წიგნი ფატმანისა ავთანდილს თანა სამიჯნურო

Γράμμα τής Φατμάς στόν Άβταντίλ

დაწერა წიგნი საბრალო, მის ყმისა მისართმეველი,
მისისა მიჯნურობისა, მისთა პატიჟთა მცნეველი,
მისთა მსმენელთა გულისა შემძრველი, შემარყეველი,
უსტარი შესანახავი, არ ცუდად დასახეველი:

“ჰე მზეო, ღმერთსა ვინათგან მზედ სწადდი დასაბადებლად,
მით შეგქმნა მოშორვებულთა ლხინად, არ ჭირთა მწადებლად,
ახლოს შემყრელთა დამწველად, მათად ცეცხლისა მადებლად,
მნათობთა შენი შეხედვა ტკბილად უჩს, დასაქადებლად.

შენ გტრფიალობენ მჭვრეტელნი, შენთვის საბრალოდ ბნდებიან,
ვარდი ხარ, მიკვირს, ბულბულნი რად არ შენ ზედა კრფებიან!
შენი შვენება ყვავილთა აჭნობს, ჩემიცა ჭნებიან,
სრულად დამწვარ ვარ, თუ მზისა შუქნი არ მომესწრებიან.

ღმერთი მყავს მოწმად, ვიშიშვი თქვენსა ამისსა თხრობასა,
მაგრა რა ვირგო დღე-კრულმან, სრულად გავჰყრივარ თმობასა,
გული ვერ გასძლებს ნიადაგ შავთა წამწამთა სობასა,
თუ რას მეწევი, მეწიე, თვარა მივჰხდები ცნობასა!

მე ვირე ამა წიგნისა პასუხი მომივიდოდეს,
ვსცნობდე, გინდოდე საკლავად, ან ჩემი რა გაგვიდოდეს,
მუნამდის გავსძლო სულთა დგმა, გული რაზომცა მტკიოდეს,
სიცოცხლე, ანუ სიკვდილი გარდმიწყდეს, ნეტარძი, ოდეს!”

ფატმან ხათუნ დაწერა და გაუგზავნა წიგნი მისი.
ყმამან ასრე წაიკითხა, და ვინმეა, ანუ თვისი;
თქვა: “არ იცის გული ჩემი, ვინ მაშიკობს, ვისსა ვისი,
რომე მიმიჩს სამიჯნურო, რათ ვამსგავსო მე მას ისი!”

თქვა: “ყვავი ვარდსა რას აქმნევს, ანუ რა მისი ფერია!
მაგრა მას ზედა ბულბულსა ჯერთ ტკბილად არ უმღერია.
უმსგავსო საქმე ყოველი მოკლეა, მით ოხერია.
რა უთქვამს, რა მოუჩმახავს, რა წიგნი მოუწერია!”

Γράμμα αίσθημα γεμάτο, πού ανοίγει τήν καρδιά της,
γράφει ξέμυαλη στόν Άβταν γιά τόν ξαφνικό έρωτά της.
Γράμμα πού καρδιές ραγίζει, πού τό τραγουδούν σειρήνες,
πού νάτό φυλάγ’ στό στήθος, μήν ξεχνά τίς μέρες κείνες.

«Ό θεός σ’ έπλασε, φως μου, γιά νά λάμπεις σάν φεγγάρι,
καί γι’ αυτό μακριά άπό σένα καί ό πόνος είναι χάρη.
Κάηκε σάν πεταλούδα, όποιος είδε τή φωτιά σου,
καί τά άστρα, πού σέ βλέπουν, χαιρετούν τήν ομορφιά σου.

Ξετρελλαίνει ή ματιά σου, βασανίζεις τίς καρδιές,
είσαι ρόδο, πώς τ ’ άηδόνια δέ σέ ψάλλουν τίς βραδιές;
Χάνουν τ ’ άνθη τή θωριά τους μπρός εις τά δικά σου κάλλη
κι έγώ χάνω τή ζωή μου άπ’ τή φλόγα τή μεγάλη.

Μάρτυς ό θεός, μέ τρόμο τό γράμμα γράφω αύτό,
τί νά κάμω, ή καημένη, μοϋφυγε τό λογικό.
Σάν τά βέλη τών ματιών σου μέ πληγώσαν, πώς θά ζήσω;
Έλα, σάν τρελλή προσμένω τά φιλιά σου νά ρουφήσω.

Όσο άπάντηση δέν πάρω άπ’ έσέν’ σ’ αύτό τό γράμμα,
γιά νά μάθω άν θά ζήσω ή θά ’ναι ή ζωή μου δράμα,
καί θά ύποφέρω ώς τότε καί θά μοϋ πονεί ή καρδιά
νά μάθω τί μάς προσμένει τάφος ή ζωή γλυκιά».

Έγραψ’ ή Φατμά τό γράμμα καί τό στέλνει βιαστικά,
τ Άβταντίλ πού τό διαβάζει δυνατά ή καρδιά χτυπά.
Λέγεί: «Νά πώς παιγνιδιάζει, δέν γνωρίζει τόν καημό,
έχοντας τέτοια άγάπη, πώς νά παίξω θά τολμώ».

Είπε: «Τί τό ρόδο μέ τόν κόρακα ενώνει;
Μέ τό ρόδο άκόμα δέν τραγούδησε τ ’ άηδόνι.
Κάθε άπρεπο περνάει, πολύ γρήγορα ξεχνιέται.
Τί μέ ψάλλει αύτή γι’ άγάπη, τί μοϋ έξομολογιέταί; »