მე ვარო მონა მეფისა მაღლისა, ქაჯთა მფლობლისა;
მათ მიჰხვდა ცემა სენისა, მათისა დამამხობლისა:
მოგვიკვდა შემწე ქვრივისა, შემწყნარებელი ობლისა,
აწ შვილთა მისთა და მისი ზრდის, უკეთესი მშობლისა.

დულარდუხტ არის დიაცი, მაგრა კლდე, ვითა ლოდია,
ვისცა არ დაჰკოდს, ყმა მისი ვერავის დაუკოდია;
მას უსხენ წვრილნი ძმის-წულნი: როსან და ერთი როდია, –
აწ იგი ქაჯეთს ხელმწიფედ ქვე ზის, მორჭმული სწოდია.

გვესმა ამბავი, ზღვათ იქით სიკვდილი დისა მათისა,
შეიჭირვებდეს ვაზირნი, დაშალეს ქმნა ხალვათისა:
ვითა ვჰკადროთო დავსება პირისა, ხმელთა მნათისა?
როშაქ მონაა, თავადი მონისა ბევრ ათასისა.

როშაქ ბრძანა: “მო-ცა-ვინ -მკლას, მე ტირილსა არ დავჰხვდები.
მინდორს წავალ, ვიმეკობრებ, ალაფითა ავივსები,
შინა მოვალ შოვებული, ადრე ზედა მოვესწრები,
მეფე დისა დატირებად წავიდოდეს, წა-ცა-ვჰყვები”.

გვითხრა მისთა ხელისათა: “წავალ, თანა წამომყევით!”
წაგვიტანა მონა ასი, ყველაკაი მისგან რჩევით.
დღისით, მზისით ვმეკობრობდით, ღამეთაცა ვიყვნით თევით;
დია ვლეწეთ ქარავანი, ლარი ჩვენკე გარდმოვდევით.

მინდორ-მინდორ მოვდიოდით ჩვენ ღამესა დია ბნელსა,
დიდნი რამე სინათლენი გამოგვიჩნდეს შუა ველსა;
ვთქვით, თუ: “მზეა, ნუთუ ზეცით ჩამოჭრილი ზედა ხმელსა!
დაბნეულნი მივეცენით გონებასა ჩვენსა მსჯელსა.

ზოგთა ვთქვით: არის ცისკარი; ზოგთა ვთქვით: არის მთვარეო;
მას დარაზმულთა მივჰმართეთ, ახლოს-მცა ვნახეთ ბარეო!
შორს მოვუარეთ, მივედით, შემოვადეგით გარეო;
მით ნათლიდაღმა გამოხდა ხმა, ჩვენი მოუბარეო.

Ich bin vom Gesind des Herzogs, der da herrscht im Kadshen-Gau.
Mein Gebieter ward zum Opfer einer Krankheit, schwer und rauh.
Witwen, Waisen, die er schirmte, weinten bei der Leichenschau.
Für die Prinzen sorgt nun seine Schwester, eine tüchtige Frau.

Härter als ein Felsblock scheint sie, und man nennt sie Dularducht.
Wer ihr dient, ist unverwundbar, fällt den stärksten Feind mit Wucht.
Rossan und Rodia, ihre Neffen, hält sie klug in Zucht,
herrscht im Kadshen-Land nun selber, weckt der Nachbarn Eifersucht.

Über See starb ihre Schwester; wer’s zuerst vernahm, erschrak.
In den Häusern der Wesire war’s ein schwarzer Schreckenstag.
»Wie der Herrin melden, daß nun jene Leuchtende erlag?«
frug des Burghofs Schergenhauptmann, der verschlagne Schelm Roschak.

»Haut mir ab das Haupt, ich bleib nicht! Ich ertrag kein Weibergreinen;
tu mit unsern Burschen lieber einen Raubzug, einen kleinen;
dann, mit feinen Beutefrachten, komm ich noch zurecht zum Weinen,
meinen Brummton mit dem Flennen unsrer Fürstin zu vereinen.«

Uns Gehilfen rief er: »Brauch jetzt ein paar Kerle, ein paar echte.«
Und er wählte zu Gefährten hundert wohlbewährte Knechte.
Nun, wir räuberten bei Tage, ruhten kaum im Schutz der Nächte,
plündernd manche Karawane, Schätze häufend, wahre Prächte.

Eines Nachts (es war sehr dunkel) querten wir ein Flußtal wild
und gewahrten einen starken Lichtschein mitten im Gefild.
»Wär die Sonn herabgestiegen«, fragten wir, »als Flammenschild?«
Und wir suchten stirnerunzelnd Sinn und Zweck im Lichtgebild.

Halbmond nannten es die einen, und die andern: Morgenstern.
Auch wir wollten’s näher schauen, und wir standen nicht mehr fern,
schlossen einen weiten Kreis drum, alle Wege ihm zu sperrn.
Horch! da tönte eine Stimme aus des Lichtscheins mildem Kern.

გვითხრა: “ვინ ხართ, ცხენოსანნო? თქვენ სახელნი თქვენნი თქვენით;
გულანშაროთ მოციქული ქაჯეთს მივალ, მერიდენით!”
ესე გვესმა, მოვადეგით, ალყად გარე მოვერტყენით,
პირ-მზე რამე ცხენოსანი გავიცადეთ თვალით ჩვენით.

ვუჭვრიტეთ პირსა მნათობსა, ელვათა მაელვარებსა;
მისი ციმციმი მზისაებრ ეფინებოდა არებსა;
ძვირ-ძვირად გვეუბნებოდა სიტყვასა რასმე წყნარებსა,
კბილთაგან შუქი შეადგა ზედა გიშრისა სარებსა.

კვლა ვეუბენით მას მზესა ტკბილ-მოუბრითა ენითა.
არ მონა იყო, ტყუოდა, ჩვენ ესე შევიგენითა;
როშაქ შეატყო ქალობა, გვერდსა წაუდგა ცხენითა,
აღარ გავუშვით, დაჭირვა ვჰკადრეთ ხელითა ჩვენითა.

კვლა ვჰკითხეთ: “გვითხარ მართალი საქმე შენ მზებრ ნათელისა,
ვისი ხარ, ვინ ხარ, სით მოხვალ მანათობელი ბნელისა?”
მან არა გვითხრა გაუშვა წყარო ცრემლისა ცხელისა.
რა საბრალოა გავსილი მთვარე, ჩანთქმული გველისა!

არცა რა ცხადი ამბავი, არცა რა დასამალავი,
არა არ გვითხრა, ვინ იყო, ან ვისგან ნამუხთალავი;
ქუშ-ქუშად გვეუბნებოდა კუშტი, თავისა მკრძალავი,
ვითა ასპიტი, მჭვრეტელთა მისთა თვალითა მლალავი.

როშაქ გვიბრძანა: “ნუ ჰკითხავთ, აწ თურე არ-სათქმელია,
ამისი საქმე უცხოა, საამბობლადცა ძნელია;
ბედი მეფისა ჩვენისა არსთაგან სანატრელია,
მით რომე ღმერთი მას მისცემს, რაც უფრო საკვირველია.

ესე ღმერთსა მისაგვრელად მისად ჩვენთვის მოუგვრია,
მივუტანოთ არმაღანად, დაგვიმადლებს მეტად დია.
თუ დავმალავთ, დავმჟღავნდებით, მეფე ჩვენი ამაყია,
პირველ – მათი შეცოდება, მერმე დიდი აუგია”.

Und sie ließ sich hören: »Holla! Reiter, nennt mir eure Namen!
Aus dem Weg! Von Gulanscharo komm ich her, dem wundersamen.«
Rasch umringten wir den Fremdling, als wir dieses Wort vernahmen;
eines Sonnenritters Antlitz ließ uns schier das Herz erlahmen.

Wir erblickten, wie im Blitzlicht, einer Stirn erhabnes Strahlen;
durch den Raum schoß Glanz und Farbe, groß, mit sonnigen Fanalen.
Züchtig sprach der Fremdling, ohne Schmeichelwort und ohne Prahlen.
Seiner Zähne Weiß war leuchtend, um der Wimpern Schwarz zu malen.

Jeder senkte sanft die Stimme, als er jene Leuchte frug;
denn der Wandrer war kein Diener, trug nur falschen Überzug.
Als Roschak herantritt, sah er: eine Frau! Die Tracht war Trug!
Und wir nahmen sie gefangen, ja, wir wagten’s wohl mit Fug.

»Nachtgestirn, sag uns die Wahrheit!« baten wir sie wiederum.
»Sag, wer bist du, Weltenleuchte? Sprich, aus welchem Fürstentum?«
Keine Antwort. Tränen strömten, doch die Herrliche blieb stumm.
Armer Vollmond, sieh, der Drache würgt dich, frißt dich, bringt dich um.

Sie verschwieg uns das Verborgne und auch das, was offenbar;
sagte weder, wer sie selber, noch wer ihr Verderber war.
In verhaltnem Zorn gemurmelt, schien ihr Wort des Sinnes bar,
wer sie ansah, wurde schaudernd eines Schlangenblicks gewahr.

»Laßt sie!« rief Roschak, »ihr Wesen soll gewiß verborgen bleiben.
Sonderbar ist ihr Geheimnis, läßt sich nicht so leicht umschreiben.
Unsre Fürstin wird, das sieht man, stets den Neid zum Staunen treiben;
denn Gott schenkt ihr jeweils Gnaden, die entzücken und betäuben.

Diese Maid, nach Gottes Willen, sei der Herrscherin geschenkt!
Möglich, daß zu guter Stunde uns der Fürstin Dank bedenkt.
Sonst entdeckt man, was wir hehlten, und dann werden wir gehenkt –
für Verrat am Thron und weil wir unser Pferd am Pfuhl getränkt.«

მივემოწმენით, თათბირნი არ კიდე გავაკიდენით;
დავბრუნდით, ქაჯეთს მივჰმართეთ, მას წინა მოვეკიდენით,
არცა რა ვჰკადრეთ ხელდახელ, არცა თუ წავეკიდენით;
იგი ტირს, ღაწვსა გულ-მდუღრად ჩაჰრცხის ცრემლისა კი დენით.

მე როშაქს ვჰკადრე: “გამიშვი კვლა ადრე თქვენი მხლებელი;
აწ გულანშაროს ქალაქსა ვარ საქმის რასმე მდებელი”.
მან გამომიშვა, აქ სადმე ლარი მიც წასაღებელი,
თანა წავიტან, წა-ცა-ვალ მე მათი ზედა-მსწრებელი”.

მათ კაცთა დია ეამა ესე ამბავი მონისა.
მე გავიგონე, შე-რე-მშრა ნაკადი ცრემლთა ფონისა,
მენიშნა, ყოვლი ნიშანი ვიცან ჩემისა ღონისა,
ცოტაი ლხინი მომეცა, მსგავსი დრამისა წონისა.

მოვიყვანე იგი მონა, ახლოს დავსვი ჩემსა წინა,
ვჰკითხე: “მითხარ, რას იტყოდი? გაგონება მეცა მინა”.
მან იგივე კვლა მიამბო, რაცა მუნით მომესმინა,
მან ამბავმან გამაცოცხლა, სულთ-მობრძავი დამარჩინა.

მე ორნი შავნი მონანი მყვანან სავსენი გრძნებითა:
უჩინოდ მივლენ, წამოვლენ მათითა ხელოვნებითა;
მოვასხენ, ქაჯეთს გავგზავნენ, ვარქვი, თუ: “ნუ დასდგებითა,
მაცნობეთ მისი ამბავი თქვენითა მოქმედებითა”.

სამ დღე მოვიდეს, მიამბეს, ფიცხლავ ებიჯა გზისადა:
“მიუგვრიაო მეფისა, ზღვას იქით წამავლისადა,
ვერვის შეუდგმან საჭვრეტლად თვალნი, მართ ვითა მზისადა,
ქვე დაუწინდავს საცოლედ როსან ცოტასა ყმისადა.

როსანს შევჰრთოთო, – დულარდუხტს მეფესა უბრძანებია, –
ჯერ ქორწილობად არა მცალს, აწ გული ცეცხლ-ნადებია;
შემოვიქცევი, შევისძლობ, ვინ ცისა მზედ ნაქებია”.
ციხეს დაუსვამს, ხადუმი ერთაი უახლებია.

Und gehorsam unserm Hauptmann, gaben wir dem Mädchen Ruh,
kehrten um und strebten mit ihr dem Kastell der Kadshen zu.
Niemand trat ihr nah; man sorgte, daß ihr keiner etwas tu.
Tränen netzten, überwallend, ihre Wangen immerzu.

Da erbat ich kurzen Urlaub bei Roschak, ich käm bald wieder:
Wißt, ich kenn in Gulanscharo ein paar feine Handelsbrüder,
die mir Seidenstoff verschaffen … Und Roschak war nicht dawider.
Nun, ich fahre mit der Ware wieder heimwärts, treu und bieder.‘

Recht ergötzlich fanden diese Mär des Dieners jene drei.
Und da fühlt ich: meine Tränen trocknen, und ich atme frei.
Jedes Merkmal ließ erraten, wer die Rätselhafte sei.
Doch die Freude wog nicht mehr als eine Drachme oder zwei.

Ich beschied den Diener zu mir, bot ihm einen Sessel: ‚Sprich,
wiederhol mir wohl dein Märlein, allzugern vernehm ich dich.‘
Nochmals hört ich ein Histörchen, das dem schon gehörten glich,
und es labte mich ein wenig, war’s auch noch so wunderlich.

Zwei von meinen Schwarzen waren zauberkundig, tarngewandt,
mit der schwarzen Kunst, unsichtbar hinzuwandeln, wohlbekannt.
Diese ließ ich holen, sandte stracks sie nach dem Kadshen-Land:
‚Schafft mir Nachricht von der Schönen, still, mit Eile und Verstand!‘

Nach drei Tagen kamen beide flugs und brachten mir Bescheid:
‚Dularducht, zur Reise rüstend über See, ergriff die Maid,
die den Blick der Menschen blendet wie der Sonne Herrlichkeit.
Und dem Knaben Rossan ist sie angelobt, zur Braut geweiht.

»Rossan soll ihr Mann sein!« fordert jener Herrscherin Befehl.
»Fehlt mir jetzt die Zeit (denn andre Sorgen quälen meine Seel),
laß ich nach der Heimkehr Hochzeit feiern ohne Falsch und Hehl.«
Ein Eunuch bewacht das Mädchen in der Burg wie ein Juwel.

ყოვლი მცოდნელი გრძნებისა მას თანა წაუტანია,
მით რომე გზა საჭიროა, მტერნი საომრად მზანია;
ქვე დაუყრია მოყმები, ვინც უფრო გულოვანია,
დაეყოვნების: წასრულა, ჯერეთ ცოტაი ხანია.

ქაჯთა ქალაქი აქამდის მტერთაგან უბრძოლველია:
ქალაქსა შიგან მაგარი კლდე მაღალი და გრძელია,
მას კლდესა შუა გვირაბი, ასაძრომელი ხვრელია,
მუნ არის მარტო მნათობი, მისთა შემყრელთა მწველია.

გვირაბის კარსა ნიადაგ მოყმე სცავს არ პირ-ნასები,
ათი ათასი ჭაბუკი დგას, ყველაკაი ხასები,
ქალაქის კართა სამთავე – სამათას-სამათასები.
გულო, გაგსაჯა სოფელმან, არ ვიცი რასა, გლახ, ები!”

ესე ამბავი ავთანდილ პირ-მზემან, მაგარ-ვადამან,
რა მოისმინა, ეამა, სხვად არა გაუცხადა მან,
შესწირა ღმერთსა მადლობა ტურფამან დანაბადამან:
ამბავი ჩემი სალხინო მითხრაო ვისმანღა დამან!

ფატმანს უთხრა: “საყვარელო, კმა ხარ ჩემგან სასურველად,
მე ამბავი სანატრელი მომასმინე არ პირ-ბნელად,
მაგრა საქმე ქაჯეთისა გამაგონე უფრო მრთელად,
ქაჯნი ყველა უხორცოა, რამან შექმნა ხორციელად?

მის ქალისა სიბრალული ამანთებს და მიდებს ალსა,
მაგრა ქაჯნი უხორცონი რას აქმნევენ, მიკვირს, ქალსა?!”
ფატმან უთხრა: “მომისმინე, მართლად გხედავ მანდა მკრთალსა,
არ ქაჯნია, კაცნიაო, მიჰნდობიან კლდესა სალსა.

ქაჯნი სახელად მით ჰქვიან, არიან ერთად კრებულნი
კაცნი, გრძნებისა მცოდნელნი, ზედა გახელოვნებულნი,
ყოველთა კაცთა მავნებნი, იგი არვისგან ვნებულნი;
მათნი შემბმელნი წამოვლენ დამბრმალნი, დაწბილებულნი.

All die zauberkundigen Mannen nahm sie mit sich auf die Fahrt;
nicht geheuer ist der Seeweg, Feinde drohn von schlimmster Art.
Doch die tapfern Ritter hält sie wachsam in der Burg geschart,
die sie für die lange Dauer ihres Fernseins wohl verwahrt.

Wisse, daß die Kadshen-Festung stets für uneinnehmbar galt;
aus der Stadt, den Himmel rammend, ragt ein Felsen von Basalt;
drin ist der geheime Aufgang in die Burg, ein Schurf, ein Spalt.
Droben schmachtet die Erlauchte, hehr von Antlitz und Gestalt.

Diesen Stufenaufgang hüten kühnen Blicks zehntausend Mann;
auserwählt und wohlgewappnet, haften sie der Mauer an.
Drei Stadttore gibt’s, vor jedem ein dreitausendköpfiger Bann.‘
Ich vernahm’s und sprach zum Herzen: Mein Geschick ist dein Tyrann …“

Hier verstummte Phatma. Jener, sonnenschön, doch irdisch bitter,
Awthandil, saß lange sinnend; der Bericht gefiel dem Ritter.
Und der Wohlgeborne dankte Gott, dem Sämann und dem Schnitter:
„Diese Neuigkeit erquickt mich wie nach Dürre ein Gewitter!“

Und zu Phatma sprach er: „Liebste, du erfülltest mein Begehren;
eine Mär des Wohlgefallens ließest du mich gütig hören.
Doch die Kunde von den Kadshen könntest du recht wohl vermehren.
Sind’s denn Menschen? frag ich – weil sie doch zum Geisterreich gehören.

Brennend Mitleid mit dem Mädchen martert, quält mir Seel und Leib.
Denn: solch fleischlos Fabelwesen, was soll ihm ein menschlich Weib?“
Phatma drauf: „Ein Wahn verwirrt dich; Zeit wär’s, daß ich ihn vertreib.
Jene Kadshen sind nur Menschen, das Gefels ist ihr Verbleib.

Kadshen nennt man sie, Gemeinschaft von Alraunen: Zauberkunde,
Schwarzkunst liegt als Amt und Handwerk ihrer Lebensart zugrunde.
Selber unverwundbar, schlagen aller Welt sie manche Wunde;
blind erliegt ihr Widersacher, fluchend seiner Unheilsstunde.

იქმან რასმე საკვირველსა, მტერსა თვალთა დაუბრმობენ,
ქართა აღსძრვენ საშინელთა, ნავსა ზღვა-ზღვა დაამხობენ,
ვითა ხმელსა გაირბენენ, წყალსა წმიდად დააშრობენ,
სწადდეს – დღესა ბნელად იქმან, სწადდეს – ბნელსა ანათლობენ.

ამისთვის ქაჯად უხმობენ გარეშემონი ყველანი,
თვარა იგიცა კაცნია ჩვენებრვე ხორციელანი”.
ავთანდილ მადლი უბრძანა: “ცეცხლნი დამივსენ ცხელანი,
დიდად მეამნეს ამბავნი, სიტყვანი აწინდელანი”.

გულითა ღმერთსა ადიდებს ავთანდილ ცრემლთა მდენელი;
თქვა: “ღმერთო, გმადლობ, რომელი ხარ ჭირთა მომალხენელი;
ყოფილი, მყოფი, უთქმელი, ყურთაგან მოუსმენელი,
წყალობა თქვენი იჩქითად არს ჩვენი გარდმომფენელი!”

მის ამბვისა ცნობისათვის ცრემლით ღმერთსა ადიდებდა.
ფატმან ეჭვდა თავისათვის, ამად ცეცხლსა კვლა იდებდა;
ყმა ნამუსსა ინახვიდა, სიყვარულსა იფერებდა;
ფატმან ყელსა ეხვეოდა, პირსა მზესა აკოცებდა.

მას ღამით ფატმან იამა ავთანდილს თანა წოლითა;
ყმა უნდომ-გვარად ეხვევის ყელსა ყელითა ბროლითა,
ჰკლავს თინათინის გონება, ძრწის იდუმლითა ძრწოლითა,
გული მხეც-ქმნილი გასჭრია მხეცთავე თანა რბოლითა.

ავთანდილ მალვით ცრემლსა სწვიმს, სდის ზღვათა შესართავისად
შიგან მელნისა მორევსა, ცურავს გიშრისა ნავი სად;
იტყვის, თუ: “მნახეთ, მიჯნურნო, იგი, ვინ ვარდი-ა ვისად,
უმისოდ ნეხვთა ზედა ვზი ბულბული მსგავსად ყვავისად!”

მუნ ცრემლნი, მისგან ნადენნი, ქვათაცა დასალბონია;
გიშრისა ტევრი აგუბებს, ვარდისა ველსა ფონია;
ფატმან მას ზედა იხარებს მართ ვითა იადონია.
თუ ყვავი ვარდსა იშოვნის, თავი ბულბული ჰგონია.

Sie bewirken aus Entfernung, daß der Gegner jäh erblinde,
treiben, jedes Schiff versenkend, übers Weltmeer Wirbelwinde,
schreiten übers Wasser, machen, daß es ausgetrocknet schwinde,
wandeln Nacht in Tag und legen übers Licht die dunkle Binde.

Darum nennt im Kreis der Völker jedermann sie Zauberwichte:
Kadshen. Doch sind’s Menschenkinder, und ihr Leib hat Fleischesdichte.“
Awthandil drauf dankte: „Wahrlich, daß dein Wort mein Herz beschwichte,
hast du süß vermocht, du Gute. Lindrung wohnt in dem Berichte.“

Awthandil, Gott rühmend, fühlte sein Gesicht in Tränen baden,
rief: „Du Ewiger, laß dir danken! heiltest meines Herzens Schaden,
unerhört und unaussprechlich bleibst du, Herr der Myriaden!
Sieh, du öffnest mir auf einmal all die Fülle deiner Gnaden!“

So, aus tiefer Wallung dankend, pries der Ritter Gott den Herrn.
Phatma nur, halb eifersüchtig, wähnt, sie wär der Sehnsucht Kern.
Da ermannt er sich, umarmt sie, tut, als hätt er sie recht gern;
sie nun, ihn umhalsend, küßt ihn, kost ihn, nennt ihn Mond und Stern.

Schwelgerisch genoß sie jene Liebesnacht mit Awthandil;
er, in ihren heißen Armen, fügt sich duldsam dem Idyll;
Reue quält ihn, Thinathinens Antlitz sieht er rein und still;
zum Getier der Wüste schweifend, aufbegehrt sein Widerwill.

Heimlich fließen ihm die Tränen; Reue rächt verwirkte Lust.
Wie versenkt in schwarze Seeflut, klagt aus Tiefen der Verlust.
„Seht doch die verratne Rose: ihres Loses unbewußt,
ließ die Nachtigall sich nieder, fern, auf einem Unkrautwust.“

Zähren fließen; Steine würden weich vom warmen Tropfenprall.
Wimperdickicht, Rosenwangen netzt der Tränen Wasserfall.
Phatma nur, den Ritter streichelnd, träumt im Rausch und Liebesschwall.
Fand der Rabe eine Rose, dünkt er sich schon Nachtigall.

გათენდა. ბანად წავიდა მზე, სოფელს შუქ-ნაკიდები;
დიაცმან უძღვნა მრავალი კაბა, ყაბაჩა, რიდები,
მრავალი ფერი სულნელი, ტურფა პერანგი, წმიდები:
რაცა გწადდესო, ჩაიცვი, მე ნურას ნუ მერიდები.

ავთანდილ თქვა: “საქმე ჩემი გავაცხადო ამა დღესა!”
სამოსისა ვაჭრულისა ცმა აქამდის დაეწესა;
მას დღე ყოვლი საჭაბუკო შეიმოსა ტანსა მხნესა,
მოიმატა დაშვენება, დაემსგავსა ლომი მზესა.

ფატმანს პური შეეკაზმა ავთანდილის საწვეველად;
ყმა შევიდა მოკაზმული მხიარულად, არ პირ-ბნელად;
ფატმან ნახა, გაუკვირდა ვაჭრულისა უმოსელად,
შემოსცინნა: “აგრე სჯობსო შენთვის ხელთა სასურველად”.

ფატმან მისსა შვენებასა მეტის-მეტად ჰკვირდებოდა.
მან პასუხი არა გასცა, თავის წინა ღიმდებოდა:
შეეტყვების, არ მიცნობსო, რეგვნადა და რაგვარ ჰხმობდა!
თუცა რასმე იფერებდა, მეტი არა გაჰვიდოდა.

პური ჭამეს, გაიყარნეს, ყმა მივიდა მისსა შინა,
ღვინო-სმული, მხიარული დაწვა, ამოდ დაიძინა;
საღამო-ჟამ გაიღვიძა, შუქი ველთა მოაფინა,
ფატმან უხმო: “მოდი, მნახე, მარტო ვარო, თავის წინა”.

ფატმან მივიდა, ავთანდილს ხმა ესმა მისგან ოხისა;
იტყოდა: “მომკლავს უცილოდ ტანი ალვისა, მო-, ხისა!”
გვერდსა დაისვა, ბალიში მისცა მისისა ნოხისა,
ვარდისა ბაღსა უჩრდილობს ჩრდილი წამწამთა ქოხისა.

ავთანდილ ბრძანა: “ჰე ფატმან, ვიცი ეს საქმე შენია,
დაჰკრთები ამა ამბავსა, მართ ვითა გველ-ნაკბენია,
მაგრა აქამდის მართალი შენ ჩემი არა გსმენია,
ჩემნი მომკლველნი წამწამნი შავნი გიშრისა ხენია.

Es wird Tag. Im Badebecken labt den Gast die kühle Trauf;
Phatma holt, die Truhen öffnend, mit Gelächter und Gelauf
Hemden, Wämser, Prachtgewänder, häuft sie duftig vor ihm auf:
„Zaudre nicht, greif zu! und nimm denn meine Liebe mit in Kauf! …“

Awthandil sprach: „Fort die Maske! Zeit, daß ich den Aufzug änder!“
Trug er doch bisher des Kaufmanns Tracht, nur Stadt- und Marktgewänder.
Heute legt er Ritterrüstung an statt Kaftan, Rock und Bänder.
Ja, der Leu erwächst zur Sonne, wird zum heldenhaften Blender.

Und die Hausfrau bot ein Festmahl, wozu sie den Ritter lud.
Er tritt ein im Schmuck der Jugend – Anmut bis zum Übermut.
Phatma sieht nun Helm und Harnisch, nicht des Kaufherrn Wams und Hut.
Lächelnd ruft sie: „Du berückst uns. Diese Rüstung steht dir gut!“

Awthandils verklärter Liebreiz fuhr ihr wie ein Blitz ins Herz;
wortkarg aß er, heimlich lächelnd, aufgelegt zu sauerm Scherz.
„Nein, es scheint, dies Weib verkennt mich, schmachtet blind im Minneschmerz –“
Schweigsam die Umarmung duldend, blieb er hart und kalt wie Erz.

Nach dem Mahle schied er von ihr, wohlig angerührt vom Wein,
kehrte zu sich heim und ruhte, schlief in süßem Träumen ein.
Aufgewacht zur Tagesneige, strahlte er in hellem Schein,
ließ Phatma zu sich bescheiden: „Komm, mein Herz! ich bin allein.“

Und sie nahte. Schon vernahm er gurrend-warme Seufzerlaute:
„O ich Ärmste sterbe, seit ich dich, du Pappelschlanker, schaute!“
Auf ein seidnes Teppichkissen setzte er die sanft Vertraute.
Dunkelnd lag der Rosengarten, der von Wimpern überblaute.

Awthandil begann: „Nun weiß ich, Süße, um dein zart Gemüt.
Daß dich Gott vor meiner Wahrheit wie vorm Schlangenbiß behüt!
Nein, noch ahnst du nichts, bist arglos um dein Liebesglück bemüht.
Doch mein Traum sind andre schwarze Wimpern, dran mein Herz verglüht!

გგონივარ ვინმე ვაჭარი, პატრონი ქარავანისა;
მე ვარ სპასპეტი მაღლისა მეფისა როსტევანისა,
თავადი სპისა დიდისა, მათისა შესაგვანისა,
მაქვს პატრონობა მრავლისა საჭურჭლე-ზარადხანისა.

შენ გიცი კარგი მოყვარე, ერთგული, მისანდობელი.
მათ უვის ერთი ასული, მზე ხმელთა მანათლობელი, –
იგია ჩემი დამწველი და ჩემი დამადნობელი, –
მან გამომგზავნა, დავაგდე პატრონი, მათი მშობელი.

რომე შენ ქალი გყოლია, მე ძებნად მისვე ქალისად
მივლია ყოვლი ქვეყანა, მის მზისა მონაცვალისად;
მისთვის გაჭრილი მინახავს, წევს ლომი ფერ-ნამკრთალი სად,
გამცუდებელად თავისად, მის გულისა და ძალისად”.

ავთანდილ ფატმანს ყოველი უთხრა ამბავი თავისა,
ამბავი ტარიელისა, შემოსა ვეფხის ტყავისა;
უბრძანა: “შენ ხარ წამალი ჯერთ შენგან უნახავისა,
ღონე წამწმისა ხშირისა, ყორნის ფრთებრ ნაფუშავისა.

მოდი და, ფატმან, მეწიე, ვეცადნეთ მისსა რგებასა,
ვუშველოთ, იგი მნათობნი ნუთუ მიეცნენ შვებასა;
ვინცა სცნობს, კაცი ყველაი ჩვენსა დაიწყებს ქებასა,
ნუთუ კვლა მიჰხვდენ მიჯნურნი ერთმანერთისა ხლებასა.

მომგვარე, ქაჯეთს გავგზავნოთ იგივე მონა გრძნეული,
ქალსა ვაცნობოთ ყველაი, ამბავი ჩვენგან ცნეული;
მანცა გვაცნობოს მართალი, ვქმნათ მისი გამორჩეული,
ღმერთმან ქმნას, ქაჯთა სამეფო მოგესმას ჩვენგან ძლეული!”

ფატმან თქვა: “ღმერთსა დიდება, საქმენი მომხვდეს, მო-, რანი,
დღეს რომე მესმნეს ამბავნი, უკვდავებისა სწორანი!”
მოჰგვარა მონა გრძნეული, შავი მართ ვითა ყორანი;
უბრძანა: ” ქაჯეთს გაგგზავნი, წა, გზანი გისხენ შორანი!

Hieltst du mich für einen Kaufherrn, Vorstand einer Karawan?
Hör nun: ich bin Herzog, Feldherr meines Königs Rostewan,
bin Gebieter seiner Heermacht, würdig unsrer heiligen Fahn,
reiche Schätze sind mein eigen, Scharen sind mir untertan.

Gütig-brave, treue Freundin, dir darf ich mich anvertrauen.
Eine Maid wächst an Arabiens Hof, holdselig anzuschauen;
sie ist’s, die mein Herz entflammte, sie, die herrlichste der Frauen.
Sie entsandte in die Welt mich, auf den Leidenspfad voll Grauen.

Jener andren Lichtumkränzten, die in deinem Haus gethront,
wandern muß ich ihrethalben, suchen sie wie Sonn und Mond.
Sah ich doch den bleichen Löwen, der sie liebt und dem sie’s lohnt;
der da, hadernd mit dem Schicksal, seinen Leib und Geist nicht schont.“

Awthandil enthüllt der Hausfrau seines Schicksals Lauf und Quell,
spricht von Tariel, jenem Recken, seinem Freund im Tigerfell:
„Balsam heischt ein Unbekannter, fern von deines Hauses Schwell,
Rettung heischen schwarze Wimpern und ein Antlitz himmelhell.

Laß uns, Phatma, beide treulich jenem Paar zu helfen trachten,
daß dank unserm Beistand beide wieder sängen, scherzten, lachten!
Jedes Menschen Sinn wird unser Tun für hohe Tugend achten.
Vielleicht glückt’s, sie neu zu einen, die heut nach einander schmachten.

Laß uns einen deiner Zaubrer nach der Kadshen-Stadt entsenden;
gute Botschaft von uns beiden bring er ihr in treuen Händen;
sie nun lehr uns, unsre Hilfsmacht gut und günstig anzuwenden.
Mög uns übers Reich der Kadshen Gott die Huld des Sieges spenden!“

Darauf Phatma: „Dank dem Himmel, daß er mir dies Werk beschert!
Was ich heut vernahm, mein Ritter, ist die ewige Gnade wert.“
Einen Zaubersklaven rief sie, rabenschwarz und wie geteert,
sprach: „Brich auf, Gesell, entschwebe zu den Kadshen, unbeschwert!