თათბირი ნურადინ-ფრიდონისა

COUNSEL OF NURADIN PRIDON

ფრიდონ თქვა: “ვიტყვი სიტყვასა, ვეჭვ, ჩემი არ დამცთარია:
ჩვენ ცოტანი ვართ, ქალაქი დიდთაგან საომარია;
პირის-პირ ომი არ ძალ-გვიც, არ ჟამი საკვეხარია,
ათას წელ ვერსით შევუვალთ, თუ ზედ დაგვიხშან კარია.

ჩემსა სიმცროსა გამზრდელნი სამუშაითოდ მზრდიდიან,
მასწავლნეს მათნი საქმენი, მახლტუნვებდიან, მწვრთიდიან;
ასრე გავიდი საბელსა, რომ თვალნი ვერ მომკიდიან,
ვინცა მჭვრეტდიან ყმაწვილნი, იგიცა ინატრიდიან.

აწ ვინცა ვიცით უკეთე შეტყორცა საგდებელისა,
მან ერთსა ბურჯსა გარდვაგდოთ წვერი საბლისა გრძელისა,
მას ზედა გავლა ასრე მიჩნს, ვითა გარბენა ველისა.
თქვენ ჭირად გიყო შიგანთა პოვნა კაცისა მრთელისა.

აბჯრითა გავლა არად მიჩნს ჭირად, გატანა ფარისა;
შიგან ჩავხლტები კისკასად, ვეცემი მსგავსი ქარისა,
ლაშქართა დავჰხოც, გავახვამ, ჰნახოთ გაღება კარისა!
თქვენცა მუნ მოდით, სადაცა გესმას ზრიალი ზარისა”.

“Now listen patiently to what I shall tell you”said Pridon.
“We are but few, you know, and the city is strong and impregnable.
However we flatter ourselves can we overcome their number?
We can find no way through that gate though we stand here for ever.

“I was taught in my childhood by many experienced tutors,
And was instructed in all kinds of games and trained in gymnastics.
I walked on a rope with such speed that no eyes could follow me.
The boys of the place who saw me envied my skill and my prowess.

“Which of you know how to tie a noose, and can cast a lasso?
Then we could throw the end of the rope to the top of that tower.
I shall climb and walk it as though I were crossing a grass-covered meadow,
And like a storm’s onslaught, I shall fall on the Kajis and slay them.

“I shall go lightly across it though shield and armour are heavy;
From there I shall nimbly leap down and burst on the Kajls like thunder;
And like the wrath of God I shall slay all the soldiers within it.
And when I open the gate rush in where the uproar is greatest”.