ეპილოგი

Επίλογος

გასრულდა მათი ამბავი ვითა სიზმარი ღამისა.
გარდახდეს, გავლეს სოფელი, – ნახეთ სიმუხთლე ჟამისა!-
ვის გრძლად ჰგონია, მისთვისცა არის ერთისა წამისა.
ვწერ ვინმე მესხი მელექსე მე რუსთველისად ამისა.

ქართველთა ღმრთისა დავითის, ვის მზე მსახურებს სარებლად,
ესე ამბავი გავლექსე მე მათად მოსახმარებლად,
ვინ არის აღმოსავლეთით დასავლეთს ზართა მარებლად,
ორგულთა მათთა დამწველად, ერთგულთა გამახარებლად.

დავითის ქმნანი ვითა ვთქვნე სიჩალხე-სიხაფეთანი!
ესე ამბავნი უცხონი, უცხოთა ხელმწიფეთანი,
პირველ ზნენი და საქმენი, ქებანი მათ მეფეთანი,
ვპოვენ და ლექსად გარდავთქვენ, ამითა ვილაყფეთანი.

ესე ასეთი სოფელი, არვისგან მისანდობელი,
წამია კაცთა თვალისა და წამწამისა მსწრობელი!
რასა ვინ ეძებთ, რას აქმნევთ? ბედია მაყივნებელი,
ვის არ შეუცვლის, კარგია, ორისავ იყოს მხლებელი.

ამირან დარეჯანის ძე მოსეს უქია ხონელსა,
აბდულ-მესია – შავთელსა, ლექსი მას უქეს რომელსა,
დილარგეთ – სარგის თმოგველსა, მას ენა-დაუშრომელსა,
ტარიელ – მისსა რუსთველსა, მისთვის ცრემლ-შეუშრომელსა.

Σάν τό όνειρο τής νύχτας γοργά πέρασαν τά χρόνια
καί πεθάναν οί άφέντες. ‘Ό,τι δέν ύπάρχ’ αιώνια
είναι μιά μικρή στιγμούλα κι είν’ ή ζήση ψέμα μόνο.
Πώς νά ψάλλω γώ ό Μέσχης Ρουσταβέλη τέτοιο πόνο;

Γιά τής Γρούζιας τό ρήγα, τό Δαβίδ τό λαμπερό,
έγραψα αύτούς τούς στίχους νά περνάω τόν καιρό,
πού σ’ Ανατολή καί Δύση πέρασε κατακτητής,
τών πιστών φίλων προστάτης, τών έχτρών εκδικητής.

Πώς νά ψάλλω γιά τά έργα τού Δαβίδ καί τήν άντρεία;
Γιά τούς ξένους βασιλιάδες τή θαυμάσια ιστορία,
πού τά έθιμα, τά ήθη έξυμνά καί τή φιλία,
βρήκα καί σέ στίχους νέους έγραψα μέ προθυμία.

Τέτοιος ειν’ αύτός ό κόσμος, δέν έχει έμπιστοσύνη,
μιά ριπή ’ναι τών ματιών μας, πού τά βλέφαρά μας κλείνει.
Τρέχετε, μά τί ζητάτε; Είναι άστατη ή τύχη,
εύτυχής πού στούς δυό κόσμους σταθερή τήν έπιτύχει.

Τόν Άμιράν τοΰ Ταρετζάν έψαλ’ ό Μοσσέ Χονέλη,
τόν Άπτούλ Μεσσία ψάλλουν τά τραγούδια τοΰ Σαβτέλη.
Εύθυμα τό Ντελαργέτη ΰμνησ’ ό Σαργής Τμογβέλη,
καί τόν Ταριέλ μέ δάκρυα ψάλλω γώ ό Ρουστβέλη.