მე ვჰკადრე: “ღმერთი ვინათგან შეუნდობს შეცოდებულსა,
უყავით თქვენცა წყალობა მას ღონე-გაცუდებულსა”.
რამაზს უბრძანებს: “იცოდი, გაგგზავნით შეწყალებულსა,
მაგრა ნუ გნახავთ კვლამცაღა ჩვენს წინა გაწბილებულსა!”

ხარაჯა დასდვეს, შეჰკვეთეს დრაჰკანი ასჯერ ასია,
კვლა ხატაური მრავალი, სხვა სტავრა, სხვა ატლასია.
მერმე ყველაი დამოსა, იგი და მისი ხასია,
შეწყალებული გაგზავნა, უყო რისხვისა ფასია.

ხატაელმან დაუმადლა, დადრკა, მდაბლად ეთაყვანა,
მოახსენა: “ორგულობა თქვენი ღმერთმან შემანანა.
თუღა ოდეს შე-ღა-გცოდო, მაშინ მომკალ მემცა განა!”
წავიდა და ყველაკაი მისი თანა წაიტანა.

მოვიდა კაცი მეფისა, ცისკრობს, არ დანაღამია;
ებრძანა: “რა შენ გაგყრივარ, მას აქათ თვეო სამია,
მინდორს მოკლული ისრითა ნადირი არ მიჭამია,
არ დამაშვრალ ხარ, წავიდეთ, თუცა დაშვრომის ჟამია”.

შევეკაზმე, დარბაზს მივე, დამხვდა ჯარი ავაზისა,
შავარდნითა სავსე იყო სრულად არე დარბაზისა,
მეფე ქვე ჯდა შეკაზმული, შვენებითა მსგავსი მზისა;
გაეხარნეს მისლვა ჩემი, ტურფისა და ლამაზისა!

იდუმალ ცოლსა ეუბნა, მართ ჩემგან უცოდნელია:
“ომით მოსრული ტარიელ საჭვრეტლად სასურველია,
მან გაანათლოს მჭვრეტელთა გული, რაზომცა ბნელია;
რაცა დაგვედრო საქმნელად, ქმენ, არა საზოზნელია.

აწ მითქვამს საქმე უშენოდ, შენცა ცან ესე მცნებული:
რათგან ქალია სამეფოდ ჩვენგანვე სახელ-დებული,
ვინცაღა ნახავს, აწ ნახოს, აჰა დღე, ედემს ხლებული,
გვერდსა დაისვი, ორნივე სრას დამხვდით, მოვალ შვებული”.

“Bowing before him I said: ‘Since God forgives the sinner,
Be, O great King, as merciful to him who is humbled before you’.
Parsadim said to Ramazi ‘Go! I send you forgiven.
Never forget I forgave you and pardoned your plottings against me’.

“He levied tribute and ransoms of ten thousand pieces of gold.
Thousands of Khatavians as hostage, and also brocades and rich satin.
But he bestowed on the king and his nobles magnificent garments,
Sent them away with a pardon and with blessing instead of with anger.

“Ramaz, the arrogant king, prostrated himself in submission,
He said: ‘Benevolent monarch, I repent of my treachery to you.
If I sin against you again bring down God’s wrath upon me’.
Then he departed taking with him his army and courtiers.

“Early one morning a courtier came from the king with a message.
Since I have seen you, three months have expired’, he wrote in his letter.
I, who delight in the chase have not eaten of game killed by arrow.
Come, for by now you have surely recovered your strength and have rested’.

“I set out at once for the palace attired in hunting apparel,
Went in the hall of audience which was full of falcons and harriers.
Parsadan clad for the hunt was himself like a glorious sun.
He was delighted to see me recovered in health and in beauty.

“He turned to his consort, the queen who was sitting beside him and whispered:
Battle has tempered his beauty, made him more lovely to look at.
He lightens the hearts of all who behold the rays of his brightness.
Now what I tell you to do, fulfil it at once, I pray you.

“Now I shall tell you, my queen, of a plan I have thought of without you.
We have one child, a daughter who will be the queen of the country,
Let her appear before us that the cypress from Eden may see her.
When we return from the chase let her also come forth to meet us’.

მოვინადირეთ მინდორი, ძირი მთისა და გორისა;
იყო სიმრავლე ძაღლისა, შავარდნისა და ქორისა.
ადრე დავბრუნდით, ვიარეთ არ ეჯი გზისა შორისა.
აღარ იბურთეს, დაშლა ქმნეს თამაშობისა ორისა.

ჩემთა მჭვრეტელთა მოეცვა ქალაქი, შუკა და ბანი.
ომ-გარდახდილსა მშვენოდეს მაენიანნი კაბანი;
ფერმიხდილ-გვარი ვშვენოდი ვარდი, ცრემლითა ნაბანი,
ვინცა მიჭვრეტდის, ბნდებოდის, – მართლად არს, არ კატაბანი.

რიდენი რომე მეშოვნეს ქალაქსა ხატაელთასა,
იგი მეხვივნეს, მშვენოდეს, ვახელებ გულსა ხელთასა.
მეფე გარდახდა, დარბაზსა შევედით ჩემთა მზრდელთასა,
შევხედენ, დავჰკრთი ელვასა ღაწვთა მზეებრ ნათელთასა.

მას მზესა ტანსა ემოსნეს ნარინჯის-ფერნი ჯუბანი,
ზურგით უთქს ჯარი ხადუმთა, დას-დასად, უბან-უბანი;
სრულად ნათლითა აევსო სახლი, შუკა და უბანი,
მუნ ვარდსა შუა შვენოდეს ძოწ-მარგალიტნი ტყუბანი.

ნაომარსა, დაკოდილსა ხელი ყელსა ჩამომება.
დედოფალი საჯდომთაგან ადგა, წინა მომეგება,
ვითა შვილი გარდამკოცნა, ღაწვი ვარდი დამილება,
მითხრა: “ნუ ეჭვ ამას იქით, თუღა მტერი შე-ღა-გება”.

ახლოს დამისვეს ადგილსა, მუნ, სადა მეამებოდა.
პირის-პირ მიჯდა იგი მზე, გული ვისთვისცა კვდებოდა.
მალვით ვუჭვრეტდი, მიჭვრეტდის, სხვად არად მეუბნებოდა;
თვალნი მოვსწყვიდნი, სიცოცხლე ამითა მეარმებოდა.

შეიქმნა სმა და პურობა, მსგავსი მათისა ძალისა;
სხვა გახარება ასეთი არს უნახავი თვალისა!
ჯამი და ჭიქა – ყველაი ფეროზისა და ლალისა.
არვისი ბრძანა მეფემან არცა გაშვება მთრვალისა.

“Many wild beasts were slaughtered that day as we merrily hunted
Over vast plains and mountains now swarmed with our hounds and falcons.
After the chase we stopped not to sport and play in the square,
But at a furious pace rode hastily back to the palace.

“Crowds now flocked in to see me, streets poured in their thousands.
Murmurs arose as I passed attired in becoming garments.
I was, they said, as fair as a rose beneath the dewdrops.
I swear it is true, not false, that all who beheld me fainted.

“I wore the strangely-wrought mantle I had brought from the battle with Ramaz
Gazing upon me they marvelled and hearts were ravished and maddened.
When we arrived at the gate we dismounted and entered the palace.
The sun-like flash of her face dazzled my eyes and I trembled.

“The form of that sun was arrayed in magnificent, gold-coloured raiment.
Her slaves and ladies of honour stood behind her at respectful distance.
The radiance pouring from her filled house and street and quarter.
Between two gardens of roses shone two rows of pearls.

“Seeing my arm in a sling the queen rose and hastened to meet me.
She embraced me as one would a son, pressing me close to her bosom.
Making much of my wound she smiled and said as she kissed me:
“Henceforth no foe will dare to attack or to face you in battle!’

“Holding me fast by the hand the queen made me sit down beside her.
Facing me sat the sun for whom I was secretly dying.
Unable to utter a word we stealthily gazed at each other.
Life was made hateful to me when I thought of living without her.

“There was gay feasting and drinking on a scale befitting their power.
Eyes had never beheld such a sumptuous and luxurious banquet.
The gem-studded plates were of gold and the bowls of turquoise and ruby.
The king gave command that all who were drunk be tended and cared for.