თვალთა დავიდევ უსტარი მე მისგან მონაწერია.
პასუხად ვსწერდი: “მთვარეო, შენმცა მზე ვით მოგერია?
მე ღმერთმან იგი ნუ მომცეს, რაც არა შენი ფერია!
სიზმრად მგონია, დარჩომა ჩემი ვერ დამიჯერია”.

ასმათს ვუთხარ: “მე პასუხსა ამის მეტსა ვერ მივჰხვდები;
ესე ჰკადრე: “რათგან, მზეო, ჩემთვის ნათლად აღმოჰხდები,
აჰა, მკვდარი გამაცოცხლე, ამას იქით აღარ ვბნდები,
რასაცაღა სამსახურსა, ვტყუვი, თუღა ვერიდები”.

ასმათ მითხრა: “მე მიბრძანა, ესე ვქმნათო, ესე სჯობდეს:
ვინცა გნახოს, ჩემგან მისსა საუბნარსა ვერა სცნობდეს,
ჩემად ნახვად მოვიდოდეს, შენ ვითამცა გაშიკობდეს”;
და-ცა-მვედრა: ” ამირბარსა უთხარ, ასრე ნამუსობდეს”.

მეკეთა ესე თათბირი, სიბრძნე გულისა მისისა,
მისი, მზესაცა რიდება ჰქონდის ნახვისა ვისისა;
მისგან მომეცა მოსმენა არ საუბრისა მქისისა,
ვისთა შუქთაგან უკუნსა ჰგვანდის სინათლე დღისისა.

ასმათს მივართვი რჩეული თვალი ოქროსა ჯამითა;
მან მითხრა: “არა, არ მინდა, ვარ გამაძღარი ამითა”.
ერთი აიღო ბეჭედი, მართ აწონილი დრამითა:
ესე კმა ნიშნად, სავსე ვარ სხვად ხელის შესაბამითა.

ქალი ადგა, წამოვიდა; მე ლახვართა გულსა მრიდეს,
ლხინმან ბნელი განმინათლა, დაშრტეს, ცეცხლნი რომე მწვიდეს;
შევე, დავჯე ნადიმადვე, ჩემნი სწორნი სადა სმიდეს.
მხიარულმან საბოძვარი გავეც, ზამი გაადიდეს.

„Und auf meine Augen legt ich der Geliebten teure Schrift.
Schrieb zurück: ‚O wie dich, Luna, keine Sonne übertrifft!
Was dir mißbehagt, erspar mir Gott, denn schlimmer wär’s als Gift.
Durch mein neues Leben wandl’ ich wie durch eines Traumlands Trift.‘

Zu Asmath sprach ich: ‚Als Antwort, Schwester, wüßt ich weiter nichts.
Sag ihr: »Da du mich erleuchtest, himmlisch reiner Quell des Lichts,
mich vor Tod und Wahnsinn rettest, gnadenvollen Angesichts,
bin ich dein in Dienst und Minne, zweifle nicht, dein Leu verspricht’s!«‘

Drauf Asmath: ‚Die Herrin wünschte, daß du diesen Bund verbirgst.
Zwischen euch sei Wort und Antwort heimlich; daß du dafür bürgst;
daß du mich zu minnen vorgibst und wie mein Geliebter wirkst;
Amirbar, daß du dies Siegel redlich wahrst und nie verwirkst.‘

Mir gefiel solch Wink und Weitblick; die Holdselige war besonnen.
Ihrem lichten Aug begegnend, senkten wohl den Blick die Sonnen.
Manchem Schimpf und Schaden bin ich, folgsam ihrem Rat, entronnen.
Düster scheint der Mittagshimmel, leuchten ihre Strahlenwonnen.

Edelsteine bot Asmath ich, eine goldne Schale voll.
Sie nahm nichts. Denn Schmuck, so sagt sie, habe sie, soviel sie woll.
Nur ein Ringlein schmal behielt sie, eine Drachme schwer, als Zoll:
‚Zur Erinnrung‘, sprach sie, bat mich, daß ich ihr darob nicht groll.

Sie stand auf und ging. Mein Herze wich den spitzen Speeren aus.
Freude scheuchte alle Schatten, und der Gram erlosch im Haus.
Froh zur Tischgesellschaft kehrt ich wieder, zu Gelärm und Schmaus,
reich beschenkte ich die Gäste, aß und trank in Saus und Braus.“