან გაყვნა ოდეს,
ზღვასა შიგან კუნძულია, – ჩემად წილად მას იტყოდეს, –
თვით ბიძასა ჩემსა მიჰხვდა, ვისთა შვილთა აწ დამკოდეს;
მათკენ დარჩა სანადირო, არ მივსცემდი, მომერჩოდეს.

დღეს გამოვე ნადირობას, ზღვისა პირსა ვინადირე,
მუნა გასვლა მომნდომოდა, მით მრეკალი არ ვახშირე;
სპათა ვუთხარ: “მომიცადეთ, მოვიდოდე მეცა ვირე!”
ხუთთა ოდენ ბაზიერთა მეტი არა დავიჭირე.

ნავითა გავე, ზღვისაგან შტო რამე გამოვიდოდა.
არა მოვჰკრეფდი გამყოფთა, ვთქვი, ჩემთა რად დავჰრიდო, და-?
დამეძაბუნნეს, სიმრავლე მე მათი არ გამვიდოდა,
ვნადირობდი და ვიზახდი, ხმა ჩემი არ უდიდოდ-ა.

მართლად იჯავრეს, წუნობა მათი თუ ესრე ხმდა ვითა!
გამომეპარნეს ლაშქარნი, გზანი შემიკრეს ნავითა,
თვით ბიძასძენი ჩემნიცა შესხდეს მათითა თავითა,
ჩემთა გაუხდეს ლაშქართა ომად თავისა მკლავითა.

“One of my slaves was a leech, so he carefully drew out the arrow,
Bound up the wound and soothed it, and allayed the pain with some ointment.
Only then I asked the stranger: ‘Who are you, by whom were you wounded?”
After bewailing himself he began to narrate his story.

“He said: ‘Who you are I know not. To none on earth can I liken you.
Why have you sickened and languished, like the waning moon of the heavens?
Why has the glow of your rose and your jet grown pallid and sallow?
Why has the Lord extinguished the light that He kindled within you?

“‘l am Nuradin Pridon and live not far from this region
In the city of Mulghazanzar where I dwell and am absolute ruler.
Here, where we stand, are the bounds of the realm wherein I am master.
My kingdom is small, it is true, but my people are happy and prosperous.

“’My grandsire divided the kingdom between my father and uncle.
He said my share was an island of which he made me the owner.
But it was seized by that uncle whose sons have fallen upon me
As I refused to give up the place which was given to me.

“‘Early this morning I went and hunted along the seashore;
But Wishing to hunt on the island I took but a few of my beaters.
Wait for me here while I hunt’, I commanded my army of soldiers,
And left them behind me taking along but five of my falconers.

“‘We went by boat up a creek that flowed to the sea from the island.
Having no fear I landed, sure that my kin would not harm me.
Why should I fear I thought. Am I not the lord of the island?
So as no one appeared I gaily halloed and shouted.

“‘They heard and were vexed, It seems at the thought that I scorned and disdained them.
But they approached us stealthily and surrounding my men with their soldiers,
Blocked up the road that led to my soldiers and ship by the seashore.
With swords in their hands, my cousins rushed on my soldiers and slew them.

მათი მესმა, დავინახე ზახილი და ხრმალთა ელვა,
ნავი ვსთხოვე მენავეთა, მით ვიყივლე მე ერთხელ ვა,
ზღვასა შევე, მომეგება მეომარი ვითა ღელვა,
სწადდა, მაგრა ვეღარა ქმნეს ჩემი ზედა წამოქელვა.

კვლა სხვანი დიდნი ლაშქარნი უკანა მომეწეოდეს,
იქით და აქათ მომიხდეს, ერთგნით ვერ მომერეოდეს,
არ მომწურვოდეს წინანი, ზურგით მესროდეს მე ოდეს,
ხრმალსა მივენდევ, გამიტყდა, ისარნი დამელეოდეს.

მომეჯარნეს, ვეღარა ვქმენ, ნავით ცხენი გარდვიხლტუნვე,
ზღვა-ზღვა ცურვით წამოვუვე, ჩემნი მჭვრეტნი გავაცბუნვე;
თანა-მყოლნი ყველაკანი დამიხოცნეს, დამრჩეს მუნვე,
ვინცა მდევდის, ვერ შემომხვდის, მივუბრუნდი, მივაბრუნვე.

აწ იგი იქმნას, რაცაღა ენებოს ღმრთისა წადილსა!
ვეჭვ, ჩემი სისხლი არ შეჰრჩეს, ძალი შემწევდეს ქადილსა!
ოხრად გავუხდი ყოფასა მათ საღამოსა და დილსა,
ვუხმობ ყვავთა და ყორანთა, მათ ზედა ვაქმნევ ხადილსა!”

ამა ყმამან შემიკვეთა, გული მისკე მიმიბრუნდა.
მოვახსენე: “აჩქარება შენი ყოლა არა უნდა,
მეცა თანა წამოგყვები, დაიხოცნენ იგი მუნ, და-!
ჩვენ ორთავე მეომარი განაღამცა შეგვიძრწუნდა!.

ესეცა ვუთხარ: “ამბავი ჩემი არ გაგეგონების,
უფრორე წყნარად გიამბობ, თუ ჟამი ჩვენ გვექონების”.
მან მითხრა: “ლხინი საჩემო მაგას არ შეეწონების!
დღედ სიკვდილამდის სიცოცხლე შენ ჩემი დაგემონების”.

მივედით მისსა ქალაქსა ტურფასა, მაგრა ცოტასა;
გამოეგებნეს ლაშქარნი, ისხემდეს მისთვის ოტასა,
პირსა იხოკდეს, გაჰყრიდეს ნახოკსა ვით ნაფოტასა,
ეხვეოდიან, ჰკოცნიდეს ხრმალსა და სალტე-კოტასა.

“‘I heard the loud shouts of their men, beheld the flash of their lances.
Begging a boat of the boatman, I sailed down the creek to the seashore.
Like the waves of a swelling sea, they rushed upon me in hundreds
With brandishing swords, but In vain did they try to compass or engage me

“‘The troops In the front drove me back where another great host was advancing.
I brandished my sword and wheeled round just as they charged upon me.
Suddenly my sword broke to pieces; my shafts were also exhausted.
Uttering yells of savage delight they closed in upon me.

“‘Thus to my utter despair they surrounded and advanced to seize me,
But with the speed of an arrow my courser leaped into the water.
Curse him!’ they shouted in fury and straightway destroyed all my soldiers.
Thus I escaped certain death from the hands of my treacherous cousins.

“‘As there is a God in Heaven so will my blood be avenged!
May God grant me strength and the power to bring my boast to fulfilment!
They will lament their existence and their lives will be one endless wailing,
And of their cursed bodies will ravens and crows make a banquet”.

“Thereat did love and esteem awake in my heart for tile stranger.
‘There is no need’, I told him, ‘for you to hasten without me.
I shall go forward with you and do vengeance upon those traitors.
We two are warriors, not cowards, no fear can alarm or possess us”.

“‘You know not’, I said, ‘who I am nor have you heard my story.
But I shall tell it to you at leisure when we have time’.
What joy can be weighed against this to me!’ was Pridon’s reply.
I swear by your life and by Heaven to devote all my life in your service.

“‘After resting a while we went to his beautiful city
Where we were met by his armies who wept on seeing him wounded.
They wailed and scratched their faces, rent their garments to pieces.
First they warmly embraced him, then kissed the hilt of his sabre.