წიგნი ტარიელისა საყვარელთანა

PRIMERA CARTA DE TARIEL A SU AMADA

თვალთა დავიდევ უსტარი მე მისგან მონაწერია.
პასუხად ვსწერდი: “მთვარეო, შენმცა მზე ვით მოგერია?
მე ღმერთმან იგი ნუ მომცეს, რაც არა შენი ფერია!
სიზმრად მგონია, დარჩომა ჩემი ვერ დამიჯერია”.

ასმათს ვუთხარ: “მე პასუხსა ამის მეტსა ვერ მივჰხვდები;
ესე ჰკადრე: “რათგან, მზეო, ჩემთვის ნათლად აღმოჰხდები,
აჰა, მკვდარი გამაცოცხლე, ამას იქით აღარ ვბნდები,
რასაცაღა სამსახურსა, ვტყუვი, თუღა ვერიდები”.

ასმათ მითხრა: “მე მიბრძანა, ესე ვქმნათო, ესე სჯობდეს:
ვინცა გნახოს, ჩემგან მისსა საუბნარსა ვერა სცნობდეს,
ჩემად ნახვად მოვიდოდეს, შენ ვითამცა გაშიკობდეს”;
და-ცა-მვედრა: ” ამირბარსა უთხარ, ასრე ნამუსობდეს”.

მეკეთა ესე თათბირი, სიბრძნე გულისა მისისა,
მისი, მზესაცა რიდება ჰქონდის ნახვისა ვისისა;
მისგან მომეცა მოსმენა არ საუბრისა მქისისა,
ვისთა შუქთაგან უკუნსა ჰგვანდის სინათლე დღისისა.

ასმათს მივართვი რჩეული თვალი ოქროსა ჯამითა;
მან მითხრა: “არა, არ მინდა, ვარ გამაძღარი ამითა”.
ერთი აიღო ბეჭედი, მართ აწონილი დრამითა:
ესე კმა ნიშნად, სავსე ვარ სხვად ხელის შესაბამითა.

ქალი ადგა, წამოვიდა; მე ლახვართა გულსა მრიდეს,
ლხინმან ბნელი განმინათლა, დაშრტეს, ცეცხლნი რომე მწვიდეს;
შევე, დავჯე ნადიმადვე, ჩემნი სწორნი სადა სმიდეს.
მხიარულმან საბოძვარი გავეც, ზამი გაადიდეს.

Con mis propios ojos contemplé largamente la carta escrita por su mano,
y yo escribí en respuesta: “Oh, luna, en verdad el sol no puede vencerte,
ojalá Dios no me envíe nunca nada que no venga de ti.
Es un sueño y no puedo creer que estoy vivo todavía”.

Le dije a Asmath: “Esto es todo lo que acierto a contestar,
así que dile tú: oh sol, ya que te elevas como una luz ante mí,
apresúrate a devolverme a la vida que perdí y no flaquearé nunca más.
Mándame cualquier servicio que desees y seré fementido si lo eludo”.

Entonces Asmath dijo: “Ella me ha dicho que en adelante esto es lo mejor:
si alguien me viera, no sabría por mí que es ella quien te habla,
que parezca que vienes a cortejarme cuando vayas a verla,
y me ha rogado: “Que el Amirbar vele fielmente este secreto”.

Me regocijé por su consejo y por la sabiduría del corazón
de aquella sobre la que el propio sol temía poner sus rayos;
me daba la felicidad y me hablaba en el más dulce lenguaje
aquella ante cuyo resplandor la luz del día se volvía oscuridad.

Ofrecí en una copa de oro joyas preciosas a Asmath,
pero me dijo que no quería nada, que ya tenía muchas alhajas
y no tomó más que un anillo que no pesaba ni un dracma:
Como recuerdo es suficiente, me dijo, “ya poseo muchos brazaletes”.

La mujer salió y mi corazón quedó libre de dardos,
la felicidad alumbraba mi oscuridad, el fuego que me quemaba se extinguía.
Regresé a sentarme al banquete donde mis compañeros seguían bebiendo,
y gozoso prodigué allí presentes que acrecentaron el regocijo.