დაწერა, თუ: “ჩემნო ყმანო, გამზრდელნო და ზოგნო ზრდილნო,
ერთგულნო და მისანდონო, ამას ზედა გამოცდილნო,
თქვენ ჩემისა საწადლისა მიდგომილნო, ვითა ჩრდილნო,
წიგნი ჩემი მოისმინეთ, ყოვლნო ერთგან შემოყრილნო!

მიწაცა თქვენი ავთანდილ, ისმინეთ, გიწერ მე რასა:
თვით ვიქმ ხელითა ჩემითა ამა წიგნისა წერასა,
ცოტასა ხანსა ვარჩივე გაჭრა სმასა და მღერასა,
პურად და საჭმლად მივენდევ ჩემსა მშვილდსა და ცერასა.

საქმე რამე მიც თავისა ზე სადმე გარდსახვეწელი,
დავყო მარტოდ და ღარიბად ესე წლეული მე წელი,
გემუდარები ამისთვის, ვარ თქვენი შემომხვეწელი,
მე დამახვედროთ სამეფო მტერთაგან დაულეწელი.

მე შერმადინ დამიგდია, ჩემად კერძად პატრონობდეს,
სიკვდილსა და სიცოცხლესა სადამდისცა ჩემსა სცნობდეს,
ყოვლთა მზეებრ მოგეფინოს, ვარდს არ ზრვიდეს, არ აჭნობდეს,
შემცოდესა ყველაკასა ვითა ცვილსა დაადნობდეს.

თქვენცა იცით, გამიზრდია, ვითა ძმა და ვითა შვილი.
ამას ასრე ჰმორჩილობდით, არის ვითამც ავთანდილი,
ბუკსა იკრას, აქმნევინეთ ყოვლი საქმე, ჩემგან ქმნილი;
მე თუ დრომდის არ მოვიდე, გლოვა გმართებს, არ სიცილი”.

ესე წიგნი გაასრულა წყლიანმან და სიტყვა-ნაზმა,
წელთა ოქრო შემოირტყა, საღარიბოდ მოეკაზმა,
ბრძანა: “მინდორს შევჯდებიო”, ლაშქარიცა დაერაზმა;
მასვე წამსა წამოვიდა, შინა ხანი არა დაზმა.

ბრძანა: “წადით ყველაკაი, აქა მომხრედ არვინ მინა”.
მონებიცა მოიშორვა, თავი გაითავისწინა,
მარტო გარე შემობრუნდა შამბი შიგან გაირბინა,
მიწყივ მისად საგონებლად მისი მკლველი თინათინ- ა.

Drin stand: „Zöglinge, Erzieher und Vasallen, lest den Brief.
Ihr, erprobt und zuverlässig, deren Freimut echt und tief,
deren Wille, wie mein Schatten, meinem nie zuwiderlief,
kommt, vernehmt dies Schreiben alle, die mein Rat zusammenrief.

Ich bin Awthandil, zu euren Füßen Stein und Staub und Sand.
Diese Urkund als Vermächtnis schreib ich heut mit eigner Hand.
Kurze Zeit, statt hier zu schwelgen, will ich wandern über Land.
Einzig seien Pfeil und Bogen meiner Nahrung Unterpfand.

Auswärts ruft mich ein Geschehnis, ungeahnt und sonderbar;
fahren muß ich in die Ferne, einsam pilgern dieses Jahr.
Euch nun bitt ich, euch beschwör ich, denen ich Gebieter war:
wahret mir das Reich indessen gegen Feinde und Gefahr.

Mein Statthalter sei derweilen Schermadin, der Makellose.
Eh ihm gute oder schlimme Nachricht kommt von meinem Lose,
strahlt er euch als Herr und Sonne, nimmer friert noch welkt die Rose;
doch wie Wachs schmelzt er die Bösen, daß kein Frevler ihn erbose.

Ich erzog ihn so, als ob er Sohn mir oder Bruder wär;
folgt ihm denn, als ginge selber Awthandil vor euch einher;
ruft euch Kriegsalarm, vollbringe, was ich selbst vollbrächte, er;
weint, erweist mir letzte Ehren, wenn ich nimmer wiederkehr.“

Also schloß er dies sein Schreiben gütig mit beredter Wendung.
Goldgegürtet brach er auf nun, ganz bereit zu seiner Sendung.
Querfeldein hieß er sie reiten, die sich reihten in Vollendung,
und verließ das Haus der Väter spornstreichs, ohne Zeitverschwendung.

„Geht, ich brauch euch nicht“, befahl er, „Ritter, Page, Paladin!“
Sandte sein Gefolg nach Hause, ließ die Knappen heimwärts ziehn;
wandte rasch sein Roß und sprengte quer durch Röhricht, Bambusgrün,
nur begleitet von der Sehnsucht, von der Qual um Thinathin.