წიგნი ნესტან-დარეჯანისა საყვარელსა თანა

CARTA DE NESTÁN DAREDJANI A SU AMADO

მონა მოვიდა, მიამბო ამბავი მან მართალია:
თქვენსა ამბავსა იკითხავს აჯიღოსანი ქალია.
მაშინვე ვიცან, ავიჭერ, ჩქარ-ჩქარად გულ-გამკრთალია;
მოვიდა, ვნახე ასმათი ჩემ თანა მომავალია.

მე ვისთვის ვკვდები, მეამა ასმათის ნახვა მე მისად.
აღარ მივუშვი, ვაკოცე, ქმნადღა თაყვანის-ცემისად;
ხელი მოვჰკიდე, დავისვი ახლოს ტახტისა ჩემისად,
ვჰკითხე, თუ: “ნეტარ, მისრულა მორჩი ალვისა ხე მისად?

მიამბე მისი ამბავი, სხვად ნურას მეუბნებია!”
მითხრა, თუ: “გკადრებ მართალსა, აწ ჩემგან არ-სათნებია,
დღეს ერთმანერთი გინახავს და ტურფად მოგწონებია,
აწ კვლაცა ცნობა ამბვისა მას ჩემგან უბრძანებია”.

წიგნი მომართვა, ჩავხედენ, პირისა თემთა მთენისა.
ეწერა: “ვნახე სიტურფე წყალ-ჯავარისა შენისა.
ომ-გარდახდილი ჰშვენოდი, შენატევები ცხენისა,
არ-ავი მიმიჩს მიზეზი ჩემისა ცრემლთა დენისა.

ღმერთმან თუ მცა ენა ჩემი ქებად შენდა უშენოსა,
შენთვის მკვდარი აღარ ვიტყვი, მაშა მომკლავ უშენოსა;
მზემან ლომსა ვარდ-გიშერი ბაღჩას ბაღად უშენოსა;
შენმან მზემან, თავი ჩემი არვის ჰმართებს უშენოსა!

თუცა მიგდის ღვარი ცრემლთა, მაგრა ცუდად არ იდენო,
ამას იქით ნუღარ იდენ, ჭირსა თავი არიდენო;
შენნი მჭვრეტნი ჩემთა მჭვრეტთა აგინებენ, არ იდენო;
რომე წეღან მოგეხვივნეს, იგი ჩემთვის არიდენო.

იგი მე მომცენ რიდენი, რომელნი წეღან გშვენოდეს,
რა მნახო, შენცა გეამოს, შენეულითა მშვენოდეს;
ესე სამკლავე შეიბი, თუ ჩემი გა-ღა-გვლენოდეს,
ერთი ასეთი ცოცხალსა სხვა ღამე არ გაგთენოდეს”.

Un esclavo obediente entró; venía a traerme noticias ciertas.
Dijo: “Una mujer con velo ha llegado y pregunta por vos”.
Adiviné al punto y me apresuré a recibirla con el corazón emocionado,
y para mi alegría, reconocí a Asmath que venía caminando hacia mí.

Por aquella que me mata me alegré de ver a Asmath como si fuera ella misma.
Le impedí que se inclinaba para saludarme y la abracé con ternura;
luego la tomé de la mano y la hice sentar junto a mí en el diván.
La saludé diciendo: “Bendita seas, vienes como una flecha de mi árbol de aloe.

Dime qué noticias traes, no quieras hablarme de ningún otro asunto”.
Asmath me respondió: “Te hablaré con franqueza, pues no quiero ser lisonjera.
Hoy os habéis mirado el uno al otro y habéis gozado tiernamente.
Ahora mi dueña me envía de nuevo para que a través de mí puedas saber de ella”.

Asmath me entregó una carta que me iluminó como la luz de su hermosura.
Ella me escribía: “He visto en este día cómo tu resplandor iguala al diamante;
nunca otro héroe al regreso de la batalla te sobrepasó en hermosura;
eres merecedor de mi amor y de mis lágrimas, que no pueden ser contenidas.

Si Dios me hubiera otorgado el don de la elocuencia, podría elogiarte.
Muero por tu causa, muero por tu ausencia, y no puedo decirlo.
Tu sol tiene un jardín de rosas para ti, un pequeño jardín para el león.
Soy enteramente tuya, tu sol no pertenece a ningún otro, solamente a ti.

Las lágrimas que has derramado por mí, no han sido en vano,
pero desde ahora no más dolor, aleja de ti el llanto y los suspiros.
Los que te rodean me dan celos, pero no les pongas mala cara.
Como presente de amor, entrégame el velo que cubría tu rostro.

Regálame ese velo maravilloso que te embellecía el otro día,
que al verme te encante saber que algo tuyo me sirve de adorno,
y pon en tu muñeca este brazalete, si mi presente te honra;
de este modo nunca más tendrás noches tan largas como las que has sufrido”.