წიგნი ტარიელისა საყვარელთანა

FIRST LETTER WRITTEN BY TARIEL TO HIS BELOVED

თვალთა დავიდევ უსტარი მე მისგან მონაწერია.
პასუხად ვსწერდი: “მთვარეო, შენმცა მზე ვით მოგერია?
მე ღმერთმან იგი ნუ მომცეს, რაც არა შენი ფერია!
სიზმრად მგონია, დარჩომა ჩემი ვერ დამიჯერია”.

ასმათს ვუთხარ: “მე პასუხსა ამის მეტსა ვერ მივჰხვდები;
ესე ჰკადრე: “რათგან, მზეო, ჩემთვის ნათლად აღმოჰხდები,
აჰა, მკვდარი გამაცოცხლე, ამას იქით აღარ ვბნდები,
რასაცაღა სამსახურსა, ვტყუვი, თუღა ვერიდები”.

ასმათ მითხრა: “მე მიბრძანა, ესე ვქმნათო, ესე სჯობდეს:
ვინცა გნახოს, ჩემგან მისსა საუბნარსა ვერა სცნობდეს,
ჩემად ნახვად მოვიდოდეს, შენ ვითამცა გაშიკობდეს”;
და-ცა-მვედრა: ” ამირბარსა უთხარ, ასრე ნამუსობდეს”.

მეკეთა ესე თათბირი, სიბრძნე გულისა მისისა,
მისი, მზესაცა რიდება ჰქონდის ნახვისა ვისისა;
მისგან მომეცა მოსმენა არ საუბრისა მქისისა,
ვისთა შუქთაგან უკუნსა ჰგვანდის სინათლე დღისისა.

ასმათს მივართვი რჩეული თვალი ოქროსა ჯამითა;
მან მითხრა: “არა, არ მინდა, ვარ გამაძღარი ამითა”.
ერთი აიღო ბეჭედი, მართ აწონილი დრამითა:
ესე კმა ნიშნად, სავსე ვარ სხვად ხელის შესაბამითა.

ქალი ადგა, წამოვიდა; მე ლახვართა გულსა მრიდეს,
ლხინმან ბნელი განმინათლა, დაშრტეს, ცეცხლნი რომე მწვიდეს;
შევე, დავჯე ნადიმადვე, ჩემნი სწორნი სადა სმიდეს.
მხიარულმან საბოძვარი გავეც, ზამი გაადიდეს.

“This was the letter I read which the sun-like maiden had sent me.
The answer I sent went like this: ‘O moon, no sun can surpass you.
Humbly I pray to the Lord to make me deserve your affection.
I marvel and think it a dream! Can mortal endure such happiness?’

“Turning to Asmat I said: ‘This is all I can write in answer.
Tell her as follows: ‘O sun-maid, since you have risen before me,
Restored me to life who was dead, I will languish and weaken no more.
Call me a coward and liar if I shun even death in your service’.

“Asmat replied: ‘I was told by my mistress to tell you the following:
Better,’ she says, ‘to be silent and keep this affair a secret.
Tell him to come as your lover so that no one should know of our meeting.
This she requests you to do; for love, she says, must be hidden”.

“The counsel she gave me was pleasing and uttered in eloquent phrases.
It was a joy to my soul that the maiden had counselled so wisely.
The life-giving wisdom of her whom even the sun feared to gaze on,
Beside whose resplendence the light of the sunniest day was like darkness.

“Then I gave Asmat a cup full of rare and valuable jewels.
I have plenty like these’, she said, and refused to accept it.
But from the jewels she selected a ring weighing less than a drachma.
She said and bent low before me: ‘This is enough as a token!”

“’Asmat departed. My heart was no longer pierced through with lances.
Darkness was turned into daylight and the fires that had scorched were abated.
Then I returned to the hall where my comrades were merrily feasting.
And in the transport of joy bestowed rich presents upon them.