პირ-მზე სწერს: “აჰა, ხათუნო, დედისა მჯობო დედაო!
მისგან ტყვე-ქმნილსა სოფელმან რა მიყო, ამას ჰხედაო?
მე, გლახ, მათ ჩემთა პატიჟთა სხვაცა დამერთო ზედაო,
აწ ვნახე შენი უსტარი, მე დიდად მეიმედაო.

შენ ორთა დამხსენ გრძნეულთა, გამიადვილე ჭირები,
აწ აქა სრულთა ქაჯთაგან ვარ ასრე დანამჭირები:
ერთსა მცავს ერთი სამეფო, ბევრჯერ ათასი გმირები,
ავად მომიხდა თათბირი და ჩემი დანაპირები!

სხვად ამბავი აქაური მეტი რა-მცა მოგიწერე:
ქაჯთა მეფე არ მოსრულა, არცა მოვლენ ქაჯნი ჯერე,
მაგრა სპანი უთვალავნი მცვენ და მათი სიალფე-რე,
რასა ჰქვიან ძებნა ჩემი? არ ეგების, დაიჯერე!

ვინცაღა ჩემი მძებნელი მოსრულა, ცუდ-მაშვრალია,
იჭირვის, იწვის, ენთების, ჩემი სწვავს ცეცხლებრ ალია,
მაგრა მას ვჰნატრი, უნახავს მზე, ამად არ-დამზრალია,
უმისოდ ჩემი სიცოცხლე, ვამე, რა დიდი ბრალია!

შენ ამბავი არ გიამბე, მაშინ ამად დაგიმალე,
ვერ იტყოდა ენა ჩემი, თავი ჭირთა გავაკრძალე;
გეაჯები, საყვარელსა შემახვეწე, შემიბრალე,
ნუ წამოვა ძებნად ჩემად, მიუწერე, შე-ცა-სთვალე.

მე რომ მჭირს, კმარის, ნუ მომკლავს ამისითავე სწორითა:
მას მკვდარსა ვნასავ, მოვკვდები მე სიკვდილითა ორითა.
ვერას ვინ მარგებს, დასტურად ვიცი, არ რამე ჭორითა,
არ დაგმორჩილდეს, დამქოლე შავისა ქვისა ყორითა.

გეთქვა ნიშნისა გაგზავნა, აწ ესე განამჟღავნია,
მისეულთ ავე რიდეთა ნაკვეთი გამიგზავნია;
ესენი ჩემთვის მის გამო ტურფანი სანახავნია,
თუცა თუ ფერად ბედისა ჩემისა მსგავსად შავნია”.

Und die Sonnenschöne schrieb denn: „Mehr als Mutter bist mir du,
Phatma; sieh, des Schicksals Tücke, fügt mir schweres Leiden zu.
Wehe, wer mir weh tat, trachtet, daß er mir noch weher tu.
Erst dein Brief vertrieb den schlimmsten Herzenskummer mir im Nu.

Zweimal brachtest du Erlösung von verwunschenen Gewalten.
Nun werd ich im Turmgemäuer von den Kadshen festgehalten;
ja, ein ganzes Reich bewacht mich und ein Heer von Mißgestalten.
Übel seh ich alles ratsam Vorgesehne sich entfalten.

Keine andre, beßre Botschaft bring ich, brächt ich sie auch gern.
Die Beherrscherin der Kadshen weilt mitsamt dem Heer noch fern;
doch bewacht mich eine Heerschar, und der Burgtrupp ist ihr Kern.
Schreib ihm: Hilfe bleibt vergeblich; denn zum Unstern ward mein Stern.

Jener Ritter, der da auszog, mich zu suchen, kam vergebens;
und umsonst sind Glut und Flamme seines selbstvergeßnen Strebens.
Doch beneid ich ihn: sein Auge sah die Sonne meines Lebens;
ohne sie ist all mein Dasein nur der Schatten des Entschwebens.

Nie hab ich dir meines düstern Lebens Trauermär berichtet;
soviel Bittres auf der Zunge hätte mir das Herz zernichtet.
Nun beschwör du meinen Liebsten: gnädig fühl er sich verpflichtet,
fürder mich nicht mehr zu suchen – dieses sei ihm ausgerichtet.

Mög er meine Qual nicht mehren durch die eigne Todesqual!
Hört ich sterbend, daß er tot ist, stürb ich selbst ein zweites Mal.
Nein, es kann kein Mensch mir beistehn; dies ist Wahrheit, klingt’s auch schal.
Sagt er nein, begrabt mich unter schwarzen Steinen sonder Zahl.

Du hast mich ersucht, ein Zeichen meiner Liebe ihm zu senden.
Hier ein Streifen von dem Schleier, dem Geschenk aus seinen Händen.
Stets war er, als Tariels Gabe, teurer mir als tausend Spenden;
schwarz ist er wie meines Herzens Brandstatt von verschmerzten Bränden.“